Daraltma Alanı

Neden Bağdat Caddesi Yok?

2011-05-22T15:07:00.005+03:00

Ntv Spor kanalının saat başı haberlerini izliyorum. Son iki saat başı haberde canlı yayın bağlantısı yaptılar. Bu bağlantılardan biri Sivas'a, biri Karabük'e biri de Trabzon'a. İstanbul'a bağlanılmadı. Trabzon'a bağlanılabilir fakat son haftaya lider girmiş bir takımın taraftarlarının yoğun olduğu bölgelerden birine neden bağlanılamıyor anlamadım. Fenerbahçe taraftarları olarak bunun sebebini sormalıyız mail yoluyla. Ya da telefonla.

İletişim

ntvspor.net ile ilgili teknik sorunlarınız için: info@ntvspor.net

İçerik Sağlayıcı: Doğuş Yayın Grubu Anonim ŞirketiBüyükdere Caddesi USO Center No. 245/A 34398 Maslak – İstanbul
0212 335 0000 – operasyon@ntv.com.tr

Erişim ve Yer Sağlayıcı: Doruk İletişim ve Otomasyon Sanayi ve Ticaret A.Ş.Dikilitaş Mahallesi, Eren Sokak, No: 26 34349 Beşiktaş / İstanbul
0212 326 9200 - info@doruk.net.tr

Aykut Kocaman ve Başucundaki Dergi

2011-04-05T13:40:00.003+03:00

Tembel ve pasaklılar beni daha iyi anlayacaklar sanırım. Geçtiğimiz aralık ayının sonunda fenerium'dan birkaç küçük hediye alınmıştı ve bu hediyelerin bulunduğu poşetin içine Fenerbahçe dergisi de konumuştu. Önce sevinmiştim son sayıdır en azından diye. Tarihine bakmadan yolda kapağına karanlıkta göz gezdirirken anlam verememiştim var olan fotoğraflara.

Meğer Aykut Kocaman'ın göreve geldiği günlerin sayısıymış. 2010 Temmuz ayının sayısı. Alanlar hatırlar, almayanlara şöyle hatırlatayım: Klasik kulüp dergilerinin kapaklarından. Haddinden fazla gaz salınımı yapar kulüp dergileri kapakları.

Sonra bu dergi odanın bir köşesindeki iskemlenin üzerine kondu başka dergilerin yanına. Her ne kadar haddinden fazla gaz salınımı yapsa da bu kapaklar, Aykut Kocaman'ın kapaktaki resimlerine büyük saygıyla bakarak uykuya daldım ya da odadan çıktım ilk zamanlar.

Fakat günler birbirini sıraladıkça bir yerlerde hazır beklettiğim " bizi hep kandırıyorlar" cümlesini ve daha nicesini içimden geçirmeye başladım. Bizi kandırıyorlardı hatta biz kendimizi kandırmıştık galiba.

Bu iskemle yatağın dibindedir ve ben bu Aykut Kocaman fotoğraflarını ister istemez görüp uyumak zorundayım. Hatta uyanış açıma göre uyandığımda ilk bu ve bunun gibi dergiler gözüme görünür. Yeni yıla girdikten sonra haftalar birer ikişer geçerken benim duygu dünyamda farklı şekillenmeye başlamıştı. Fenerbahçe önce Yeni Malatya'ya yenildi. Ama sonra yendi. Sonra bir daha yendi, yendi, yendi, yendi. Döndü bir daha yendi. Yetmedi bir daha yendi. Dahası var mı dedim bir daha yendi. Yani her haftasonu bu Aykut Kocaman fotoğraflarına bakarken, yatmadan dua eden çocuk gibi bu adama inancım daha da kuvvetlendi.

Bursaspor maçından önce bu yazıyı ekleyecektim ama beraberliğin hiçbir önemi yok. Duygularım değişmedi.

Bilseydim bu mesafenin bu kadar iyi geçirileceğini, o Aykut Kocaman fotoğraflarına her baktığımda düşüncelerimi not alırdım. Belki o zaman dönüp baktığımızda fenerlilerin duygu dünyası çizelgesi ortaya çıkardı.

İvan Ergiç "gelse ya"

2011-03-24T12:08:00.005+02:00

Önümüzdeki sezon, Fenerbahçe'nin orta sahaya bir oyuncu alması şart. Çünkü, orta sahanın bir standardı yok. Emre, oynadığı zaman her an oyunu değiştirebilecek hırsta olsa da, sakatlık ya da cezalardan çok maçta oynayamayabiliyor. Ve çoğu maçta oynayamaması önümüzdeki senenin de gerçeklerinden. Selçuk ve Baroni standardı olan oyuncular ancak Baroni'nin standardı malum;Selçuk'un da Emre'siz bir orta sahada, gelecek sezonu tek başına kaldırması mümkün değil. Mehmet Topuz ise gelebilecek iyi bir sağ kanat oyuncusuyla ortaya çekilebilir fakat her sene ondan iyi bir verim alabileceğimiz garanti değil. Bence Fenerbahçe'nin gel-git farkı yüksek olmayan, standardı olan bir orta saha oyuncusuna ihtiyacı var.

Eğer, Avrupa'nın üst düzey futbolcularından biri gelemiyorsa, aranması gereken şey bu: bir standart. Bunun için en güzel örnek Ernst. Onun gibi bir avrupalıyız bulmalıyız.

Bunun dışında biri daha var: İvan Ergiç.

Sol düşünen insan olması sempatik gösteriyor olabilir. Ama bu her şey değil. Bir kişiyi futbol dünyası içinde sırf bu sebepten hoş görürsek ve seversek, birileri de " O zaman neden futbol sahasındasın?" diye sorabilir.

Ergiç'in Fenerbahçe'de oynamasını isteme sebebim daha farklı ve birden fazla. Ergiç, sadece bilekteki ve baldırdaki kaslarını hareket ettiren bir futbolcu değil. Düşünen bir insan. Ergiç'i araştıranlar kitap okumaya düşkünlüğünü ve felsefeye merakını anında fark edebilirler. Artık futbolda böyle futbolculara ihtiyaç var diye düşünüyorum. Eğer biri, hem düşünmeyi seviyor hem de futbol oyunun içinde kalıyorsa kaçırılmaması gereken biridir. Hem futbol için böyle; hem de Fenerbahçe'ye bu profilde bir futbolcunun çok katkısı olur diye düşünüyorum. Aykut Kocaman'ın sahadaki izdüşümü olabilecek bir futbolcu. Alex gibi bir futbolcuyla çatışacaklarını da zannetmiyorum, zira Alex gibi birine futbol hususunda saygı gösterebilecek yeterlilikte.

Sonuç olarak: Eğer Fenerbahçe üst düzey bir futbolcuyu transfer etmeyecekse, orta sahaya en müsait futbolcu Ergiç bana kalırsa. Sözleşmesi de sezon sonunda bitiyor. Olmaması için hiçbir sebep yok bana kalırsa.

İvan Ergiç'ten bir alıntı:

"Çok sayıda karanlık yan var ve sorun şu ki, eğer profesyonel bir futbolcuysan ve çok para kazanıyorsan, ağzını tutmak zorundasın ve eleştiri olanakların son derece sınırlı. Şöyle düşünülüyor: Sen bir profesyonelsin ve sahada elinden gelenin en iyisini yapmakla yetinmelisin. Eğer bunun ötesine geçip belirli şeyleri eleştirmeye başlarsan, bu durum, işverenin ve futbol düzeninin bütünü tarafından hoş karşılanmaz. Ne de olsa, karanlık yanların açığa çıkarılması ve gizli mekanizmaların kamuoyunun bilgisine sunulması onların çıkarlarına uygun düşmez. Futbolun aptallığının korunmasından çıkar sağlayanlar var. Futbol, görüntülerle ve yanılsamalarla yaşar. Kulislerin ardında yürütülen işlerin ne kadar gayri-insani ve kirli olabildiğini görüyorum ve bu konuda konuşup yazmak bir anlamda arınmamı sağlıyor. Futbolcuların bazı toplumsal sorumlulukları da bulunur ve ben de, büyük futbol dünyası hakkında hayaller kuran çocukların gerçekte nelerin yaşandığını bilmesini, işlerin hiç de gösterildiği kadar hayal edilesi olmak zorunda olmadığının kavranmasını sağlamaya çalışıyorum. Kendi rolümü de buradan hareketle tarif ediyorum. Çok daha güzel ve insanı çok daha fazla mutlu edebilecek başka şeylerin de bulunduğunu anlatmak istiyorum. Futbol, her şey değil. Futbolu ben de seviyorum, “it’s a beautiful game” (güzel bir oyun), onu seviyorum, ama her şey futboldan ibaret değil."

Yok Artık Fenerbahçe Yönetimi !

2011-03-23T19:44:00.001+02:00

Türkiye’de taraftar olmak başlı başına büyük bir zorluk iken bir de buna gönül verdiğiniz kulübün yönetim kurulunun aleyhte yaptığı uygulamalar dahil olunca iş iyice çığrından çıkıyor. Fenerbahçe yönetiminin bilet konusunda uyguladığı faiş fiyat politikası senelerdir sarı lacivert renklere gönül veren biz ve bizler gibi milyonları bıktırdı.

Bu konuda gerek bloglarda gerekse taraftar siteleri ve forumlarda dertler dile getirilmiş ve Sayın Yönetim Kurulumuz sezon başında kombine bilet fiyatlarına zam yapmayarak, kale arkası bilet fiyatlarını da 33 TL’ye çekerek Büyük Fenerbahçe’nin Büyük taraftarını mutlu etmişti.

Geçtiğimiz sezonun son maçında kendi evimizde Trabzonspor ile berabere kalarak şampiyonluğu kaybetmemize ve Avrupa kupalarına erken veda etmemize rağmen Fenerbahçe taraftarı olarak bizler, görevimizi fazlası ile yerine getirerek gerek futbol takımımıza gerekse de Erkek-Kadın Basketbol ve Voleybol takımlarımız başta olmak üzere Fenerbahçe armasının mücadele ettiği her branşta elimizden geldiği kadar kulübümüze maddi ve manevi destek vererek görevimizi yerine getirdik.

Ligin ilk yarısını 9 puan farkla ikinci sırada tamamlamamıza rağmen Fenerbahçe camiası olarak arzu edilen birlik ve beraberliği göstererek takımımıza her zamankinden daha çok güvendik ve daha çok destek verdik. Hem yönetim kurulumuzun, hem teknik ekibimizin, hem futbolcularımızın gösterdiği büyük özveri hem de taraftarların oluşturduğu ambiyans ile 9 puanlık farkı eriterek liderliği de ele geçirdik.

Her şey bu kadar güzel giderken Fenerbahçe Spor Kulübü Yönetim Kurulu’nun Bursaspor ile Şükrü Saraçoğlu Stadı’nda oynayacağımız karşılaşmada kale arkası bilet fiyatlarını tekrar 44 TL’ye yükseltmesine her sene olduğu gibi bu senede anlam veremiyoruz. Takım içindeki prim sistemi nasıl belliyse bilet fiyatları da sezon başında belirleniyor. (Geçen sene FBTV’de Sayın Ali Koç ve Sayın Şekip Mosturoğlu bu konuyu böyle ifade etmişti.) Bilet fiyatları sadece derbi maç olarak kabul edilen Beşiktaş, Galatasaray ve Trabzonspor maçlarında artıyor, bu da zaten Fenerbahçe taraftarı tarafından da kabul görüyordu.

Umuyoruz ki Fenerbahçe Spor Kulübü Yönetim Kurulu, Bursaspor maçını da derbi statüsüne aldık gibisinden mesnetsiz bir açıklama yapmaz. Kaldı ki tekrar edilemeyen bir başarıyı tesadüf olarak kabul eden zihniyet, Bursaspor’un sadece bir kez şampiyon olduğunu hatırlayacaktır.

Ligde liderliğe yükselip iyi bir form grafiği yakalar yakalamaz kale arkası bilet fiyatlarına getirilen zam ise maalesef yönetim kurulumuzun fırsatçılığını akıllara getiriyor. Kötü günde bu takıma destek veren taraftarın iyi günlerde ödülü bu mu olacaktı ? Madem bir zam oranı uygun gördünüz bu zam neden sadece kale arkası tribünlerine yapıldı ? Kötü gidişe son verilmesinin ardından uygulamaya konulan bu uygulama adaletsiz ve fırsatçı bir görünüm yarattığı gibi sadece kale arkası tribünleri hedef alınarak yapıldığı için ayrıca ‘’ayrımcı’’ bir uygulamayı da beraberinde getirmiştir.

Kadıköy Şükrü Saraçoğlu Stadı’nın baskılı ve etkili olmasındaki en büyük etken hiç kuşkusuz bu mabedi dolduran Fenerbahçe taraftarıdır. 90 dakika boyunca susmayan, sahaya görsellik katan ve tribün organizasyonlarının büyük bir kısmını başlatan tribünler de kale arkası tribünleridir. Bu tribünleri dolduranların çoğunluğunun öğrenci veya maddi bakımından orta ve alt gelirli taraftarlarımız olduğu da yıllardır bilinen bir gerçektir. Bugün bir öğrenci Fenerbahçe maçına gelmek istediği takdirde cebinden 70 – 80 TL civarında bir tutar vermek zorunda. Babasından veya annesinden aldığı harçlığı Fenerbahçe’ye harcayacak olan öğrencinin hafta içi okulda ne yiyeceği, arkadaşları ile neler yapabileceğini varın siz düşünün. Aynı şekilde asgari ücretle çalışan bir baba, eşini ve çocuğunu Fenerbahçe maçına götürmek istese sadece bilet fiyatı olarak cebinden 132 TL çıkartmak zorunda. Yani net maaşının neredeyse ¼ ünü sadece bilet fiyatı olarak vermek zorunda. Ülkemizin içinde bulunduğu ekonomik şartlar da göz önüne alındığında Yönetim Kurulumuzun sadece kale arkası bilet fiyatlarını yeniden 44 TL’ye yükseltmesini şiddetle kınadığımızın bilinmesini isteriz.

Eğer Galatasaray maçında rakibimizin yeni stadındaki hasarın giderilmesi için bir fatura çıkardıysanız biz bu faturayı son maçta kaçan 2 şampiyonluk ile fazlasıyla ödedik zaten … Bu travmaların ardından ayağa kalkabildiysek bunda hiç olmazsa %1 bile olsa bir payımız var ve bunun ödülü ayrımcı bir uygulama ile bilet fiyatlarına yapılan zam olmamalıydı.

http://tehlikelibirnokta.blogspot.com'dan alıntıdır.

FENERBAHÇELİ BLOGGERLAR !

Aut Çizgisinin Berisi - PTT İşçileri -

2011-03-23T12:27:00.001+02:00

Taşeron çalıştırmaya sistemine karşı 79 gündür Topkapı PTT AVPİM ve Sarıyer Dağıtım Merkezi önünde direnişlerini sürdüren PTT işçileri, PTT Sirkeci Genel Müdürlüğü'nün önünde kendilerini zincirlediler. Yaklaşık 10 dakika sloganlarla taleplerini haykıran işçiler, olay yerine gelen sivil polisler tarafından darp edilerek gözaltına alındı.

Kullanılmışlık Hissi

2011-03-21T13:27:00.003+02:00

Bu hareketi yapanın Kazım olması, Kazım'ın Fenerbahçe'de oynamış olması umrumda bile değil. Çünkü mevzu Kazım ile kişiselleştirilecek bir konu da değil.

Kazım golü attıktan sonra hırsla koşuyor, takım arkadaşları da büyük sevinçle arkasından gidiyor. Kazım, Fenerbahçe yedek kulübesinin önüne gelerek, hareket çekiyor, deşarj oluyor. O golden sonraki sevinç fotoğraflarına baktıkça üzülüyorum. Ne Kazım için, ne de zamanında Fenerbahçe'de oynadığı için. Kazım'ın takım arkadaşları için ve futbol oyunu için.

Düşünsenize, ezeli rakibinizle maç yapıyorsunuz, yenmeniz gerek, şeytanın bacağını kırmanız gerek, golü atan takım arkadaşınız, taraftarına bile koşmayı bırakıp, kendi hesabını görmeye koşturuyor ve sizi de peşinden sürüklüyor bu intikam için. Eğer gerçekten o maça Fenerbahçe'yi yenmeye çıkmış ve taraftarına özür hediyesi vermek isteyen futbolcular varsa, ne biçim bir kullanılmışlık hissi yaratır o anda.

Kazım, bu dayanışma ve takım oyununu yaralamıştır cuma akşamı. Yoksa, Kazım umurda olacak biri değildir Fenerbahçe için.

Aykut 'biraz daha' Kocaman

2011-03-20T12:13:00.005+02:00

Sanırım , Galatasaray'dan başka kimseyi yenemezdik bu oyunla. Ligin ikinci yarısında oynanan maçların bazılarında çok şahane futbol oynadık, o maçların bitişinde bu kadar inanmamıştım şampiyonluğa. Bunun puanla filan alakası yok bence. En azından, en çok onunla ilgisi yok. Bu maçın senaryosu başka olsaydı böyle olmazdı belki de. Fenerbahçe ilk yarı bir gol bulsaydı ve maçı 1-0 kazansaydı bu ilhamı alamazdı Fenerbahçe kulübü. Fenerbahçe cuma akşamı aldığı galibiyetle ve o galibiyetin alınış şekliyle ilham aldı şampiyonluk adına. Sadece şampiyonluk adına da değil.

Aykut, biraz daha 'Kocaman' sanki artık. Takımda bir şeyler level atladı.

Bu yıla çok kötü başlamıştık. Bunu iyiye yormuştum ben. Her şeye sıfırdan başladık dedim. Basamak basamak yükseliriz dedim. Bugünkü halimizi görünce, haklı çıkmaktan ne kadar mutlu olduğumu tarif edemem. Fenerbahçe ile Aykut Kocaman'ın serüveni dilerim bitmez. Beraber, iç içe büyürler bu hikayede...

Dilerim ki, bu büyüyen çınarın hikayesine saygı gösterilir ve gündelik başarılara kurban edilmez...

Göz Ardında Kalanlar Fabiano Lima Rodrigues

2011-03-15T14:09:00.004+02:00

Criciúma'daki eski fenerli.

"Stoch"

2011-03-13T23:27:00.005+02:00

Herkes yapabilir ama Aykut Kocaman'ın yapmasına razı gelemem. İlk 11'de maça çıkarmışken, ilk değiştirilmesi gereken oyuncu olarak neden Stoch'u gördüğünü anlayamam. Bu maç özelinde, Volkan'dan sonra 90 dakika oynaması gereken ilk oyuncuydu. Mecburi değil ama Aykut Kocaman'dan beklentimiz yüksek, futbolun ayrıntılarında da.

Çoğu kişi onun çok iyi oynamadığını düşünecek hatta kimileri iyi demeye zorlanacak, ama eminim, o pozisyonlardan sadece biri golle sonuçlansaydı, "önemli olan pozisyona girebilmek" diye başlayan bir sürü güzel cümle kullanılacaktı hakkında.

Kocaman Güneş Lazım

2011-03-12T14:44:00.007+02:00

Mesele; federasyon, hakem ya da Aziz Yıldırım değil...

Mesele, kazanmaya kurulmuş düzen. Çünkü bu oyun sadece Aykut Kocaman ve Şenol Güneş ile öğrencilerinin oyunu değil. Kazananlar ya da kaybedenler sadece onlar olmayacaklar. Hatta, kazandıklarında onlardan daha fazla kazanacaklar var. Bilmiyoruz kimler.

Kötü gidişte suçun sorumlusu onlar ama iyi gidişte bundan en fazla nemalananlar onlar değil. En azından, verilen emeğe karşı edinilen kazanca göre, en fazla kazanan onlar değil. Baş rollerde onlar yok. Ama, futbol adına, futbol dünyasında her ne varsa, futbola insanlar tutunabiliyorsa, sayelerinde. Ama işler kötü gidince, çok sevdiğimiz kulüplere çok yakıştırdığımız o insanlar kişiliklerinden, duruşlarından ödün vermek zorunda kalabiliyor. Bir yanlış yaparak, sevdiğimiz kulüpleri temsil eden o insanlar zaman kazanmış oluyorlar, o koltuklarda. Bir yanlış yapıp, bize o yanlışlar arasında birçok doğru gösteriyorlar. Tam doğru da denmese de buna iyi denilebilir; iyiye dair ne varsa ellerinde görüyoruz, ekranlarda ve gazetelerde.

Düşünüyorum da Aykut Kocaman ve Şenol Güneş olmazsa bu dünyanın içinde, bize kalan Sadri Şener, Aziz Yıldırım, Yıldırım Demirören, Adnan Polat...

Mehmet Ali Yılmaz, Ali Şen, Faruk Süren, Serdar Bilgili...

Yaptığı açıklamalarla, Aykut Kocaman'ın yanlışının üzerine, kat be kat saçmaladığını düşünmüştüm...

Ama ben Sadri Şenerlerin değil Şenol Güneşlerin konuşulduğu bir lig istiyorum. Keza Aziz Yıldırımlar da istemiyorum ben. Aykut Kocaman, Can Bartu istiyorum ben.

Trabzonspor kulübü maskelerini taksınlar elbette. Ama Şenol Güneş'in maskeleri, şampiyonluk yolunda stratejik bir hamle olarak kalmasın. Şampiyonluk kaçsa bile sahip çıksınlar o maskeye. En azından suratlarında tutmayacaklarsa da, boyunlarına indirsinler. Hepsinin göğsüne birer mertlik madalyası olur hem, çıkarmazlarsa.

Hanginize İnanalım

2011-03-09T11:44:00.002+02:00

"Sahaya çıkan hakemlerin belirli talimatlarla görev yaptıklarını örnek vermek gerekirse; Beşiktaş-Trabzonspor müsabakasında oyuncumuz İsmail Köybaşı’na yapılan ve dört hafta sahalardan uzak kalmasına sebep olacak kasti hareket görmemezlikten gelinmiş, yine oyuncumuz Simao Sabrosa’nın attığı nizami gol sayılmayıp, rakip takımın oyuncusu Burak Yılmaz’a yapılan bariz penaltı verilmemiştir. Böyle bir zihniyetin sahaya beraberlik skoru talimatı ile çıktığı aşikârdır."

deyip

"Yine benzer zihniyet ile dün akşam oynanan Gençlerbirliği - Fenerbahçe maçında bariz ofsayt pozisyonunda golü veren ve olmayan bir penaltı yaratan kişilerin hangi talimatlarla sahaya çıktıkları merak konusudur." (yıldırım demirören)

diyebiliyorsun...

Yani, federasyon ve gizli güçler, şampiyonluk yarışından uzaklaşmış bir takımın galibiyetini engellediler? Peki niye? Rakibi kim o takımın, o maçta? Trabzonspor... Yazının devamında Fenerbahçe maçıyla ilgili de görüş bildiriyorsun. Nasıl yani, gizli güçler Trabzonspor'u da Fenerbahçe'yi de aynı anda mı galibiyet yolunda rahatlatıyor? Beşiktaş'ı yarıştan edip, ligi Trabzon ve Fenerbahçe çekişmesine çevirmelerine gerek bir durum yokki. Zaten Beşiktaş çoktan havlu atmış. Acaba hem Fenerbahçe hem de Trabzonspor ayrı güç odakları tarafından mı kollanıyor? Bu yazılanlardan bunu mu anlayalım?

Ayrıca, aynı maçtan ve haftadan sonra Trabzonspor da, kendilerinin önünün kesildiğini açıkladı. Ve şöyle dedi;

"Federasyon kurullarının hataları nedeniyle sorunlar yaşamaktadır. Merkez Hakem Kurulu maçına ve kişiye özel atama taktikleriyle sürece doğrudan müdahildir. Hakem belirlemelerinde örneğin son Gençlerbirliği-Fenerbahçe maçında olduğu gibi tartışmalı iki pozisyonun da başrol oyuncusu yardımcı hakem Nihat Mızrak’ın Fenerbahçe Başkanı ve İkinci Başkanıyla olan hemşehrilik bağlarını dikkate alınmamıştır. Bundan böyle kulüplere, ’Herkes kendi başının çaresine baksın’ denilmek isteniyorsa Trabzonspor camiası da bu yöndeki bir çağrıya kayıtsız kalmayacaktır.

Zaman zaman taraftarlarımızdan bu yöndeki tutumumuzdan dolayı eleştiri almamıza rağmen ülke futbolunda tansiyonun yükselmemesi adına yoğun çaba gösterdik. Ancak gördük ki bu duruş saygıyla karşılanacağı yerde her hafta farklı bir adaletsizliğin hazırlayıcısı olmaktadır. Oysa Trabzonspor kendi haklarını korumaya en muktedir kulüplerin başında gelmektedir. Bu yöndeki tavrından da taviz vermeyecektir. Futbolcularımızın iyi niyetleriyle sahaya yansıttıkları cansiparane özverileri ve akıttıkları terin hakkını birilerinin şahsi emellerine yedirmeyeceğiz. Taraftarlarımızın hassasiyetlerine tercüman olup onların sabırla bizi desteklemeye devam etmelerine imkan tanıyacağız. Yürüdüğümüz yolda iddiamız, kararlığımız ve cesaretimiz yaşatılmaya çalışılan tüm olumsuzluklara rağmen tamdır."

Trabzonspor'un anlattıklarına son oynadıkları Beşiktaş maçı da dahil mi? Yoksa dahil değil mi? O, sadece Fenerbahçe'nin galibiyetlerinden mi bahsediyor. Trabzonspor'un mağlubiyetlerinde sorun yok, sadece Fenerbahçe'nin aldığı galibiyetlerin altında mı gizli güçler rol oynuyor? Ve Beşiktaş maçı da Trabzonspor için bir sorunluysa, biz Beşiktaş'a mı inanalım yoksa Trabzonspor'a mı? Hangisinin hakkı yendi İnönü'de?

Burada 'Alex'

2011-02-28T23:07:00.002+02:00

Takımında en uzun yıllar oynayan, istikrarlı futbolcular bizim takımımızda olsun da, varsın bizim takımdaki futbolcuların isimleri yaldızlı, simli olmasın. Adı olan futbolcu derdinde değilim. Bugün bir gazetenin spor haberinin yorum kısmında, 'Guti mi daha büyük yoksa Alex mi?' tarzında bir tartışma vardı. Guti'nin daha büyük futbolcu olduğunu savunanlar, Alex'in Real Madrid ile maç bile oynamadığını, ama Guti'nin o takımda 15 sene futbolculuk yaptığını filan söylüyorlardı, aklıma takıldı.

Bir futbolcunun bir başka ligde, başka bir iklimde futbol başarılarıyla dolu olması, gittiği bir başka ülkede gelir gelmez, hatta geldikten aylar sonra durum ne olursa olsun, onu o ligin diğer futbolcularından üstün yapar mı?

Guti'nin İspanya'da 15 sene oynaması, Türkiye Ligi'nde yıldız olduğunu gösterir mi? İspanya'da futbol oynaması bir referans, cv'den ibaret değil midir? Büyük bir futbolcu, futbolu bırakıp koçluk yapmaya başlayınca, başarılı olamayınca, bir yere kadar dayanıyoruz ona. Futbolculuktan hocalığa bir dikey geçiş var. Bir atmosferden başka bir atmosfere geçiyor yani futbol insanı. Başka bir ülkeden veya kıtadan gelen bir futbolcu da bir geçiş yapmış olmuyor mu? Burada da bir yatay geçiş yok mu? İklim yine değişmiyor mu futbol insanı için?

Şöyle bir örnek daha verebiliriz bence. Süper Lig'de 7 sene forma giymiş, şampiyonluk görmüş "a" futbolcusu, bir alt lige, 1. lige transfer olsa, ve o takımda geçen sezonun ve beraber oynadıkları sezonun en başarılı futbolcusu "b" olsa, hangisi daha büyük olur? Türkiye için belki "a", daha hürmet edilen sima olur. Ama "a" futbolcusunun cv'si, onu Bank Asya'da, "b"den daha büyük futbolcu yapamamaz. Bank Asya'da gerçek olan "b"dir.

Yani durum şöyle özetlenebilir; Guti ve Alex Madrid'deki havalanında, uçak saatini beklerken,Alex'in canı sıkılabilir. Guti ise elini cebine atacak zaman bulamayabilir. Fakat uçağa binip, İstanbul'a indiklerinde bir gerçek vardır; o da Alex.

Rahatlıkla Kazandık

2011-02-26T23:58:00.006+02:00

Aykut Kocaman'ın Baroni, Özer ısrarı ve Özer'in topuk pası, atraksiyon ısrarı dışında her şey çok iyi olmasa da, hiçbir şey kötü değildi.

Dia'nın gol sevinci, yolda yürür gibi rahat tavırlarla çalıma girişmesi, başarılı olması çok keyifliydi... Golden sonra ona giderken, Alex ve Niang'ın yüz ifadesini bir kez daha görmenizi isterim. Mahallenin küçüğüne "afferin len" der gibilerdi. Çok güzeldi...

Fenerbahçe'nin anlamadığım bir rahatlığı vardı maç içinde. Maç 0-0 giderken, "nasıl olsa atacağız" rahatlığı sanırım. Ceza sahası etrafında top oynamaktan kaleye gitmediler bence. Eğer penaltı gol olsaydı, Manisa maçındaki gibi maçı çevirmek için, bir an önce kale çizgisinin önüne ineceklerdi. Dilerim bir rahatlama, gevşeme yoktur takımda.

Dileğim odur ki;

Emre faul yaparken değil, maçın gerekleri için motive olsun.

Aykut Kocaman artık Stoch'u oyuna alsın.

Maçın koptuğu son 15-20 dakikalarda gençlere de şans tanısın.

Güneş ve Futbol

2011-02-26T18:08:00.002+02:00

İnsan güneşi ya da ayı hesaba katarak zamanı senelere bölmüş. Ona göre de 'sene-i devriye'ler meydana çıkmış. Bir futbolsever için de bir gün cuma, kasımın 3'ü falan değildir. Futbolsever için Kasım, Aralık, Ocak da yoktur. Yıl, futbol sezonunun başlaması ile başlar, bitince de biter.

Örneğin ben, bir sene-i devriye yaşıyorum bugün. Bir önceki Kasımpaşa maçından önce bir Fenerbahçe forması almıştım, kötü gidişat vardı, "uğur getirsin" demiştim içimden. İyi hatırlıyorum.

Bunları hayatım boyunca çok yaptım. Örneğin 95-96 sezonunun ilk maçında Fener Trabzon'u 3-1 yenmişti. Ve o gece abim askere gitmişti. İkinci yarı Trabzonspor'un sahasındaki maç başlarken, "geçen maçta abim daha askere gitmemişti o gece gidecekti" diye aklımdan geçirip durmuştum.

Formanın çok da uğursuz gelmediğini hatırlayarak, bu Kasımpaşa maçında da giyeceğim. Geçen haftaki Beşiktaş maçının ikinci yarısında da giymiştim.

Ve bu arada yazının teması şu:

Biz normalde güneşe bakarak takvimimizi belirliyoruz. Ama bu anormal durumda ise anıları, lig fikstürüne göre bölüyor, kodluyor ve hafızamıza atıyoruz. O halde futbol bizim için güneş kadar değerli. Güneşten farksız. Ve güneş dediğimiz şeyse bizim için hayatın ta kendisi. Değil mi?

'Geçen' Sezon, Hatıralar Geçmez

2011-02-25T21:01:00.011+02:00

10 yaşında bir çocuktum. Tuttuğum takımın şampiyonluğunu ilan etmesi nasıl bir şey bilmiyordum. İlkti.

Daha önceki yıllarda da tv başına geçip çok maçını seyretmiştim, ama başından itibaren itinayla takip ettiğim sezon, fener şampiyon olmuştu. Çok güzel bir tesadüftü. Bazen kağıtlarda bazen, aklımda maçların çetelesini tuttum. İyi gidişin, fenerin iyi bir sezon geçirmesinin etkisi büyüktür kesin çetelenenin sürekliliğinde. Ama iyi gidiyoruz diye mi çetele tutabilmiştim, yoksa çetele tutmama mı denk gelmişti bu iyi gidiş bilmiyorum.

O sezon yaşanan şampiyonluk başkadır benim için. Sezon sonunda spor haberleri esnasında ekranın altında sarı ve lacivert renkte harflerle "şampiyon fenerbahçe" yazısına her bakışımda yaşadığım mutluluğu tarif edemiyorum. Yoktan var olan bir güzellikti o. Çünkü daha önce hiçbir sezonun bitişinde nasıl terennümler yaşanır tam bilmiyordum. Bir tek Beşiktaş'ın tv kanalındaki dansözlü şampiyonluk kutlamasını görmüştüm o zaman. Şampiyonluk adına gördüğüm her şey hayatıma artı idi. Hiçbirini istememiştim tanrıdan. O terennümler için de yalvarmamıştım. Ama çetelesini tuttuğum sezonu şampiyon kapayınca şampiyonluğa dair her haber, görsel hesapta olmayan bir ikramiye gibi gelmişti.

O şampiyonluk akşam eve gelirken babanın çocuğuna verdiği, janjanlı ambalajıyla bir gofret ya da bisküvi gibiydi. Ya da pakedini açamadığın oyuncak otomobil. Açmaya kıyamazdın hani. Tekerlerini halıya dokundurmak istemeyecek kadar yeme de yanında yat sendromu. İnsan çocukken alınan şeylere daha çok sevinirdi. Nedeni tamamen cahillik. Çünkü maddi açıdan o bisküvinin sıralamadaki yerini bilmezsin, akranların marketlerde hangi çikolataları sepete atar ruhun duymaz. Kaç para bilmezsin. Maddi değerinden bihaber olunca da insan; babasının, ablasının, abisinin, anasının gönlünden kopan hediyeyi, hediyenin koptuğu gönlü daha bir candan seviyor olurdu. Fenerin şampiyonluğu da öyleydi. Fener şampiyon olduğu için, seneye avrupadaki başka şampiyonlarla oynayacakmış diye öğrenirsin mesela, zannedersinki önüne geleni yine öyle devirecek. Duyduğun 3-5 tane avrupa takımıyla hayali maçlar oynatırsın daha sezon yeni kapanmışken. Avrupa kelimesinin ve "başka şampiyon takımlar" cümle öbeğinin sihriyle ciddiye alırsın tabii ki. Ama en fazla ilk yarı mağlup gider takım soyunma odasına. Sonra çıkar takım aslanlar gibi geri dönüş yapar. Ya da bir düello gerçekleşir. Halbuki daha silahtan ve kovboydan habersizsindir. Neticede kazanırsın. Olmadı son dakika golüyle, olmadı penaltılar da. Kafanda oynadığın maçı sahaya yansıtmak zor iştir, Mustafa Denizli bile başaramaz bazen.

Sen zannedersin ki fener şampiyon oldu ve hayat duracak. Daha futbolcular tatile yeni çıkmışken, sen şampiyonluğu yeni, yeni içselleştirmişken, bir gün bir spor haberinde geçen bir cümlede dumur olursun: "geçen sezonun şampiyonu fener..."

Geçen sezon mu? Ne geçeni kardeşim. Daha doyamadım ben o şampiyonluğa... Sonra anlarsın işte, şampiyonluğun yaşandığı gün bitermiş futbol sezonu. Biter bitmez de yeni sezon başlarmış. Böyle her sene hızlı dönen bir çark öğütürmüş duyguları... Hüzünleri, sevinçleri...

Son Maça Dair

2011-02-24T14:51:00.006+02:00

Her ne kadar, Fenerbahçe'nin başarısından çok, maçın kırılma anlarını konuşup, galibiyete fırça darbeleriyle, büyütülmeyecek bir hava verseler de; Fenerbahçe İnönü'de 4 gol attı ve evine döndü.

Evet, galibiyetle döndüğümüz maçta, Volkan'ın kurtardığı ve arkasından verilen penaltı, kırmızı kart etkili oldu. Ancak bu bir maçı yorumlamaya yetmez sanırım. Bu ancak, yenilen takım hangisiyse, o takım taraftarının arabesk tavrı olabilir ancak. Mağlubiyetin acısı çıkarılır böyle, böyle. Her takımın taraftarı yapmıştır. Ama, maçın kazanılmasını karşı takıma karşı sırf bu sebeple açıklıyorsa birileri, önce kendilerini kandırmış olurlar. Futbol dediğimiz şey, olması gerekenlerin sıfır hata ile gerçekleştiği, olmayacakların da kesin olamadığı bir oyun değil. Bir futbolcunun kaleciyle karşı karşıya gelip gol atamaması da futbola dair. Karşı karşıya atamıyor olmak da bir takımın orta sahada top kaptırması kadar normal. Her kaleci ile karşı karşıya pozisyon gol olacak diye bir mantık varsa; ceza sahasına girememiş bir takımın, ceza sahasının önünde pozisyon üretememesinin akabinde, çektiği şutun gol olmaması lazım. Ama oluyor. Futbol o yüzden güzel.

Teşekkürler

Öne geçmişken, kötü bir yenilgi alan Beşiktaş taraftarına. (maç sonundaki serin duruşuna)

Dia'ya...

Aykut Kocaman'a...

ve illa ki Alex'e...

Pusudaki Dedektör Bakışlar

2011-02-16T02:27:00.003+02:00

Büyük takım olmak kazanırken değil kaybederken ortaya çıkıyor. Bunu bir daha anladım.

Fenerbahçe'yi temsil eden yöneticiler de zamanında bu yanlışa düştüler ama bir hatırlatmak lazım neler yaşandı...

Fenerbahçe, son 5 sezonda 4 defa şampiyonluğu final maçlarına kadar kovaladı. 1 kere şampiyon oldu, 3 defa kaybedendi. 2'sinde son maça lider girip, ligi 2.bitirdi. Kendi sahasında şampiyonluk kaybetti. Türkiye Kupası dersen, sadece finalde kaybettikleri bile - 2001 den bu yana- sayarsak bir elin parmaklarını zorlarız. Fenerbahçe 2006'da ve 2010'da iki kupayı birden finalde kaybetti. Ertesi sene ne telaş yaptı ne ortalığı yangın yerine çevirdi. İnsan o günleri düşününce biraz daha Fenerbahçe takımının büyüklüğünü hissediyor.

Sadri Şener, medyada esprili başkan olarak lanse edilip durur. Ki öyle de olabilir. Ama işler yolunda gitmediğinde yaptığı açıklamaları okuyunca, onun da nasıl bir ziyan mantıkla hayata baktığını görüyoruz. Fenerbahçe kazandıkça pusuya yatıp sakat pozisyonlar gözleyecekler anlaşılan bundan sonra. Dilerim bundan sonra herhangi bir maçlarını 3 penaltıdan ve 2 ofsayttan golle 5-0 kazanırlar.

Dia'ng

2011-02-15T02:06:00.003+02:00

Manisa ve Trabzon maçına başladığı gibi hızlı ve sürekli önde basmaya çalışarak başladı Fenerbahçe. Üstelik bu maçta, o maçlara oranla daha bir öz güven sahibiydi. İlk 25-30 dakika Fenerbahçe'nin bu oyununu izledikçe zevkten dört köşe olmuştum. Etraftaki konuşmaları anlayamayacak kadar köşelenmişti jetonum, düşmüyordu; o derece.

Kayserispor ile yapılan ilk maçı hafızalarımızda bir nebze olsun karanlık odalara atmamızı sağladı bu oyun. Mehmet Topuz, kendisine mırın-kırın edilemeyecek kadar iyi bir performans gösteriyor. Dia desen, bambaşka... her attığı çalımda insanın yerinden doğrulmasına, her adımda insanın bir ayağını atmasına sebep olan futbolcu. Atılacak adım, ayak kalmayınca da yerinde zıplatıyor izleyenleri...

Çoğu şey güzeldi. Hani söylenebilecek çok az olumsuz nokta var. Bu kadar güzel oynayan bir takımın lüksüdür o hatalar. Ama o konuda birkaç şey söylenmeli, not bırakılmalı.

Özer Hurmacı'nın bir an önce önce takım oyununa faydalı olması gerektiğini sonra özel hareketlere girişmesi gerektiğini anlaması gerekiyor. Yetenekli. Ama sahada oyuna ısındıkça, özel hareketlerin basamaklarını da birer birer çıkıp gösterisini yapabilir. En alakasız anda ve yerde olumlu şeyler yapmak yerine atraksiyonal hareketlere girişme ısrarı yanlış.

Aykut Kocaman'ın ikinci yarıda Hurmacı'yı çıkarıp, Gökay İravul'u almasını beklerdim. Çünkü Fenerbahçe her ne kadar maçta çok iyi olsa da her geçen dakika orta saha dinamizmini kaybediyordu ve Kayseri oyunun dengesini bulmaya küçük adımlarla da olsa yaklaşıyordu. Özer de direncin kırılmasına sebep olabilecek ilk isimdi. Böyle bir durumda orta sahada Gökay, Selçuk, Topuz üçlüsü direnci koruyabilirdi. Ama Aykut Kocaman Baroni'yi oyuna sokarak, Selçuk'un biraz daha aheste versiyonunu sahaya sürdü. Ve 20 yaşındaki Dia'yı çıkardı... Sanırım Beşiktaş maçı öncesi Kayseri'yi sürklase edip farkı açarak, takımın ruhsal olarak rahatlamasını istemedi. Ya da 2-0'da kalan bu skor, bu işe yarayabilir önümüzdeki hafta.

Ama her ne olursa olsun; Topuz, Emre, Lugano, Gökhan, Selçuk, Alex iyi bir sezon geçiriyorlar. Bunda Aykut Kocaman'ın bir payı olsa gerek...

Son olarak, FBTV'de Cem Pamiroğlu, dili sürçerek Niang yerine Diang dedi. Bu sürçme de, bu iki Senegalli'nin özet kelimesi olabilir.

Futbolla Yatıp Futbolsuz Uyanmak

2011-02-14T14:10:00.006+02:00

Futbolun, para ile dönen hali, futboldaki efsaneler edebiyatının kahramanlarını daha doğmadan öldürüyor.

Düşününce bir an hatırladım da, en son hangi takımda hangi futbolcu o takımın demirbaşı oldu. O futbolcuyu görünce o takım, o takımı görünce o futbolcu aklımıza geliyor?

Sadece Fenerbahçe, Beşiktaş, Galatasaray değil... Anadolu kulüpleri için de geçerli bu. Artık anadolu kulüpleri de yol geçen hanı. Artık futbolcular ve teknik direktörler devamlı yer değiştiriyor. Başkanlar ise genelde sabit. Ya da dağıttığı oyuncaklarını toplamayıp odadan çıkan çocuk misali dağıtıp bir daha futbola dönmüyor. Onun dağıttığı futbol odasında, dağıttığı oyuncaklar, odaya girdiğimizde hep bizim ayağımıza batıyor.

Başkanlar hep sabit, futbolun asıl emekçileri seferi gibi. Biz daha bir futbolcuya ısınamadan herhangi bir sebepten takımdan gönderiliyor.

Ve böyle olunca aklıma bir soru geliyor. Bir sürü yabancı futbolcu göz açıp kapayıncaya kadar geldi ve gitti. Biz onları tanıyamadık bile. O kadar zahmete değmedi hatta gelmeleri. Kimisinin transfer olup geldiğinde yolda harcadığı zaman burda futbol oynadığı zamana eşitti çünkü. Peki onlar bizim ile ilgili ne düşündü? Gelmeden önce futbol denilince aklımıza gelen futbol simaları da geldi geçti bu ülkeden. Ve çoğu kısa kaldı. Geriye dönüp futbol hayatlarını kitaplaştırdıklarında ne yazacaklar Türkiye ile ilgili? Ya da bir röportajda futbol anıları deyince Türkiye olacak mı yanıtların herhangi birinde?

Türkiye şartlarına göre çok para harcanıyor bu ülkede. Bu halkı futbolla uyutuyorlar falan filan. Kandırıyorlar da... Fakat, kandırmasını bile beceremiyorlar ki. Bunca yıldır o kadar para harcanıyor; kaç tane futbol siması kazındı belleklerimize. Kaç tane hatıra aklımıza geliyor bir düşünüşte?

Futbol bizim aşkımız evet. Futbolla yatıp kalkıyoruz. Daha doğrusu futbolla yatıyoruz. Uyandığımızda buz gibi bir yalnızlık kalıyor geriye. Hani o boş yastık, aynanın önüne bırakılmış veda notu.

Cansın; geçmiş olsun

2011-02-05T22:09:00.000+02:00

Seni Tutmadım; Sana Tutundum...

2011-01-31T01:13:00.001+02:00

Fener'e Can Geldi

2011-01-30T22:08:00.002+02:00

Sadece futbolculara değil; her şeye...

Yerli Futbolcu Kontenjanı

2011-01-28T15:29:00.005+02:00

Türk futbolu korunsun, türk futbolcusu yabancı futbolcuların çokluğundan müzdarip olup, formaya uzak kalmasın diye, yabancı kontenjanımız var. Peki ya takımlarımız. Takımlarımızın da kendini korumaya hakkı yok mu?

Madem yabancı oyuncuların kontenjan kısıtlaması var, ligimiz için. O halde artık, takımların alt yapıdan yetişmeyen oyuncular için de keskin ve net bir kısıtlamanın olması gerekmiyor mu?

Futbolcuların çalışma haklarını lig, kategori ayırmaksızın sağlama aldıktan sonra, takımlar kendi istekleri doğrultusunda böyle bir kurala başvurabilir. Çünkü bu, tam da kulüplerin işine gelecek bir durum. Artık, anadoludan transfer edilen futbolcular için Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş; eskisi kadar cazibe merkezi değil. Çünkü diğerleri de (çoğunluğu) kısmen aynı konforu sağlayabiliyor. Geriye ne kalıyor, onları takımda tutmak için? Saçma sapan vaatler ve yüksek primler, yıllık ücretler...

Peki son yıllarda anadolu kulüplerinden transfer edilen kaç futbolcu, o bonservisin ve o yıllık ücretin karşılığını verecek düzeyde? Bırakın yetenek kısmını. Hatta o hiç önemli değil. Ama artık beklenen özveriyi görebiliyor muyuz? Hayır. Bu futbolcular, büyük takımda oynadıklarının yanında, iyi imkanların olduğu bir kulüpte oynadıklarının bile farkında değiller. Bu düşünce bile gark etmiyor çoğunda. O zaman niye hala anadoludan alınıyor yerli futbolcular. Alt yapı var diyoruz. Alt yapıya onca para harcanıyor. Ama sonra yine bütün takviyeler anadoludan. Artık alt yapıdan olmayan futbolcuların da bir kontenjanı olmalı. Mesela en fazla 4. Hatta 3. Niye olmasın?

Son kupa maçında oynayan ve oynayamamış çocuklar en fazla kaç maç tecrübesizlikleriyle takımı kurban edebilirler ki? Ve kaç maç anadoludan büyük transfer diye getirilmiş abilerinden kötü oynayabilirler? O çocukların maç sonu konuşmalarına bakın. Size avrupada yetişmiş, futbol eğitimini orda almış futbolcuların ruh halini hatırlatmıyor mu? O kadar para harcayıp futbol mantığını yerleştirdiğimiz ve hatta bununla birlikte bir fenerbahçe görüşü kazandırdığımız, kısmen hayat görüşü de kazandırdığımız çocukları niye bedelsiz salıyoruz alt liglere? En azından neden hepsini bırakıyoruz?

Eski Fotoğraf -Kocaelispor

2011-01-22T23:04:00.002+02:00

İnternette buldum ama yılını ve kime ait olduğunu bilmiyorum. Paylaşamadan edemedim. Sanırım 1980'li yılların başı. Şirintepe tarafından çekilmiş.

"Teşekkürler Başbakanım" koreografisi

2011-01-17T20:38:00.004+02:00

Bu yaşanan olay, aslında çok şeyi olduğu gibi bir şeyi daha ortaya çıkardı. Kimin, hangi takımı 'nasıl' tuttuğunu, kimin futbolu 'nasıl' sevdiğini... Futbolun Cantona tarafında olanlar ile C.Ronaldo seyretmeyi yeterli görenlerin arasındaki çizgi de diyebiliriz bu hizalanmaya.

Ama her şeye rağmen olanları çözmek güç. Üzerine konuşanları da, konuşulanları da anlamak zor.

Mesela Mehmet Demirkol, programında "misafire böyle yapılır mı ayıp..." diyor. Bir ikinci defa söz ona gelince "başbakanın emeği var ayıp" diyor; 3. defa söz ona gelince "başbakan orada misafir- ev sahibi, sana güle güle otur demeye gelmiş, ayıp" diyerek ayıbın vahametini yükseltiyor.

Sonra, protesto eden taraftarların cezalandırılacağı, stada sokulmayacağı haberleri okunurken "yok daha neler, bu da olacaksa... burası muz cumhuriyeti mi" gibi cümleler sarf ediyor.

Nasıl yani Mehmet Demirkol? Az önce yapılanların ayıp olduğu, yapılmaması gerektiği konusunda inciler dizdin. Sen önemli bir köşe yazarı olarak kamuoyu oluşturan insanlardan değil misin? Sizin gibi köşe yazarlarına kanaat önderi deniyor. Sen bu futbolun, dolayısıyla yaşamımızın yorumlayıcılarındansın. Sen yapılan olaya sadece "başbakan oraya özen gösterip stad yapmış, sen ne demeye orda yuh çekiyorsun; ayıp" bakışıyla yorum yapacaksan, ne olmasını bekliyorsun? Taraftar olmak ne demek Mehmet Demirkol? Bunca yıldır seni okuyoruz, takip ediyoruz; gelip gelebileceğin yer, beni herkes anlasın düşüncesiyle 'turgut özal' mantığı mıdır? Kendini fena harcıyorsun. Ya da biz seni takip ederek senelerce fena harcanmışız.

Ya bir gün önlem olsun diye, başbakan gelmeden önce anonsa "birazdan başbakan teşrif edecek herkesi ayakta alkışlamaya davet ediyorum. onun bu stadyumda büyük emeği var. hadi ona minnetimizi gösterelim ey ahali..." gibi cümleler de eklenirse, başbakanın hakkıdır mı diyeceksin? Madem ki orda başbakana saygı gösterilmesi gerekiyor, maç öncesi kartonlar bırakılsaydı koltuklara. Başbakan girince herkes kartonları kaldırır, koreografi yaparlardı; ne dersin?

"Teşekkürler Başbakanım" yazardı hatta üstünde.

"Uğur Vardan" Yazısı

2011-01-17T13:15:00.004+02:00

Hislerime tercümanlığın limitini zorlayan yazı oldu. Paylaşmak isterim.

Sarı-Kırmızılı camianın yeni mekânı Aslantepe ya da ‘resmi’ adıyla Türk Telekom Arena’nın açılışı gerçekten ‘tarihi’ oldu. Son derece zevkli ve maharetli ellerin hazırladığı belli olan gösteriler, açılış seremonisine teşrif edenleri büyüledi. Lakin takımın futbol kalitesi yine sorunluydu, dolayısıyla geceye damgasını ‘Hagi’nin Aslanları’ değil, tribünlerin bizatihi kendisi vurdu. Malum, camia uzun süredir Başkan Adnan Polat ve yönetimine tepkili, dolayısıyla hem Ali Sami Yen’deki Beypazarı maçıyla yapılan kapanışta, hem de Arena’daki açılışta Polat’a gösterilen tepkiler artık normalden sayılıyor. Cumartesi gecesinin normalden sayılmayanı, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’a olan tepkiydi.
Yaşandı ve bitti, şu aralar artık bu tepkinin tortularının ardından geziniyoruz. Basının genel refleksi, ‘Skandal’ ve ‘Tatsızlık’ tanımları etrafında toplanıyor. Fatih Altaylı gibi işi ‘Ayıptır ayıp’a götürenler de var. Benzer bir tartışma Ağustos’ta başlayıp Eylül’de sona eren Dünya Basketbol Şampiyonası’nın finalinde de yaşanmıştı. Hatırlanacağı gibi orada da ödül töreni esnasında Başbakan ‘Bir grup’ seyirci tarafından protesto edilmişti. O dönem de bu tavır eleştirilmiş ve temel argüman olarak da, ‘Yeri ve zamanı değil’ kullanılmıştı. Üstelik ‘suç’ bütün dünyanın gözü önünde işlenmiş, yani en çok korktuğumuz şeyle, ‘Ele güne karşı rezil olduk’la karşı karşıya kalmıştık (Çok şükür cumartesi geceki vakada bu kez, ‘Yabancıya rezil olduk’ hissi yaşanmadı. Ajax’ın başındaki Frank De Boer bile, eski bir Galatasaraylı olarak bizdendi).

Hyde Park vardı da mı gitmedik?
Doğrusu Türkiye-ABD finali sonrası düzenlenen seremonide yaşananlara ilişkin bir yorumum yok. Ama, “Yapanlar kameralarla tespit edilecekler” yaklaşımının, o olayın ‘Çok ayıp’ olarak nitelendirilmesinin ardından, ‘Asıl gerçek ayıp’ olarak tarihe daha fazla geçtiği kanısındayım. ‘Aslantepe vakası’na gelince, eleştirilerde yine ‘Yeri miydi?’ vurgusu öne çıkıyor. Bir diğer vurgu da stadı yapan hükümet ve TOKİ mantığı üzerinden üretilen ‘Nankörlük’ tezi. Şimdi, bu yer ve zaman meselesi oldukça izafi. Öğrenciler Dolmabahçe’de yürüyor, ‘Yeri mi?’ deniyor, Tekel işçileri sesini yükseltmek istiyor, ‘Yeri mi?’ deniyor, Türk Telekom Arena’da neredeyse bütün stat, ‘Münferit’ damgasından uzakta Başbakan’ı protesto ediyor, ‘Yeri mi?’ serzenişleri yükseliyor. Sahi, Türkiye’de bir Hyde Park var da ben mi bilmiyorum? Söyler misiniz, neresidir bu doğru yer ve de zaman? Adamın şehrine git, heykeline “O ucubeyi yıktıracağım” de, dizisine “Yasaklayacağım” tehditinde bulun, içkisine “Yok canım, karışmıyorum” derken “İstediğiniz kadar zıkkımlanın” imasına soyun ve tüm bu eylemler için yeri ve zamanı sen belirle, iş protestoya gelince, “Yeri değil” de. Bana çok da mantıklı ama her şeyden öte adaletli gelmedi.

Yakaladın mı atacaksın…
Diğer protestoları bilemem ama Seyrantepe’dekine ilişkin sadece futbol üzerinden şöyle bir tanımlama yapabilirim; malum bu oyunun en bilinen gerçeklerinden biri, “Yakaladın mı atacaksın”dır. Başbakan ve dünya görüşüne tepki duyanlar, Tayyip Bey’le bir daha nerede karşı karşıya gelecek ki? Meseleye tepkililer, cumartesi gecesi Aslantepe’de uygun pozisyonu yakaladı ve değerlendirmeye çalıştı, olay bence bu kadar basit…
Gelelim protestonun ‘sosyolojik’ açılımına. O gece stada gelenler, Galatasaray taraftar profilinin eni konu ‘Elit tabakası’ydı. Bir kere kombine sahipleri çoğunluktaydı, artı davetiyeliler vardı. Bilindiği gibi yönetim, biletli seyirciyi açılışa çağırmamıştı (Bunu da olası bir ‘protesto gösterisi’nden korktukları için yaptıklarını sanıyorum ama asıl soru çalışmadıkları yerden geldi). Ve bir kez daha anlaşıldı ki, bu ‘Eğitimliler tayfası’, AKP iktidarından hoşlanmıyor ve buldukları fırsatı değerlendirme yoluna gidiyor.
Gelelim işin Adnan Polat boyutuna. Sayın Başkan, 2009’un Şubat’ında ‘Galatasaray Türkiye’dir’ diye bir açıklama yapmıştı. Aynı başkan, cumartesi gecesi protestolardan dolayı üzüntü duydu (evet, duyabilir) ama devletin ve futbolun yönetici sınıfı, stadı terk ettikten sonra kendisi de Seyrantepe’den ayrıldı. Şimdi ben de Ahmet Çakar üslubuyla soruyorum; Biirr, sen değil miydin ‘Galatasaray Türkiye’dir’ diyen, o halde çizdiğin Türkiye modeli böyle bir protestoya soyunmuş, niye kızıyorsun? İkiii, sen ve yönetimin değil miydi, futbolun endüstriyel yönüne sık sık vurgu yapan? Taraftar, madem aynı zamanda müşteridir, o geceki müşteri de böyle uygun görüp davranmış, dolayısıyla ‘Müşteri haklıdır’ı bilmen gerekiyordu. Üüç, o gece statta tribünleri dolduranları bir anlamda sen ve yönetimin belirlemişti (kombine ve davetiye organizasyonlarıyla), o halde kendi belirlediğin topluluğun tavırlarına niye kızıyorsun? Döörttt, Tayyip Erdoğan ve hükümeti, bugün var, yarın yok (yoksa hem yarın hem de yarından ötesi de mi var, bilemedim), ama o Galatasaray taraftarı hep var, dolayısıyla stadı terk etmek, yakışık almadı (biliyorum bu madde fazla hamaset koktu, ama Polat’ın hamasetine ancak böyle cevap verilir diye düşünüyorum).

‘Mekân oynatıyor’ dersen
Yazıyı kaleme almadan hasbihal ettiğim Sırrı Süreyya Önder de olayların müsebbibi olarak Cem Yılmaz’ı gösterdi: “Sen kalkıp ‘Mekân oynatıyor’ dersen, olaylar bu raddeye gelir!” Son olarak yaşanan protestoların ilk kez ‘Üç büyükler’in taraftarları arasında daha önceden görülmemiş bir ‘Dayanışma’ya da kapı araladığını söylemeliyim, başta ‘ekşisözlük’ olmak üzere kimi internet sitelerinde, bazı Fenerbahçe ve Beşiktaş taraftarlarının, “Bu gece ilk kez sizle gurur duydum” şeklinde, Sarı-Kırmızılılara övgüsü vardı. Anlaşılan protestolar, ‘Üç eğilim’i birleştirmiş.

Ortada fiili eylem bile yok...
Kısa bir zaman yolculuğuna çıkıp, ‘Futbol-siyaset ilişkileri’ üzerine anıları da tazelemek lazım. Zamanında Kenan ‘Netekim’ Evren, Gençlerbirliği ve Galatasaray arasında oynanan ‘Cumhurbaşkanlığı Finali’ni, taraftarların küfrü yüzünden terk etmişti (küfür ona değil, karşı tribünlere ediliyordu). Modern zamanların ‘Muhteşem Süleyman’ı Demirel de Fenerbahçe-Galatasaray Türkiye Kupası finali sonrasında, üzerini yağan yabancı maddeler yüzünden (çünkü Graeme Souness Kadıköy’e bayrak dikmiş ve ortalığı karıştırmıştı), kupa töreninde zorlanmıştı.
Ve Fenerbahçe-Panathinaikos maçında, rahmetli İsmail Cem’le birlikte Saracoğlu’nda karşılaşma öncesi tur atan ve dostluk manzaraları sergileyen o zamanın Yunanistan Dışışleri Bakanı Yorgo Papandreu, tam önümüzden geçmiş, ‘Pana’ taraflarlarının önünde el sallamaya hazırlanıyordu ki, ‘Yunanlı taraftarların bulunduğu topluluktan atılan bir ayran, ceketini beyaza boyamıştı. Özün sözü şu; bütün bu olaylarda aynı zamanda ‘Fiili eylem’ vardı. Astantepe’de Başbakan Erdoğan’a yapılan ise sadece sözlü ve bunu da ‘Demokrasinin bir cilvesi’ olarak görmekten yanayım.

Kime Uyum Sağlayamadılar

2011-01-01T16:08:00.005+02:00

Devre arası bitmeden aklıma geldi düşünüyorum da, genel kanı üzerine. 'Henüz yeni transferleri uyum sağlayamadı takıma' mevzusu üzerine. Evet sağlayamadı diyorum. Bomba gibbi, fişşek gibi girmediler sezona. Elektrik çarpılmışa dönmedi seyirciler.

Uyum sağlayamadı eyvallah. Da kime uyum sağlayamadı?

Baroni'ye mi?

Selçuk'a mı?

Gökhan Ünal'a mı?

Santos'a mı?

Kazım'a mı?

Mehmet Topuz'a mı?

Emre'ye mi?

Kime?

Yani Fenerbahçe'nin tecrübelileri bunlar mı? Kemiği oluşturan, kemikleşmiş isimleri bunlar mı? Bunlar mı olmalıydı?

Fenerbahçe, bugünün başarısızlığını değil, geçmişin sonucunu yaşıyor. Şu anki sonuç geçmişin başarısızlığıdır. Yapılan saçma, yerel kafadaki sansasyonel transferlerin sonucunu yaşıyoruz. O gün günü kurtarmak için yapılan transferler bugün takımın eski oyuncuları, abileri oldu. Aykut Kocaman'ın işi bu yüzden zor. Dilerim yetişen gençlere daha çok şans verir. Bu şartlar altında zor tabii.

Halkın gurbeti-sılası Ayakta Kalacak!

2010-11-29T14:39:00.001+02:00

Şimdi 'Rıdvan' mı Oldu?

2010-11-26T13:59:00.007+02:00

Daha önce de Rıdvan Dilmen'e dair haberde böyle bir başlık görmüştüm. Komplo teorisi üretmiş olmak istemem, fakat ben bu başlığı, Rıdvan Dilmen'in Milliyet'ten ayrılmış olmasına bağlıyorum. Rıdvan Dilmen kelimesi oraya kesinlikle sığıyor.

Acaba, Rıdvan Dilmen, Milliyet'te çalışıyor olsaydı, başlık böyle mi olurdu?

"Rıdvan'ın 68 yıl hapsi isteniyor." Hangi Rıdvan bu?

Aykut Kocaman

2010-11-24T04:51:00.001+02:00

Olmaz

2010-11-22T00:59:00.004+02:00

Hiçbir zaman futbolun ilahı, tanrısı olamayacaksın; istersen maçın başında ardı ardına 3 gol sırala. Ya da, ne bileyim işte, ceza sahası yayından röveşata ile gol at. Çok zor silersin bu haberleri, o anı.

Hiç kimse hak etmez. Fakat, Şenol Güneş; hiç.

Haberi burada.

Kutlu Olsun

2010-11-16T20:58:00.000+02:00

Futbola Susadım

2010-11-15T15:31:00.004+02:00

Futbol yorumlamak için açtığım bu sayfada, her ne kadar yazacaklarım futbolla ilgili olsa da, bir soru soracağım ve bir şey isteyeceğim; kendim için.

Artık, maç oynama şansım seyrelse de, oynayabildiğim halı saha maçlarında, birkaç adamın, üç tane çalım atıp, sonra tel örgülere dan-dun şeklinde ses çıkararak şut çekmesiyle tamamlanan ataklar gerçekleştirip, halı sahayı tatmin aracı olarak kullanması aklıma geliyor.

Bir yerlerde, halı sahada da olsa maç oynamanın takım işi olduğunu düşünen, halı sahada gerçekten futbol oynayanlar vardır illa. Umarım o var olan arkadaşlar yazıma denk gelirler. Onlara sesleniyorum, beni de aranıza alın arkadaşlar, futbol oynamaya susadım.

Kocaelispor'un Havası

2010-11-15T12:10:00.006+02:00

Bazı Süper Lig takımlarının maçlarında, stadyumun dış duvarına bardak dayasan anlayamazsın, içerde ne olduğunu. Ancak, dün Kocaelispor taraftarını, stadının ardındaki mahalle, Şirintepe'den duydum. Gümbür, gümbürdüler. Sanki bir final maçı oynanır gibiydi.

"Kocaelispor'un layık olduğu lig burası değil"e bağlamayacağım. İnsan hangi klasmanda olursa olsun hakkını verebilmeli. Söylediğim şey Kocaelispor'u bu kadar enerjik görmek güzel. Ruh var. Bence bu hava, Süper Lig'de olmaktan daha önemli.

Maçın ayrıntıları için.

Kiminle Kaybetmek İstiyorsun?

2010-11-15T00:55:00.005+02:00

Daha detaylı bir yazı kaleme almadan, bu arada belirteyim. Müsait bir zamanda yazabilirim umarım.

Aragones, Daum, Lorant, Zdenek Zeman, Otto Baric, Lazaroni ile şampiyonluğu kaybetmektense, Aykut Kocaman ile şampiyonluk kaybetmeyi tercih ederim. Ve şampiyonluğun kaçtığı gece yolda karşılaşsam, gözlerinin içine baktığımda onun da ağladığını bilirim.

Hatta bu saydığım isimlerle yaşadığım şampiyonluklar, nedense kursağımda haram lokma gibi kalmıştı ya da kalacaktı iyi hissettim. Kişilikleriyle ve yabancı olmalarıyla hiç alakası yok. İnanın.

Fenerbahçe çok şampiyonluk kazandı, çok da kaybetti. Ve kaybedecek de önümüzdeki yıllarda. Kimle kazandığını tercih etmek kadar, kimle kaybedeceğini de tercih etmek önemli...

10 Sene Sonra, 12. Hafta, Gaziantep Deplasmanı

2010-11-12T20:12:00.002+02:00

Sırf meraktan, Bundan tam 10 yıl önce 12. haftada neler olmuş, 12. haftaya denk gelen Fenerbahçe maçı hangisiymiş diye bakınca, fark ettim; 12. haftada Gaziantep ile oynadığımızı. Skora bile bakmadan, o acı dolu akşamı hatırladım.

Fenerbahçe üst üste iki hafta kendi sahasında oynayıp 5 atmış (Denizli 5-2,A.Gücü 5-1), ardından gümbür gümbür bir hissiyatla Antep'e gitmiş. Antep'in hocası Erdoğan Arıca. Gayet iddialı sözler söylemişti sanırım maçtan önce. Neyine güveniyorum diye düşünmüştüm, abimle İstiklal Caddesi'nden aşşağı doğru maçı izlemek için inerken. Abim daha önce iki 5 lik maçı bir cafede seyretmişti. Ben de yeni yeni sivrilen eleman olarak "sen de gel" teklifini bekliyordum. Büyümüştüm artık. Gitmez olaydım. Gol pozisyonları bulmayı bir kenara bırak, fenerin aciz kaldığı bir maçtı. 2-1 yenilmiştik. Maçın ayrıntılarına bakınca, golü de maç 2-0 giderken tee 86'da attığımızı gördüm. Gaziantep o sene çok iyiydi. Şimdi, bize bilendiği gerçek. Ama o Gaziantep olmadığı kesin. Fener hangi Fener olarak sahaya çıkacak onu bilmiyorum. Bu maçı, Galatasaray maçı kadar merak ediyorum sanırım. Yani, Fener nasıl bir sınav verecek bekliyorum. O açıdan.

Bir Dizi, 'Maç İçinden Cümle'

2010-11-10T14:15:00.005+02:00

" ...gol bulma sıkıntısı yaşamıyoruz. ne güzel. yavaş yavaş düzlüğe çıkıyoruz sanırım..."

"...erkenden gol bulduk üzerine mi yatıyoruz? gerçi her maçta 4 gol atmak zorunda değiliz. bazı maçlarda böyle rölantide geçebilir. bu kadar açgözlü olmaya gerek yok..."

"...fener iyi gibi ama. takımın kendine güveni geldi sanki. zico dönemindeki rahatlık var gol pozisyonlarına girerken. her an gol atacak gibiler..."

"...ankaragücü iyi başladı ikinci yarıya. hass golü yedik..."

"...ya bu takımın rahatlığı öldürecek beni. kimsenin kimseden haberi yok gibi defansta. herkes birbirine bırakıyor ceza sahasına giren adamları..."

"...christian allah seni bildiği gibi yapsın. ne kolpa futbolcusun. bari hiç müdahale etme. herkes futbolcunun sende olduğunu sanmasın. yaparmış gibi yapma..."

"...kötü yenildik gibi duruyor tabelada ama öyle değil. kötü başlamadık oyuna. oyuncular çok rahvan. çalışsa yapacak denilen öğrenciler gibi takımdaki futbolcular..."

Hakan Tecimer -Unutmadan Söyleyeyim-

2010-11-09T18:18:00.004+02:00

7 sezon Fenerbahçe'de oynayan, 103 gollü 1988-89 sezonunun aktörlerinden,

İslam Çupi'nin "Bir insanın içinden geçebilecek, yerinde olmak istenecek biri varsa o da Hakan’dır." dediği, Veselinoviç'in "Telefon kulübesinde bile iki kişiyi çalımlamayı bilir" dediği,

Sırtında 7 numara, ince bilekleri ile çalımlar sıralayan Hakan Tecimer...

Yanlış Yönde Islık

2010-11-07T17:12:00.009+02:00

Yanlış Yöne Islık, Gerçek Hatalıları Koruyan Sis Olur.

Hayat görüşünde, oyun mantalitesinde çok eksikliklerinin olması, bir futbolcunun hata yaptığında ıslıklanmasına yeterli neden değildir. Hatta yetmeyen neden bile değildir bunlar. Çünkü o futbolcuya teklif edilmiştir, o da bu büyük teklifi geri çevirmeyip oynamaya çalışmaktadır.

Özverili oynamaktadır. Çok da saçmalamaktadır. Özverili oynayan bu futbolcu, saçmalıyorsa sahada, ıslıklanacak kişi ya da kişilerden değildir. O futbolcuyu, o formaya, o stada yakıştıramıyorsa, bir kimse ya da grup, yakıştırılan futbolcuyu değil, yakıştıran yönetimi ıslıklamalıdır.

Görevini savsaklamayan hiçbir futbolcu, gol yedirdiği hata ve hatalar yüzünden bunu hakketmez. Bu mantıkla, futbolun asli unsurları futbolcular ve yedek kulübesi devamlı huzursuzluklarla burun buruna gelirken, yöneticiler bir gram bile kendini sorgulamaz tavırla hayatlarına devam ederler.

Nasip - Kısmet (6-0)

2010-11-06T17:32:00.003+02:00

Kadıköy'de oynanan iki Galatasaray maçı. İkisinde de Fenerbahçe 2-0 öne geçiyor. İkisinde de rakip teknik direktör Fatih Terim.

1998 yılında maç 2-0'dan 2-2'ye geliyor. 2002'deki 2-0, ikinci yarı 3,4,5 değil 6-0 oluyor. İsyanım var. Neden, 1998 yılında Fenerbahçe'yi çalıştıran alman hoca Löw'e değil de, 2002 yılında takımın başında olan alman hoca Lorant'a nasip edersin böyle bir galibiyeti?

Henüz, G.Saray galibiyetlerinin lig şampiyonluklarından önemli olduğu senelerdi. O gün alınacak galibiyet Löw ile moral ve motivasyonunu kaybetmemiş bir Fenerbahçe'nin sezon sonunda nerde olacağını, akabinde diğer yıllarda da nerde olacağını düşünüyorum. Kaybolan çok yılı var Fenerbahçe'nin. Hayat dediğin kırılma anlarıyla dolu. Dilerim bundan sonra bütün kırılma anları Aykut Kocaman'lı Fenerbahçe'nin lehinde olur.

Kola Makinası Düzeninde

2010-11-05T17:17:00.009+02:00

Evet, insanlar hayatlarını idame ettiriyorlar. Futbol oynayabilmek için tüm mesaisini buna harcayan insanların başka kazançları yok. İyi para kazanmak zorundalar. İyi olanlar da serbest piyasada fiyatlarını arttırıp daha iyi para kazanıyorlar.

Ama günümüzdeki futbolcular, özellikle kendi ülkemizdekiler, emeği ve zanaatiyle babadan aldığı mesleği icra etmenin karşılığında kazandığı varlığı hazmeder gibi değil, paradan para kazanan yeni zengin borsacı ya da tüccar gibiler. O kadar hızlı bir şekilde mal varlıkları değişiyor ki, onlar da aslında emeklerinin karşılığında bunu aldıklarını unutuyorlar. Bu hazımsızlık ve 'doğuştan yetenek" söylemleri onları atıl duruma getiriyor ve isteksizleşiyorlar. Hiçbir şey yapmadan da bir şey olduklarını zanneder oluyorlar.

Bu ülkede sadece dini duygular üzerinden kardeşlik mesajları veriliyor. Bu, yaratılanı sev yaratandan ötürü felsefesinin getirdiği şartlı kardeşlik imzası dışında her hangi bir insanlık tedrisatından geçmeyen aynı ülkenin futbolcu olarak hazırlanan futbolcuları kısıtlı maneviyatlarıyla yüksek meblağlar karşısında bozulmamaya çalışıyorlar, tutunmaya çalışıyorlar. Kısacık ömürleri ve yetersiz eğitimlerinin sonucunda oynadıkları takımları anlamlandıramıyorlar ve oynadıkları takımın mana dünyasını da genişletemiyorlar. En son kim idol oldu, yerli futbolcular arasında ? Bacak arası çalımları, uzaktan iyi şut çekmek, idol olmaya yetmez. Bize görsel açıdan güzel saniyeler yaşatanlar çocukların idolü değil, oyuncağı olur bu düzende. Onları biraz daha sevindirir. Parayı bastırır babaları, maça girer "oyna" denir topçuya, topçu da "oynar". Oynayamazsa başka bir oynayan kondurulur yeşil sahanın üzerine.

Futbolumuzun bu kimliksizliği aslında futbolcularımızın silikliğindendir. Arda'nın "şerefsizlik" kelimesinin değil, delikanlılık duruşu sergilemeye çalışırken kasım kasılan bir futbolcunun gözlerinin dolmasının incelenmesi gerekir. Kamera karşısında gözleri doluyorsa bir futbolcunun, onun da tanımlayamadığı bir şeyler vardır. Anlatamıyordur derdini. Birileri yasaklıyor diye değil, maneviyatı ve edebiyatı yetmiyor diye. O gözyaşından çok şey çıkarılır, eğer ülkeye dair bir şey yapılmak isteniyorsa.

Giderek, taraftar da buna uyumlu hale getiriliyor. Zaman içinde, tribünlerdeki pahalı bilet fiyatlarını karşılamasının akabinde, "futbolcudan sadece verilen parayı hakketmesini" isteyen kitle arttırılıyor, tribünlere bağırsın-bağırmasın, ruh katan insanlar azınlıkta kalıyor ve giderek onlar da dönüşüyor, ortama ayak uyduruyor. İnsanların bağırması gerçekten önemli değil. Ama bir maçta karşılıksız olarak, o takımın oyunuyla oturup kalkabilen adamın nefes alıp vermesi, kalp atışları bile maçın atmosferine çok şey katar.

Sonuç olarak artık futbolcular, taraftarların ve yöneticilerin gözünde birer idol vs değildir. Bizler, bir mekanda, kahve ya da kola makinasına bozuk para atıp karşılığını beklerken ne hissediyorsak, maçlarda bileti okutup stada girdiğimizde de aynı şeyi hissetmeye başlıyoruz; haberimiz var mı bilmiyorum.

Acaba, Yoksa, Belki

2010-10-29T15:09:00.006+03:00

Algılarını tarumar ediyor futbol takipçilerinin, bu gidişat. Bir hafta önce, "G.Saray'a ya fark atarsa" diye bahsedilen takım, bu hafta Bursa önüne " zaten hiç zor maç kazanamıyor" olarak çıkıyor.

Aykut Kocaman için "maçı süzemiyor", " hızlı hamle yapamıyor" gibi eleştiriler yapılıyor. Ertuğrul Sağlam ise bu işin kurdu olma yolunda ilerliyor. Üstelik futbolcularının çoğunu, çok iyi tanıyor. Yani bir maçı güzel ya da çirkin oyunla kazanabilecek her imkan onun ellerinde. Aykut Kocaman, henüz maçın kilitlendiği noktalarda Alex'ten verim almış değil. Emre bu konuda daha verimli bu sene. Selçuk her ne kadar sakat olsa da, insiyatif alacak futbolcu klasmanına hala giremedi. Hala takımın kemiği değil. Yedek olup olmaması önemli değil. Bu kadar sene bu takımda oynamış bir futbolcu insiyatif alır ve takımdaki yenilere mücadele etmeyi mecbur eder, maç içindeki haliyle vs. Ama sanki o her sene, yeni transfer edilmiş futbolcu gibi. İyi ya dakötü oynamasından bağımsız. Herneyse.

Niang yok. Semih, her zamanki Semih olursa büyük bir umut. Bekir'in oynayacağına dair haberleri okudum. Eğer oynarsa, Bekir'in maçı olabilir. Olumlu ya da olumsuz anlamda. Onun yeteneklerine hakim olmasam da, takım içinde direnç gösterebilecek futbolculardan. Eğer, bu maçın onun için büyük bir şans olduğunun farkındaysa, hazır yanında sağlam bir kaya varken, kendini ona uydurabilir. Atağa çıkarken de takıma katkıda bulunabilir.

Bu maçta Semih'in, rahat tavrıyla, pozisyonları golle sonuçlandırmasını bekliyorum. Ve Gökhan Gönül'den de uzaktan şutlar. Ve tabii ki Stoch. Alex yine Alex'liğini yapmazsa bu maçın dört adamı var; Semih,Gökhan G., Stoch,Bekir...

Bu Lige Bir Dil Devrimi Lazım

2010-10-26T00:54:00.006+03:00

Bu yazacaklarım, bir şeyleri erkenden gördüğümden değil. Ancak, hala gözlerini bu gerçeğe kapatıp, puan durumundaki gerçekliğin erken haftaların bir sonucu olduğunu zannedenler var. Ve böyle bir durumun varolmasını tuhaf karşılamamdan dolayı not düşüyorum.

Neyse ki, Aykut Kocaman gibi, her ne kadar saha kenarındaki pratiği konusunda şüphelenenler olsa da, genel fotoğrafı değerlendirme konusunda, hayli başarılı ve usta biri var.

Ligimizin kalitesi artıyor ya da artmıyor, ama ligimizde şampiyonluğa yeltenen yeni takımlar var ve 3 büyüklerin ambargosu kalkıyor. Şampiyonluk yolunda rakip olan takım formalarının renkleri değişiyor. Bir işaret fişeğiydi Gençlerbirliği'nin çıkışı...Belki Denizlispor'unki de. Anlaması zor oldu. Gençlerbirliği çeyrek finali zorlarken 3 büyükler nelerle uğraşıyordu bakmak lazım.

Ama yıllar geçti, Sivas'ın çıkışından, Bursa'nın şampiyon olmasından hiçbir mana çıkaramayanlar var sanırım. Söylemek istediğim, eski sisteme dönülmesi, bu anadolu kulüplerinin aşşağı çekilmesi değil. Aksine böyle bir potansiyel varken, anadolu takımlarının vizyonuna ayak uydurmak gerekiyor.

Bugüne dönersek, bu hafta G.Saray ile evinde berabere kalan Fenerbahçe artık bu kuru sıkı muhabbetten kurtulmalıdır. G.Saray'ın geleceği meçhul. Fenerbahçe'ninse en azından bir umudu var. Ve hiç değilse yenilgisiz geçilmiş bir haftadan sonra önümüzde G.Saray maçından daha önemli bir maç var. Bursaspor bu ligin lideri. Fenerbahçe sadece kendisi için değil, Bursa'yı takip eden tüm takımlar için bir galibiyet alacak, eğer alırsa. Bursa deplasmanı, klasik anadolu deplasmanı değildir. Hatta Bursa deplasmanı, 'zorlu' anadolu deplasmanı da değildir.

Bursaspor deplasmanının, ister pratikte, isterse şu zamanın atmosferinde, Trabzonspor deplasmanından farkı yoktur. Hatta, bu yazdıklarım sadece, ligimizin ve futbolumuzun yeni dili için bir tercüme vasıtası görsün. Şu anda yeni durumu anlatmak için kullanmış olalım. Bir müddet sonra eski futbol dili ve alışkanlarımızı kaldırıp atalım. Böyle yaparsak eğer, futbolumuz 2 tane maça büyük deyip sıkışıp kalmayacak, bir sürü büyük ve önemli maçımız olacak. Bu sebeple de kaybettiğimiz maç yüzünden dünyamız yıkılmayacak. Hatta o maçta yenilmemek için bir hafta önce olağanüstü hallenip yeni hoca getirmeye gerek duymayacağız. Çünkü tek bir maçı kurtarınca, lig kurtulamayacak. Çünkü bir dolu büyük maçımız olacak. Eski mantıkla ilerlersek sezonda 15 teknik direktör değiştirmek zorunda kalacağız ve de.

Özetlersek; Bursaspor'un şampiyonluğu bu ligin kurtuluş savaşı ise bu yeni kurulan lige yeni bir dil lazım. Yani bir dil devrimi... Çünkü konuştuğumuz dil, hayatı algılayışımızı değiştirir...

Galibiyet Fenerbahçe'ye Lazım

2010-10-23T17:09:00.003+03:00

Derbiler için genel bir kanı vardır. Derbileri kazanması gereken kazanır derler. İhtiyacı olan maça daha çok asılır ve bu psikolojik savaştan zaferle çıkar.
.
Bu yüzden bu sefer 2000 yılında yaşanan maçın bir benzerinin, G.Saray lehinde yaşanabileceği fikirleri akıllardan geçti, bütün bir hafta.
.
Ancak, galibiyete gerçekten ihtiyacı olan takım G.Saray mı bilemiyoruz. Eğer ihtiyaçtan bahsediceksek, galibiyete ihtiyacı olan taraf Fenerbahçe. Geçen sene son maçta şampiyonluğu kaybedip, sıkıntılı hazırlık süreci geçiren bir takım Fenerbahçe. Yeni bir vizyon yaratmaya çalışan bir misyon hocası var. Hem bu vizyonu yaratmaya çalışırken hem de kaybedilmiş şampiyonluğun ertesinde başarılı bir performans çizmek zorunda olan bir hoca. Bu hocayla sezon iyi başlamadı. Şampiyonlar ligi ve Avrupa Ligi'nden elenildi, henüz önündeyken.
Son üç haftadır güzel galibiyetler alıyor skor açısından. Bu skorlar anlamsız değil. Fakat bu skorların bir anlam kazanabilmesi için bu maçtan galip ayrılmak şart. Galibiyetin gelmemesi halinde, son üç haftada gösterilen gelişim bir kalemde silinecek ve akbabalar üşüşecek takımın başına.
.
Galatasaray ise artık çok rahat. Başarısızlığın ardından 'gereken' yapıldı ve takım rahatladı. Bu maçta mağlup olurlarsa yönetime kimse bir şey diyemez; en azından şimdilik. (Çünkü gereğini yaptılar, daha ne yapacaklardı...) Eğer hoca getirilmeseydi takımın başına, ve bu halde çıksalarda daha çok sansı vardı Galatasaray'ın. O zaman gerçekten futbol sahası içindeki "mazlum" takım rolüne bürüneceklerdi ve psikolojik bir katkısı olacaktı bu mazlum halin. Ki Galatasaray üstelik 10 senedir yeniliyor. Böyle bir haftanın ardından, oynanan bir derbiden de mağlup ayrılmak Galatasaray'ı sarsmaz. Şerefli bir mağlubiyet Galatasaray'lı yöneticileri kurtarır.

Başarı Geldikçe Hatırlanan Evlatlar

2010-10-07T16:25:00.004+03:00

"Olumsuz düşünenler de, başarılı oldukça, Mesut Özil'i bağrına basacak. o bizim evladımız"

Mehmet Demirkol, Mesut Özil'i Zidane gibi bağrımıza basacağımızı söyledi. Çok fazla çaktırmasa da, engin bilgi ve kültürü onu hala muhafaza etse de, Mehmet Demirkol kolaycı yorumlarına arttırarak devam ediyor. Başarı endeksli, çarpık düşünce biçimini ona yakıştıramıyorum. Onun biraz daha sorgulayıcı olmasını beklerdim. Mesut başarılı oldukça, olumsuz düşünenler de ikna olacakmış... Bu mevzuda tek gerekli şart başarı mıdır peki? Başarı gerçekleri örter mi?
Ya da tam tersini düşünelim, diğer başarılı olamayanlar, onlar evlatlarımız mı? Değil mi? Real Madrid'e gitmelerini mi bekleyeceğiz, İsviçre milli takımında oynayan oyuncuları evlat seçmek için. Real Madrid'e gidememişsen kimse sorgulamaz sen türk müydün değil miydin, neden İsviçre milli takımını seçtin vs

Durunca Olmuyor

2010-09-08T00:40:00.004+03:00

İkinci yarı 2008'den kalan bir zaman dilimi gibiydi. Değişik hocanın ayrıntılarda bir fark yarattığını söyleyebiliriz. Sahaya yüreğini koyarken bile bir nebze mantıklı hareket ediş belki katkı sayılabilir. Ümitlenmemek için hiçbir sebep yok. Ama Kazakistan maçında nasıl ki bu bir sınav sayılmaz diyorsak bu maçta onu diyemesek bile ayaklarımızın yere basmasında fayda var.
.
Golden sonra ve karttan sona arzuladığımız kimliğe kavuştuğumuz da ortada.
.
Maçın başındaki halimize ve hala duran toplarda aciz kalmamıza bakacak olusak; bence bizim ülkemizin genel mantığının bir sonucu. Biz oyunu parçalar halinde bir bütün olarak göremiyoruz. Tren gibi, oyunumuzu rayına soktuğumuzda durdurana aşkolsun ama oyun dur kalk yaptıkça soğuyoruz. Oyun biraz dursun ve bir duran top atılsın afallayabiliyoruz. Duran toplar da o yüzden sıkıntılı. Duramıyoruz çünkü. Bizim oynamamız için zihnimizin durmaması lazım. Biz duran toplarda organizasyon yapıyor gibi gözüksek de bence oyun durduğu için bunu bir mola gibi görüp ciddiye almıyouz. Oyun ısındığında, git-gel başladığında yediğimiz gollerin yarısından fazlasına cevap verebiliriz. En azından yürekleri ağızlara getirebiliriz.

aşşa mahallede faulumuz verilmedi koşun

2010-09-08T00:28:00.004+03:00

Her ne kadar Ercan Taner benim için futbol maçını sunanlar arasında tanrılar katında otursa da, onda bile bu akşam gördüğüm, heyecan anında, spikerlerimizin hepsinde varolan tavrı not edeceğim.
.
Hakem lehimize faulu vermeyince, "hakem faulu vermedi" demek, demeyi de geçtim, bunun altını, ses yükselterek çizmek, çok enteresan. Bana, "aşşa mahallede bilmemne abiyi dövüyorlar koşun" gibi bir şey hissettiriyor.

Kılıçlar Kınında Şimdilik

2010-09-07T17:57:00.004+03:00

Hiddink'in son röportajını da dinledikten sonra, Hiddink'in takımda bir devrim değil, revizyon yapma ihtimali bile düşük. Yani, geçen seneden ne kaldıysa, kalan futbolcu havuzunu kullanarak milli takım teknik direktörlüğü yapacak. Şenol Güneş gibi, var olan futbolculardan limitine kadar faydalanabilir. Futbolcu tecihleriyle değil, aynı futbolcularla farklı şeyler yaparak farkını ortaya koyabilir. Ancak burası kulüp takımı değil, vakti çok az. Üstelik kendi de son röpotajında belli etti. "Benim tercih ettiğim futbolcular bi dahaki milli maçlar dönemine kadar forma bulamaz ve oynamazsa sıkıntı yaşarım" dedi. Yani, tecihlerden asla vazgeçmeyecek. Çıkış yapan, kendini gösteren futbolcuları seçmek yerine, benim istediğim ve tecih ettiğim oyunculara forma şansı verilmedi deyip topu kulüp teknik direktörlerine atacak. Türkiye'de de yaşamıyor olmasını eklersek, bizlerin beklediği özveriyi yapacak gibi görünmüyor Hiddink. O sadece yapılması gerekene en pratik şekilde ulaşmaya çalışacak. Vizyonumuza yeni şeyler ekleyecek gibi görünmüyor. Yılmaz Vural da geçenlerde bir televizyon kanalında "selam verdim yüzüme bakmadı" gibi bi cümleyle konuya giriş yapıp, Süper Lig takım teknik direktörleriyle iştiare edilmiyor gibi bir şeyler söyledi.
.
Bugün alınamayacak bir galibiyetle, varolan bu ve benzeri gerçekler konuşulmaya başlar mı, medya ahalisi tarafından.

Ufuk Değil, Durduğumuz Yer Sisli

2010-09-04T16:57:00.004+03:00

Türkiye olarak iyiye mi gidiyoruz, kötüye mi gidiyoruz bilmiyoruz. Veriler, istatistiklerin yorumları birbiriyle çarpışıyor. Bardağı boş görmeler, dolu görmeler anlık sonuçlara göre değişiyor. Bir hafta içinde oynanan avrupa ligi elemeleri yorumlarımızı alt üst ediyor. İlk maçlar sonucunda koltuklarımızda rahvan rahvan ufuklara bakarken, bir hafta sonra uzatmalarda gelen gollerle elenen takımlarımızı görünce panik yaşıyoruz. Sisleniyoruz. Belki ufuklar hep açık, ama bulunduğumuz yeri sisliyoruz. Ufkumuzu görmüyor değil göremiyoruz belki de.

Ya da gerçekten, başarılardan bağımsız bakınca, durumumuz aslında iç açıcı değil. Günlük başarılar gelmeyince avunacak nokta bulamayıp, gerçeklerle yüz yüze geliyoruz.

Mesela, bu Belçika maçının öncesinde ve sonrasında hangi yorumlara maruz kalacağamızı merak ediyorum ve bekliyorum. Bence, biz o maçı kazanamayacağız. Ve kazanamayınca, Hiddink'in koltuğunu sallarlar mı? Evet. Kazanırsak? Hayır.

Hep Yan Pasarsa

2010-09-03T15:15:00.005+03:00

Evet uefa kupasından da elendik. Ve üst düzey diyeceğimiz maç sayısı bir hayli düştü. Bu üst düzey maç sayısını dolduran maçlar; derbiler ve Trabzonspor, Bursaspor maçları.

Bursaspor'un hangi mertebede olduğu belli. Son şampiyon oynadığı maçlarda, bu etiketini koruyacak maçlar çıkardı. Trabzonspor ile de oynadık. Trabzonspor'un, Bursa ve Liverpool maçlarını gördük. Beşiktaş'ın gün geçtikçe takım oyununu oturttuğu kesin. Galatasaray, şu anda çok belirsiz görünse de, yeni transferlerle şampiyonluk kervanına katılacağı kesin. Bu takımların ortak özellikleri var. Hepsi orta sahada ve forvette mücadele edip topu kapmak istiyor. Topu kaptıklarında oyun çeşitliliği sunmaya çalışıyorlar. Ve en önemlisi topu kaptıklarında hızlı oynayarak rakibi alt etmeye çalışıyorlar.

Fenerbahçe de bu takımlara dahil.

Yani Fenerbahçe'nin bu takımlarla yapacağı maçların, tıpkı Trabzon ile oynanan maç gibi zevkli geçeceği kesin. Yani bir final maçı gibi. Kaybetmekle kazanmak fikirleri sahada oynanan oyun gibi hızlı hızlı zihnimizden geçecek.

Fenerbahçe forvet ve kanat açısından artık bu oyunu oynayabilecek futbolculara sahip. Defans ve kanat bekleri açısından da durum hiç fena sayılmaz. Peki ya göbek? Emre'nin herhangi bir maçın başında maçın stresiyle sarı kart yediğini düşünün. Emre artık her an sarıyı kırmızıya çevirebilir haldeyken, Emre'yi sahada tutmak kolay mı? Değil.

Ama tutmamak da kolay değil. Geçen sene oynanan oyuna uygun iki orta saha oyuncusu olan Selçuk ve Baroni ile, mesela son 20 dakikasına 2-2 girilen bir Beşiktaş maçında, maçı galibiyetle sonuçlandıracak o hızlı oyunu oynayabilir miyiz? PAOK maçında 1-0'dan sonra nasıl 2.- 3. golü bulamadığımızı hatırlamak, sanırım iyi bir referans olur.

Sonuç olarak, maçlarda herşey lehimizeyken; top ayağımızda olduğunda yapılan yan paslar, top rakipteyken kolay geçilen orta saha, canımızı sıkabilir.

Seyircisiz Maç Talebi

2010-08-31T14:45:00.002+03:00

Skor tabelasına kazılmış 4 gollü galibiyet tüm fenerlilere bir oh çektirdi. Günlerce sıcaklara küfreden ülke insanlarının bir rüzgar esmesiyle, o sıcaktan bunalarak geçirdiği günleri unutması gibi.
Avrupa ile ilgili hesapların kapanmasının ardından aslında bu maç çok önemliydi. Bu atmosferden takımı çıkarmak zor olabilirdi. Seyircisiz oynanıyordu neyse ki. Fenerbahçe, ayakları dolanmadan bir galibiyet aldı. Seyircili bir maçta ikinci yarı başlar başlamaz yenilecek o golün ardından maçın gidişatı nerelere varabilirdi. Panik halinde homurdanan 30-40 bin kişi futbolculara bir pranga olabilirdi. Takımın bazı futbolcuları bu takım için alt seviyede. Ama ne olursa olsun bu takımın sorunu özgüven kredisi. Fenerbahçe gibi bir takımda bu ancak üst üste kazanılarak yaratılır. Defans oyuncuların pas vermedeki rahatlığını bile etkiler bu özgüven kredisi.

Ve bence Fenerbahçe önümüzdeki 2 sene küçük hamlelerle yeni futbolcular sürecek sahneye. Bu sebeple, yeni transferlerin ya da alt yapıdan gelen futbolcuların ilk oynayacakları tüm maçlar için federasyondan seyircisiz oynama talebinde bulunabilirler. Genç ve isimsiz futbolcular böylelikle nasıl oyuncu olduklarını kasılmadan gösterir. Fenerbahçe dünyası tv den bunu görür. Kredisi artan o yeni futbolcuya başka muamele çekilir. Böylelikle homurdanmalar azalabilir.

Altay-Konyaspor

2010-05-24T01:48:00.004+03:00

Çocukken kendi başıma Türkiye ligi yapardım. Top ile ben. Sokağa çıkılamayan o soğuk ve bol yağmurlu zamanlarda. Ya da ders çalışmak için odaya kapanmak lazımsa, odaya kapanılır ve eğlenceye bakılırdı.

O liglerde bir fenerbahçeli çocuk olarak, Fenerbahçe ile en çok rekabete soktuğum ve en zor yenilen takımlardandı Altay. En az farkı o yerdi ya da fenere puan kaybettireceksem gönlüm Altay'ın bu çelmeyi takımasından yanaydı.

Sonra Altay düştü, play-off ların gediklisi oldu ama bir daha çıkamadı. Bu sefer... Olmadı bu sefer derken bu zamana kadar olmamıştı.

Bu sezon sonunda play-off maçları İstanbul'da oynanacak diye duyunca aklımın bir köşesine yazmıştım. Finale çıkarsa maçına gideceğim. Ki lig usulüne çevirmişlerdi.

Ama yine de geçen maçta atılan son dakika golü, bu maçı final havasına sokmuştu. Gittim. Belki bu yılların özlemi son bulur da Altay'a uğur getirir dedim. Ve fenerle yaşadığımız final hüsranları da bana itici güç oldu.

Sonuç hüsrandı tabii. Ama Altay iyi oynadı sayılır. Netice de kazanamadı ve pek uğur getirmiş olmadım. Az evvel Fenerbahçe demişken, Altay'ı biraz Fenerbahçe'ye benzettim. Şimdi açıklayamam, biraz daha araştırmam lazım.

Ama 'Altay' maçı izlemek güzeldi. Ve play-off maçlarına 2 İzmir takımı katıldı. 2'si de Süper Lig biletini kapamadı.

Konyaspor'u da tebrik ederim.

ÖNYargısal Bağımlılık

2010-05-21T21:15:00.003+03:00

Birkaç dakikalığına, bu transferi Barcelona'nın değil de Real Madrin'in yaptığını düşünelim.

Real Madrid ile ilgili Real Madrid'den önce akla gelen yargıların ayaklarını sağlamlaştıran bir transfer olurdu. Halbuki, futbolcu bulunduğu kulüpten, Real Madrid kulübüne hangi -vahşi- dünya gerçekleri sebebiyle transfer olacaktıysa, Barcelona kulübüne de bu gerekçelerle transfer olmuştur. Büyük paralar, büyük bonservis, imza törenleri, psikolojik savaşlar... Başarı ihtimali daha düşük olan bir kulüpten, her şey başarı için ayarlanmış, daha kolay başarıya ulaşabilecek bir büyük kulübe transfer. Bence basının Real Madrid'den daha çok kendi algılarını, düşünce sistemini değiştirmesi lazım.

Tabii ki Türkiye'deki yazı müteahhitlerinin de düşünmesi lazım. Daha çabuk, daha hızlı yazılar yazabilmek için inşa ettikleri yargıların, dogmaların üzerine ürkmeden gitmelidirler.

Aziz Yıldırım'ın Konuşması

2010-05-20T21:37:00.004+03:00

Aziz Yıldırım'ın cümlelerini iyi okumak gerekiyor. Bence konuşması, beklemediğim kadar light geçti. Kimileri Aziz Yıldırım'ın hatalarını ört bas etmek için etrafa çamu attığını söylüyor. Ben katılmıyorum. İkinci olduklarını kabul etti, rakibi de tebrik etti.
.
Orda Bakana ya da diğerleri hakkındaki yorumlar hatta doğruydu. Bu konuda haklıydı. Rüştü konusunda biraz daha temkinli yaklaşabilirdi. Ama Rüştü'ye de şikeci demedi. Konuşmanın tamamına iyi bakmak lazım. Beşiktaş'ın yediği goller üzerinden, haftalardır Fenerbahçe takımıyla ilgili şike iddialarıyla dalga geçti. (Hani şu kalecilerin satın alınması iddiası)Burda sorgulanması gereken en fazla, Aziz Yıldırım'ın şampiyonluk kazanılsa bile bunlardan bahsedecek olup olmamasıdır.
.
Bugüne kadar kaç tane başkan şampiyonluk kaçtıktan sonra böyle bir konuşma yapabilmiştir? Bu sorunun cevabını almak lazım ve klişeleşmiş Aziz Yıldırım ve Fenerbahçe yargılarından arınmaya çalışarak yorumlar yapmak lazım.
.
Şu anda bu takımın bu durumda olmasının baş aktörü Aziz Yıldırım mıdır? Evet, orası ayrı. Çünkü Fenerbahçe kulübü başkanıdır.

İstanbul İçin 'sorgulama' Vakti

2010-05-18T23:56:00.011+03:00

Ligin çehresi değişmeye başlamıştı ve bunu bu şampiyonlukla iyice belli etti. Fakat bu gelişi farkedemedi Fenerbahçe yönetimi.
.
Fenerbahçe, geçen sene, 3 büyüklerden biri olan Beşiktaş ile psikolojik savaşa girdi. Ve bu sene, şampiyonun takım kurduğu paralara, nerdedeyse bonservis ödedi. Bunun anlamı şuydu.
.
Fenerbahçe rakip olarak Beşiktaş'ı görüyordu. Onunla piskolojik savaşa girdi. Yani hala ligin gidişatından haberdar değildi. Ligde artık biraz iyi planlama yapanlar büyükleri rahatsız etmeye başlamıştı. Son senelerde şampiyonluklar kaç puanla geldi, buna bile bakılsa aslında bir şeyleri değiştirmek için harekete geçilebilirdi. Bir anadolu takımının şampiyon olması için şartlar olgunlaşmıştı. Şampiyon olurken bile 71'leri zor bulan 3 büyüklerin bu puan çıtasına kafa sokacak bir babayiğit yoktu sadece. Ya da bunun farkına varamamıştı onlar da.
.
Ayrıca Aziz Yıldırım ve yönetim, şampiyon olamadıkları yıllarda diğer büyüklerden puan topladıklarını fakat buna rağmen neden şampiyon olamadıklarını sorgulasalar, yine geleceğe yönelik iyi fikirler çıkabilirdi.
.
Biz haticenin dırdırından anlamadığımız için bize neticenin o soğuk tabelası lazımdı, o da gerçekleşti. Artık bundan da bir ders çıkarmazlarsa yapacak bir şey yok.
.
Sanırım artık ligimizde, şehir takımlarına dönüş süreci yaşıyoruz. Bu süreçte mesela, hala her kim varsa Bursa'da doğup Bursa'da yaşayan ve Fenerbahçe'li olan, işte o gerçek fenerli olarak hayatına devam edecektir.
.
Kulüp aidiyetleri yerine oturacak sanırım. Yani sel gidecek kum kalacak. Bunu da alınan kombine, forma belirlemeyecek, bunu belirleyecek olan hissiyatlar. "Ben zaten kombine mi alarak maça geldim bi de ayağa mı kalkıcam, bir de bağıracak mıyım?" Şeklinde düşünenler alınan kombine karşılığında bir şampiyonluk hesapları tutmadığı için biraz dumur olacaklar. Onlar bence sorgulayacaklar kendilerini. Yani bir final maçında takımın ihtiyacı da satılan kombine bilet sayısı değil de, orda o takım için deliren taraftarmış. Deliren derken, kalkıp böğürmekten çekinmemesinden bahsediyorum. Sınır bu, yoksa ötesi değil.
.
Ha tabii bu sadece içinden ayıklananlar. O sahaya girip de sonra çimlere oturup ağlayanlara söyleyecek sözüm yok şimdi sıcağı sıcağına. Ama bir final maçında, maç 1-1 olmuşken, futbolcuların ayakları titredi ama taraftarın niye ayakları titredi onu anlayamadım. Takımı ateşleme tecrübeleri ve isteklerinde mi sorun vardı bilmiyorum. Herkes mucizeyi takımdan bekledi biraz. Ama iş sıkıntıdayken mucizeye ortak olacak olanlar taraftarlardır. Bence.
.
Ama yine de Fenerbahçe kazanınca fenerlilik perçinleniyor olsa da mantık olarak; fenerin kaybetmesi bile bir başka oluyor. Kaybedince bile büyük kaybediyor, farklı kaybediyor, iz bırakıyor. Bir başka oluyor hissi. İnsanın takımıyla kurduğu bu bağı, fenerbahçe takımını tutmayı, "herkes kendi şehrinin takımını tutar" mantığının kabına sığdırmak zor.
.
Ve ayrıca Bursaspor'u yürekten tebrik ederiz. Artık 3 büyükler dışında şampiyon çıkmaz abi diye adlandırdığımız klişeyi yıktılar. Her gerçekten uzaklaştıkça büyüklüğünü kavrayabiliriz diye düşünüyorum. Bu şampiyonluk da buna dahil.

Baharı Karşılama

2010-05-16T15:53:00.002+03:00

baharı sevmek için en güzel sebeplerdendir,

kaldırımlarda,yollarda;

sarı lacivert çubuklu çiçekler açacak demektir.

işte bu bahar son kez o çiçekler açacaktır,

saracoğlu'nun sakinleri yerini alacaktır,

sarı-lacivert-beyaz tribünlere vuracaktır,

baharda batan turuncu güneş.

bahar gelmişse eğer,

zaten şampiyondur fener.

Bayram

2010-05-16T03:11:00.004+03:00

Çocuk olduk 23 Nisan'dan tat alamadık. Birileri kendini tetmin etti. Ellerimizi kaldırdı, indirtti, yürüttü. Halaylar çektirdi, nasıl çektirdiyse gençliğin çoğu üniversiteye geldiğinde belki anca halay çekmeye yeltendi. Kimisi halayın, horonun insanı kıpır, kıpır eden melodisiyle bağlarını çoktan koparmıştı. Toplamak çok geçti.

19 Mayıs'a geldik, bir dizi askerlik. Yine tat alamadık. Biz oynadık, biz seyredemedik.

30 Ağustos'un neyin zaferi olduğunu bilmeyenler vardır üniversite yaşında. Çünkü tatile denk gelmiştir. 29 Ekim desen birkaç Atatürk resmi, birkaç kötü şiir. Acaba başka şiirlerle sevdirselerdi Atatürk'ü ve bu ülkeyi, bugün başka türlü olur muydu ülke?

Neyse...

Bayram dediğin zorla yaptırılır ve bıktırılır diyorduk ki, imdadımıza finaller, şampiyonluklar yetişti. Bayram demek bir akşam öncesinde uyuyamamakmış, bu bayramlarda anladık.

Dilerim Fener şampiyon olur. Dilemesem de Bursa olsa ne olur ki? O da güzel olur. Yine benim gibi maddi manevi kendinden kısıp, ay sonuna kadar kasıp birkaç gün mutluluk yaşayacak insanlar olacak. Bursa şampiyon olsa belki nice ruhların damarları anjiyo olacak. Bir 20 sene, her ruh daralışında yaralara pansuman olacak.

Bu yüzden o kadar rahatım ki.

Bugün bayram. İsteğim odur ki yarın da bayramın 2.günü olur; Fenerlilere...

Sis

2010-05-11T01:24:00.006+03:00

Nereden başlasak, nasıl anlatsak?

Can Dündar demişti, "Bahçedeki Fener" belgeselinde "Fenerbahçe ne kadar Türkiye ise, Türkiye de o kadar Fenerbahçe." diye.

Sevinecek şeyler yaşıyorsunuz, sevinemiyorsunuz; üzüleceksiniz, ağladığınızı belli etmiyorsunuz. Neden? Neden komplolar. Zihnimizi, bilgimizi, hayal gücümüzü; kameraların önüne konmuş renkli duvarların ardını kavramakta harcarken, labirentte yorulmuş fareye dönüyoruz. Sonra bir an 'acaba duvarın arkası yok muydu'ya geliyor iş.

A adını verdiğimiz merkez B adına bir etkide bulunuyor. Bu öyle basit A'dan B'ye bir etki değildir diyerek zekamızı konuşturuyoruz. Sonra bilgimize bilgi ekledikçe bir C harfi çıkıyor. A harfi etkide bulunmuş gibi görünsün diye, herşeyi C harfi planlamış diyoruz. Sonra aslında planı yapanın A harfi olduğunu, görünen komplo olarak B harfini ya da C harfini ortaya attığını duyuyoruz.

Sonra yoruluyoruz. İçimizden gelmiyor, heyecanımız yitiyor. Bu güvensizlikle, ne sandığa gidip oy atabiliyoruz, ne de stada gidip aşık olduğumuz bir çubuklu forma için avaz, avaz bağırabiliyoruz.

Fenerbahçe özeline gelirsek, evet Fenerbahçe şampiyonluğu hakketmiştir, şampiyonluğu kaybetse de, Bursaspor gibi. Ama Fenerbahçe şampiyon olacak,ortada tuhaf bir his, çünkü ortalık sis.

Bu renkleri, güneşin batarken bıraktığı turuncu renk ile göremiyorsak; bunun bir sorumlusu olmalıdır. Kim, bir fenerlinin, bir şampiyonluğu yaşarken, zincirinden kopmuş gibi avaz avaz bağırarak koşuşturmasını engelliyorsa, derhal bulunmalı. Kim sorumlu bu sisten. Eğer bu sisin kaynağı fener adına yarar sağlamaya çalışanlarsa, istemiyorum böyle bir şampiyonluk.

Ama dediğim gibi; eğer fener bileğinin hakkıyla şampiyonluğa yürürken ardından çamur atıp iz bırakılıyorsa, hiçbir gole sevinemeyecek kadar ruhsuz kalsınlar bu hayatta.

Merkezin Kaldırma Kuvveti

2010-05-04T15:39:00.004+03:00

Genelde, federasyonun final maçının nerede oynanacağını belirlememesi, kupanın kurumsallığında bir handikaptır. Ve bu maç özelinde maçın saati de bir handikaptır.

Ama bunun dışında yapılan bütün eleştiriler saçmadır. Kupa finallerinin, şampiyonaların amacı budur. Uluslararası organizasyon yapıyorsanız tüm dünyaya, ulusal organizasyon yapıyorsanız da tüm ülkeye organizasyonu yaymak zorundasınız. Yani çok fazla organizasyon izleme şansına sahip olmayan bölgeler de futbol organizasyonlarına kavuşmalıdır.

Ama nedense herhangi bir Türkiye Kupası finalinde hatta avrupa kupası deplasmanlarında yapılacak fedakarlıklar (zaman vs) Urfa'ya giderken, Urfa'nın yanlış bir tercih olduğuna bir neden olarak gösteriliyor. Bir İstanbul takımı sayılır Fenerbahçe diye cümlelere başlanıyor.

Fenerbahçe'nin İstanbul takımı olması, kupanın uzak bir ilde oynanmasına engel değildir zaten. Kaldı ki Fenerbahçe sadece bir şehrin takımı değildir. Fenerbahçe bir cumhuriyet takımıdır. Her sezon en az iki adet (çubuklu ve deplasman) formasını satın alanların ve kombinesi olanların görüş bildirebileceği bir kulüp değildir. Fenerbahçe 100 yıllık tarihinde, lisanslı ürün satabildiği için buralara gelmemiştir. He taraftarlık öyle deli bir şeydir ki, bir öğrenci 1 aylık bursuyla derbi maçına bilet alabilir. Ama Urfa'daki bir gencin alamıyor olması, İstanbul'daki 'orjinal' taraftarın daha çok söz söyleme hakkı olduğunu göstermez.

Eğer böyle bir durum varsa soru şudur; Fenerbahçe'nin merkezi neresidir?

Doğudaki bir gencin Fenerbahçe'ye kavuşabilmesi için 17 maç İstanbul yolunu tutması normaldir de kupa kaldırabileceği bir maçta , üstelik 30 senede 1 gideceği bir Şehre gitmesi mi zulhtür?

" Yenilsen de Yensen de programındaki Elif adlı Fenerbahçe'li kızımız ile adını not alamadığım saçlarına hafif kır düşmüş Trabzonspor'lu abimizi ters duruşlarından dolayı, tüm Urfa'lı,Trabzonspor'lu ve Fenerbahçe'lilerin önünde saygı 'duruş'una davet ediyorum."

ve Daum Açıklar

2010-05-01T17:15:00.003+03:00

-Sezon Sonu-2010

Gazeteciler 2 kupayı birden Fenerbahçe'ye kazandıran Daum'un basın toplantısını dikkatle izlemeye koyulurlar. Gelen başarının ardından, Daum planlardan ve başarıdan bahsedecektir.

Ve Daum girizgahı tamamlar, ana mevzuya akış yapar.

"Bu gün iki kupayı birden kazanmış Fenerbahçe takımının antrenörü olarak karşınızdayım. Bu sene büyük çabalar ve özverilerle bu başarılar geldi. Futbolcularıma zaten söylenecek söz yok. Onlar elinden geleni sahaya yansıttılar.

Biliyorum; bu camianın içinde de beni istemeyenler var. Ve ben başarısız olsam bundan mutluluk duyacaklar var. Çünkü başarısız olsam gönderilmem için bütün şartlar elverişli hale gelirdi. Onları yanılttım.

Onları bir daha yanıltacağım şimdi. 2006 yılından, yarım kalan bir işim vardı ve onu halletmek için burdaydım. Yarım kalan işimi tamamladım ve ülkeme geri dönüyorum. Herkese çok teşekkürler. Fenerbahçe'deki görevimden istifa ediyorum. "

Kutlu Olsun

2010-05-01T12:23:00.002+03:00

Alt liglerde, bir umudun peşinde koşturup, kıt kanaat hayatında, hayallerini taşıyan tüm futbol emekçilerinin bayramı kutlu olsun.

Futbol Bir Dengesizlik İşi

2010-04-26T01:12:00.002+03:00

; dengeye getiren Hakem B. Gezer...

Bir ona, bir ona...

Bir Kırılma

2010-03-28T14:25:00.003+03:00

Şampiyonun Bursaspor olması halinde, her şehir ahalisinin kendi semtinin ya da şehrinin takımının haline bir bakış atabileceği bir zaman dilimine girebiliriz.

Seneler sonra, üstelik Trabzonspor'dan başka bir anadolu takımının şampiyonluğu, farklı şehir takım taraftarlarını galyana getirebilir ve ahalisi "bana ne, ben de istiyorum aynısından" tavrı takınabilir. Bu arzular, anadolu şehirlerinde yaşayan nice insanın algısını İnönü,Saracoğlu, Sami Yen'den çekip, şehrin statlarına bırakabilir.

Herkesin kendi evine çekilmesine sebep olacak bu sezonda, ikinci G.Saray-Fenerbahçe maçı oynanacak. Maç "Türkiye nefesini tuttu " diye başlayıp, "İstanbul derbisi" tabirleriyle bitebilir. Yani İstanbul takımları, kendi şehriyle bir başına kalacağı günlere ilk adım bugün atılabilir.

Yersiz gerilimlerden doğan kavgalar, olaylar bunu bugün hızlandırabilir. Ama bugün izlenecek neşeli, keyifli ve tatlı gerilimli maç, bize bir şeyi tekrar hatırlatabilir. Gerçekten büyük takımlar oldukları gibi.

Bugün iki takım puanları paylaşır ya da tümünü alıp götürür mü bilinmez. Ama bugün Türkiye'de futbol algısı adına bir kırılma yaşanabilir ve bu takımlar bir şeyler kazanıp, kaybedebilir.

Bir Işık Yak Yeter

2010-02-05T01:50:00.003+02:00

Caretta Caretta'lar gibi ışığa gider...

Bir ışıktır, sahada mücadele eden futbolcuları görünce dolup taşan umutları...

Kar demeden.

Her bir tl si önemli 44 yeni teleyi umursamadan avuçlarından bırakır,

ya da limitini zorlar öğrenci kredi kartıyla.

Bir umut için öteler bütün sıkıntıları gelecek aya.

Elektrik faturasına ait parayı, 1 haftalık harcını maçın biletine yatıran ne kadar fenerli varsa, önlerinde eğiliyorum. Yalnız, kombinesi olup da o koltukları boş bırakanlara alttan alttan bakarak.

Fenerbahçe 3-0 Bursaspor

Facebook | Halk Otobüsü

2010-02-01T15:46:00.000+02:00

Facebook Halk Otobüsü

Alpay Erdem/ Uykusuz'dan bir bölüm

2010-01-30T14:52:00.003+02:00

"Defans, orta saha, forvet arasında elbette ki her zaman için bize en yakın olanı defanstır. Defans bizim geçmişimiz gibidir. Hayatımız üzerimize gelen her ne varsa bertaraf etmeye çalışmakla geçmiştir. Ama ne yaparsak yapalım, golleri kalemizde görmekten asla kurtulamadığımızdır defans. Arkasındaki kaleciden sitem dolu sözler de duymuştur, alkış da almıştır. Ve hayat onu biraz sert yapmıştır. Suratı kemiklidir. Orta saha, biraz daha işleri yoluna koyabilmiş olandır. Onun için hayat süper diildir, ama kötü de diildir. Bankada birikmişi, ortalama bir semtte evi olan adamdır. Evinin çatısında güvercin besler. Ek iş yapmaktan da kaçınmaz. Sinsi gibidir de , diil gibidir de. Göbeği küçüktür. Forvet doğuştan şanslı olandır. Varlıklı doğmuştur, öyle gider. Yeteneklidir de. Sen vursan gol olmaz ama o vursa gol olur. Tanrı ona öyle bir ayak vermiştir. İyi midir, iyidir. Ama yine de asla bize defans kadar yakın değildir. Zor şartların yarattığı zor insandır defans."

Alpay Erdem / Uykusuz (sayı:2010/5)

Özer Hurmacı'nın Golüyle

2010-01-25T03:28:00.002+02:00

Uzun zamandır eklemiyordum yazı. Hatta, üvey evlat muamelesi yaptım diyebilirim. Bazen müsait olmadım, bazen aklım başka yerdeydi.

Aklıma gelmişken bir not alayım, karlanmış yola tuz döküp açarcasına blogumla iletişimi kesmeyeyim.

Aklıma gelen Özer Hurmacı.

Ne kadar güzel bir anda kale önünde, Guiza'nın bir anda ayaklarına gelen topu beklerkenki ve golün kaleye gittiğini gördüğündeki hali. Fenerbahçe'de böyle sevinen, böyle top bekleyen birini görmek hoşuma gidiyor. O golü atıp sevinirken, ben de atmış kadar oldum.

Bu hissi en son Tuncay Şanlı, Fenerbahçe formasıyla top peşinde koşarken yaşıyordum. Ya da en çok onda yaşıyordum.

Yani izlerken, sayesinde o maç ile ilgili bağ kurmamı sağlayan bir futbolcuydu Tuncay Şanlı.

Dilerim, Özer kaybetmesin futbola dair motivasyonunu.

Batıda da Var

2010-01-07T13:23:00.003+02:00

Neden hep futbolda, örnek olarak o anki futbol çehrelerini örnek gösteriyoruz ? Duyar duymaz bizi tiksindiren ya da bize tuhaf gelen eylemlerin arkasından bazı insanlar, neden bunlar batıda gayet normal diyor?

Batıyı neden böyle olaylarda kıyas kurumu olarak kullanıyoruz? Başarılı oldukları için olabilir mi?

Peki batı futbolu, tüm gelişmelere rağmen, bizde örnekleri çıkınca "bakın batıda da" dediğimiz örneklerinden memnun mu acaba? Yoksa "ulan başarı var, bir şu işi düzeltemedik!" mi diyor ? En azından pek memnun değillerdir herhalde diye düşünüyorum.

Bizler batıyı sığ yerlerde ararken, neden kendi futbol tarimizin sürecini umursamıyoruz ? Düne dair futbol figürlerimiz sadece bir mezarken bizim için, futbolcularımızı neden batılı figürlere benzetmeye uğraşıyoruz ? Bu uğraşlar bizde bir geleneğin oluşmasını engellemiyor mu ?

Arda Turan mesela, gerektiğinde batılı meslektaşları gibi davranmaya çalışıyor, ancak o takımın en büyük kaptanının nasıl bir insan olduğunu düşünüyor mu, bence hayır .

Bizlerin, futbol geçmişimizle bağ kurmak istemeyişimizin altında başarısızlık mı yatıyor? "Nesini örnek alacağım, bir kupa bile yok tarihte." gibi bir mantık olabilir mi? Kupalar almış bir geçmiş olmaması mı geçmişimizi gereksiz yapıyor?

Komplolar Dönüyor Beynimde

2010-01-05T15:05:00.004+02:00

Yüreğim emrediyor, komplolar kurması için, beynime. Emrediyor ki asılsın başka gerçeklere.

İçinde Fenerbahçe geçen masallarımızın, beyaz atlı prenslerinden, battal gazilerinden Aykut Kocaman'ın görevde olduğu bir sene, bu kadar futbolcu yitiyor, gitmek üzere ya da huzursuz . Ne genci ne tecrübelisi, hepsinin ağzında bir acı bakla. Ha kustu ha kusacak...

Komplolar dönüyor beynimde,

Etrafta kaos havası var.

her yanda insanlar ağzını açmış konuşuyor,

içimde ölen bir şey var...

vay vay vay vay,,,,,,,,,,,

Nedir?

2010-01-03T00:05:00.006+02:00

Haklısını, haksızını bulacak kadar berrak değil, bu yüzden yapılan her yorumda bir şeyler eksik kalabilir.

Bununla beraber, bir gerçek var ki, Fenerbahçe yönetimi, "Aman bir sakatlık çıkmasın, yılbaşından sonra eline zam açısından koz geçer." diyerek yıl bitmeden sözleşmenin opsiyonunu kullanmıştır.

Bu gayet profesyonel bir tutumdur. Hayli 'profosyonel' bir tutumdur...

Adı geçen, hani en sabırlı, en samandıralı Semih Şentürk'tür. Hani, üzerine kuma gibi gelen golcülere, golsüz zamanlarında baba şevkati gösteren Semih Şentürk'tür.

Eğer Semih Şentürk ile de papaz olunursa, Semih Şentürk de ayrılıp giderse, bünyeye ait kim kalır? Böyle devam ettikçe, Fenerbahçe Stadı'na gidildiğinde bir soru akla gelir; benim buraya gelişim nedendir?

Hatta, Fenerbahçe nedir?

Mehmet Yılmaz Röportajı

2009-12-28T18:38:00.009+02:00

Geliş vesilem futbol değildi, giderken futbolla dönmeseydim vicdanım sızlardı. Durumdan vazife çıkardım ve röportaj yapmaya yeltendim. Blogumun ilk röportajı oldu.

Buralara ait birinden Samsunspor ile ilgili yorum alayım bari, bloga ekleyeyim diye düşünmüştüm. Mehmet Yılmaz'ı bilmiyor muydum? Biliyordum. Ama Samsunspor adına kitap yazmış birini düşünecek kadar haddi yoktu hayal gücümün. Mehmet Yılmaz ile yapmalıyım diye düşünmememin sebebi, localı kültürün getirdiği öğrenilmiş çaresizlikti sanırım. Bir anda, akla gelen her fikrin, olabileceğini düşünme yanlışına düşmeyi de sevmezdim .

Samsunspor'un taraftar sitesi samsunspor.biz'de, Mehmet Yılmaz olduğunu bilmediğim, önerilen birine mesaj attım. O sitede gençlerle iç içe, forumlarda yazışan biri olarak, çok samimi, alçakgönüllü yanıtladı mesajımı. Karşımda, yardım etmek için elinden geleni ardına koymayacak biri vardı. O, Samsunspor kitabının derleyen Mehmet Yılmaz idi.

İzmit'te bir kitapçıda, futbol rafının önüne eğilip Samsunspor- Eskişehirspor kitaplarının arasında tercih yapmaya çalışırken nerden bilebilirdim, röportaj yapacağımı, kitabın sahibiyle . Aylar önce. Ayaklarım karıncalanmış bir halde, elimde Samsunspor kitabıyla çıkmıştım.

Aynı zamanda öğretmen olan Mehmet Yılmaz, bana bir şeyler öğretmiş oldu; samimi, misafirperver haliyle. Anadolu insanının misafirperveri, internette mesajlaşırken bile bunu hissettirebilirmiş, bunu da öğrendim.

Kırmızı-Beyaz-Siyah isimli Samsunspor kitabının sahibi Mehmet Yılmaz, 1979 Samsun doğumlu. Öğretmen olmasının yanı sıra Futbol Extra, Zaman ve yerel basında futbol yazıları yazıyor. Samsunspor taraftarı ve iki çocuk babası.

Mehmet Yılmaz'a Samsunspor'u sordum. O da yanıtladı. Sorularım Samsunspor'un dünü ve bugünü ile ilgiliydi . Bir de Mehmet Yılmaz'ın Samsunspor sevgisi.

Daha derin Samsunspor bilgisi için mutlaka İletişim Yayınları'ndan çıkan Samsunspor kitabını alın derim.

-Kitabınızın önsözünde bu iş sevdayla yapılabilecek bir iş demişsiniz. bu kitabı meydana getiren Samsunspor sevdası, nasıl bir sevda?
Bu işten kastım sadece Samsunspor kitabı değil, söz gelimi bir Bursaspor kitabı hazırlayacaksınız da içinizde o takımın sevdası olması lazım. Çünkü bir kere ciddi bir maddi getirisi yok bu işin, odaklanmanız ve en iyisini bulmanız gerekiyor Bazen bir ismin bazen bir resmin peşinden aylarca koşuşturuyorsunuz. Dolayısıyla içinizdeki sevda, tıpkı sevgilinin peşinden koşturmak gibi size enerji veren yegâne şey oluyor. Büyük bir meblağ teklif etseler, bir başka takımın kitabını, bu şekilde hazırlayamam mesela. Mümkün değil çünkü. Samsunspor sevdası ise bizim için kırmızı, beyaz ve kapkara bir sevda! Her aşk gibi masum, her aşk gibi mukabelesiz!

-Bu sevda ne zaman, nasıl başladı?
Çocukluktan elbette… Çocukluk sevdaları başka olur, sonradan edinilen sevgilerden her zaman bir adım önde olur. Biz daha İstiklal Marşını, Fatiha’yı ezberlemeden önce Menteşoğlu döneminin Fatih, Muzaffer, Savaş, Emin, Rıfat, Tanju’lu on birini ezberlemiştik.

-Kitabınızı yazarken Samsunspor sevdasıyla nelere göğüs gerdiniz? Sizi neler zorladı?
Anlaşılamamak zorladı ilk başta. Çünkü bugüne kadar emsali olmayan bir çaba idi bizimkisi. İyi niyetli olarak, matbaacı arkadaşı olduğunu söyleyip, yardım teklif edenler olduğu gibi bu işi para için yaptığımızı düşünenler de oldu. Ama genel anlamda herkes olumlu yaklaştı meseleye. Asıl sorun kitap çıktıktan sonra oldu çünkü kitapta kendisinin de anlatılmasını isteyen, ismini ilk defa duyduğum çok eski yöneticiler bile peyda oldular! Bu bir ansiklopedi olmadığı ve herkes ulaşmamız da mümkün olmadığı için kimi haklı kimi tuhaf bir şekilde gücenenler de oldu söz gelimi. Ama bunun da toplamına baktığımızda, beğeni ve teşekkür çok daha fazla idi.

-Arşivleme Samsun'da ne boyutta?
Samsun’u bir kenara koyalım, arşivleme işi Türk futbolunda zaten bir sorun. Dolayısıyla Samsun’da da benzer sorunlarla karşılaştık. Pek çok şeyin arşivi olmaması bir tarafa bir de güya çalışma yapıp yanlış bilgiler verenler de olmuş; bir de onları düzeltmekle uğraştım. Ama şu an epey bir mesafe kat etmiş durumdayız.

-Geçmişe dair bilgi-belge eksikli sorununu nasıl aştınız?
Genellikle yüz yüze görüşmelerle… Onun haricinde Tercüman Gazetesi arşivinde epey vakit geçirdim. Bir de taraftar sitemiz samsunspor.biz’den epeyce yardım aldık.

-Kitap fikri ilk ne zaman ortaya çıktı?
İletişim Yayınlarının zaten böyle bir serisi vardı. Eskişehir, Trabzon, Ankaragücü ve Göztepe kitaplarını okurken yerleşti kafama, “neden Samsunspor da olmasın?” diye. Tanıl Bora ile 2006’da yaptığımız bir röportajda da netleştirdik bu fikri. Şunun altını çizmeliyim, ben Samsunsporlu olduğum için değil bu kitap, Samsunspor bunu hak eden bir kulüp olduğu için çıktı ortaya. -Bu fikri ilk, kim ya da kimlere açtınız? kimlerin büyük desteği oldu?
Dediğim gibi Tanıl Bora’ya söyledim ve o da tereddütsüz kabul etti. Sonrasında rahmetli avukat arkadaşım M. Teoman Taş –ki Samsunsporluluğumuzun piridir ve kitabın kapağında onun resmi vardır- ile paylaştım. Ama maalesef kitabın çıkışını görmek kısmet olmadı ona.

-Av. M. Teoman Taş, Samsunsporlular için önemli birisi... Biraz anlatır mısınız onu bize...

Teoman'ı anlatmak kolay değil. Onun Samsunsporluluğunun yanında biz Samsunspor'un S'sini tutabiliyoruzdur sanırım. Benim için Samsunspor'un nasıl tutulması gerektiğini gösteren kişidir. İnsanlara para verseniz yaptıramayacağınız işleri o sırf Samsunsporluluğundan yapmıştır. 2004'te Samsunspor.biz'i kurmuştur mesela. 2008'deki bir trafik kazasındaki vefatından sonra onun adına, onun avukatlık bürosunda bir dernek açtık.Elit, akil ve fikir üretebilen, yalın Samsunsporlular bir araya geldik. Onun bize anlattığı şekilde Samsunspor'u tutmaya devam ediyoruz. Ama onu hep özlüyor, dualarımızdan hiç eksik etmiyoruz.

-Sanırım 2 sene sürdü çalışma, pes ettiniz mi hiç?
Evet, iki seneyi buldu. Üzüldüğüm zamanlar olmadı değil ama pes etmedim hiç, ama kurguyu pek çok kez değiştirdim. Yeni isimler girdi; daha da iyi bir hal aldı. Zaten belli bir saten sonra artık pes etme hakkım da kalmamıştı zira Teoman Taş için bitirmeliydik kitabı!

-Örnek aldığınız futbol kitapları var mıydı? beğendiğiniz futbol kitapları nelerdir?
Elbette… Okumadan yazılamayacağına inanan bir insanım. Okumak hem ruhun hem de yazmanın gıdasıdır. Türkiye’de neşredilen futbol kitaplarının çoğunu okudum. İletişim’in serisi zaten üst düzey. İçlerinde Trabzonspor Kitabı, Dünya Kupası, Takımdan Ayrı Düz Koşu, Bu Maçı Alıcaz, Esişehirspor Kitabı… Bunlar ayrıca iyi kitaplar. Futbol Asla Sadece Futbol Değildir, Aman Babam Duymasın, Gençlerbirliği Kitabı, Bi Vurdum Gol Oldu da kendi alanında başarılı kitaplar. Atladıklarım da olmuşsa peşinen özür dilerim… Arada çok kötü kitaplar da var tabii.

-Samsunspor ahalisi, kitaba ilgi gösterdi mi?
Futbol kitapları sektörü içinde değerlendirildiğinde, evet gösterdi; yayınevi de satıştan memnun kaldığını belirtti. Ama potansiyeli düşündüğümüzde vasat kaldı demek lazım.

-Samsunspor taraftarları arasında okumuş-yazmış (üniversiteli) kesim var mıdır? Aktifler mi tribünde?
Elbette var. Daha ziyade samsunspor.biz etrafında toplanmış kişiler bunlar. Tribünde mevcutlar ama bir tribün grubu olarak değil. M. Teoman Taş Samsunlular Derneği olarak ben de bu kesimin içinde yer alıyorum. Velhasıl gündem oluşturan, söz sahibi olan bir kesim var Samsunspor’da.

-Taraftar kitlelerinin kitap okuma oranı artarsa neler olabilir sizce?

Saygı duymayı öğrenebilirler en basitinden. Ben, Samsunspor kitabını okuyan bir futbolseverin Samsunspor’u sevmese dahi saygı duyabileceğine inanıyorum. Çünkü ben de başka bazı takımların kitaplarını okuduğumda onları sevmemeye devam ettim ( çünkü bu gönül işidir ) ama büyük saygı duydum. ( Bu ise akıl işidir. )

-Kitaba dönersek, şimdi kitabınıza bakınca neler düşünüyorsunuz? Eksiği- fazlası var mı?

Tabii ki eksikleri var. Nitekim ikinci baskıda bazı değişiklikler de düşünüyorum. Ama 396 sayfalık bir kitap için bunlar küçük şeyler. Kitabın yorumunu benim yapmam çok da doğru olmaz ama medyada bu işin otoritesi olarak kabul edilen Ahmet Çakır, Cem Dizdar, Haşmet Babaoğlu, Bağış Erten, Tanıl Bora gibi isimlerin köşe yazıları ya da röportajlarında belirttikleri gibi kitap ülke futbol kütüphanesinin üst sıralarında yer alıyor.

Ben amblemde 1965 yerine 1927’nin kullanılması taraftarıyım.

-Samsunspor daha önce kurulan kulüplerden farklı mıdır yoksa daha öncekilerle arasında bağ var mıdır? Mesela ilk kurulan Tenvir-i Efkar kulübü, işlev ve kuruluş olarak Samsunspor'a benzer mi?
Samsunspor 1927’de kurulmuştur. Kitapta da bu süreç anlatılıyor zaten. Tenvir-i Efkar kulübü işlev olarak bugünkü Samsunspor’a benzemez. Çünkü kuruluş maksadı ve sportif amacı farklıdır. 1930’ların Türkiye’sindeki diğer kulüplere benzer. Savaş sonrası dönemin ürünleridirler. O dönemde daha çok sosyal faaliyet, şehir eğlencesi hatta inkılapları yaymak amaçları olan şeyler futbol kulüpleri. Bugünkü manasının çok uzağında. Ama Tenvir-i Efkar ve Zafer-i Milli gibi dernekler birleşerek Samsunspor’u oluşturmuştur 1927 yılında. O Samsunspor da haliyle bugünkü Samsunspor’a benzemez ama Samsunspor’dur. Ben amblemde 1965 yerine 1927’nin kullanılması taraftarıyım. Doğrusu budur çünkü…

-Samsunspor 60'lı yıllarda kurulan bir şehir kulübü, kentin tüm dokularını içinde barındırabiliyor mu? Samsun'u tüm ilçeleriyle kapsar mı? Samsunspor'un varlığı ne ifade eder Samsun'da?
Samsunspor, Samsun’un da üzerinde bir kavramdır. Çok göç almış ve yerel kimliğin bu kadar zayıf olduğu bir şehirde insanları Samsunlu yapan birinci unsur Samsunspor’un varlığıdır. Samsun, Türkiye’de futbol kenti kapsamına uyan 4-5 şehirden birisidir. Bu yüzden insanların bir kısmı bizler gibi “sadece Samsunsporlu”, bir kısmı ise çift takımlıdır. Başarı ve sunduğu heyecana paralel olarak bu daire büyür ya da küçülür. Samsunspor’un olmadığı bir Samsun çoğunluk için eksiktir, benim içinse hiç!

-Şehrin birden fazla kulübü olsaydı rekabet artar mıydı? Şehir bunu kaldırır mıydı sizce? Mesela İzmir ve Adana örneklerinde olduğu gibi .
Şehir bunu kesinlikle kaldıramazdı. Rekabetin bir getirisi de olmazdı. Bereket versin ki böyle bir durum olmadı hiç…

“Doba dekmük, dop filede, paralar cepte”

-Samsunspor'un en iyi zamanları hangileriydi desem, bana neler anlatabilirsiniz?
Samsunspor’un en iyi zamanı şampiyonluğun kovalandığı ve iki 3.lük, bir de 4. lük elde edilen 1985-88 sürecidir. Onun dışında 1969-72 ve 1993-2005 süreci de önemlidir.

-O yıllarda neden iyiydi samsunspor?
85-88 sürecinde ekonomik olarak zirvedeydi. Ülkenin en zengin takımlarından birisiydi, bunun sebebi de takımın başkanı Hasbi Ağa ( Menteşoğlu ) idi. 69-72 sürecinde genç bir başkan, Yılmaz Ulusoy vardı ve Samsunspor, Karadeniz’in ilk Süper Lig takımı olmuştu. 1993-2005 dönemi ise yine unutulmaz başkanlarımızdan İsmail Uyanık’ın aradaki iki yıllık kesinti dışında başımızda olduğu dönemdi. Yani, ülkenin diğer şehir takımları gibi Samsunspor’da da başarı kişilere bağlı olmuştur.

-Hasbi Menteşoğlu'nun futbol aşkı ve yaşamı hakkında biraz bilgi verebilir misiniz? Ve ailesi şimdi ne yapmakta?
Çarşambalı… Tipik bir Çarşambalı hem de. Çok zengin. Ülke genelinde 40’tan fazla fabrikası var. Kardeşleriyle birlikte yönetiyor bu fabrikaları. Kitapta epeyce yer verdiğimiz için ayrıntıya girmeyeyim; sonra işleri bozuluyor ya da bozduruluyor. Parası azalınca da ağalığının gereğini yapıyor ve veremeyince bırakıyor başkanlığı. 2002’de vefat etti Hasbi Ağa. Sanırım Samsun şehrine kırgın ayrıldı aramızdan. Aile fertleri Çarşamba ve İstanbul’da devam ediyorlar hayatlarına. İş dünyasının çok da içinde değiller artık. Hasbi Ağa’nın futbol aşkı Samsunspor’dan ibaret. “Doba dekmük, dop filede, paralar cepte” şiarıyla hareket ediyor, futboldan hiç anlamıyor. Samsunspor başkanlığını bir memleketçilik vazifesi telakki ettiği için üstleniyor. Özgün bir adam hakikaten, Allah rahmet eylesin…

-İsmail Uyanık, Samsunspor için ne ifade ediyor? Son iç saha maçında adına pankart açıldı? Eğer ayrılık olmasaydı, samsunspor bugün hangi konuda eksiklik yaşamazdı?
İsmail Uyanık, yokluğunda kıymeti daha iyi anlaşılan bir başkan. O varken, “niye öyle olmadı, niye böyle olmadı?” diyenler, onun yokluğunda hiç birşeyin olmadığını gördüler sanırım. Şehrin ekabiri istemedi kendisini, destek verilmedi. İsmail Uyanık devam etse idi biz Süper Ligden asla düşmezdik! Benim inancım budur. Pankart ise taraftarın ona olan sevgisini, hasretini göstermesi adına önemliydi. Geri döner ya da dönmez, onun bileceği iş ama Samsunspor taraftarının ekseriyeti onu hiç unutmadı ve özlemle bekliyor.

Türk futbolunun ve Samsunspor’un en büyük golcüsüdür… ama o kadar; fazlası yok!

-En azından birer cümleyle Celil, Serkan, Cenk, Ercan, Fatih Uraz? Çok cümleyle Tanju Çolak desem.
Celil ve Serkan 19 yaşlarında iken forma giymeye başladılar Süper Ligde. Bugünün Süper Ligine bakıyorum da onlar gibi gençler yok. 23 yaşındaki adama, genç çocuk muamelesi yapılıyor. İkisi de çok yetenekli oyunculardı. Cenk, Türk futbolunda hak ettiği noktaya gelememiş nadir oyunculardan birisidir. Üçü de altyapı mahsulümüzdür bizim. Kaptan Ercan da öyle… O, pazubandı iş olsun diye takanlardan değildi! Gerçek bir kaptandı. Onun varlığı saha içi ve dışı(!) hadiselere güvenle bakmamızı sağlardı. Fatih Uraz ise gördüğümüz en iyi kaleciydi kesinlikle. Tanju Çolak’ın hayatta yapabildiği en iyi hatta maalesef tek iyi şeyin gol atmak olduğuna inanıyorum. Türk futbolunun ve Samsunspor’un en büyük golcüsüdür… ama o kadar; fazlası yok!

-Ertuğrul Sağlam, Samsunspor'da çalıştı. Daha sonra, her sene biraz daha istikrar ve düzen kazanan Kayseri'de görev yaptı. Beşiktaş'ta çalıştı ve şimdi potansiyeli yüksek Bursaspor'da. Onu Bursaspor'da başarılı görünce iç çekiyor musunuz? Ertuğrul Sağlam ile ilgili ne düşünüyorsunuz?
Ertuğrul Sağlam, çok düzgün bir insan. İyi futbolcu ve iyi insandı; şimdi ise iyi bir teknik direktör ve iyi bir insan. Onun Bursaspor’daki başarısıyla gurur duyuyorum. ( Kayseri ve Beşiktaş’ta duyamıyordum pek!) İç çektiğim oluyor mu? Elbette… Ama keşke İsmail Uyanık’ı küstürmeslerdi diye iç çekiyorum. Çünkü İsmail Uyanık bugün dönsün, biz hangi ligde olursak olalım, Ertuğrul Hoca’yı çağırırsa gelecektir. Eminim buna… Ertuğrul Sağlam’la ilgili uzun uzun konuşmaktansa şununla bitireyim, oğlumun adını Ertuğrul koymuşsam beyhude değildir!

-Samsun, yeniden Süper Lig'e dönse, etki alanı Trabzon,Bursa kadar büyük olur mu?
Sadece dönerse değil, üst sıraları da zorlamamız lazım. Samsunspor’un zaten hem bölgede hem de ülke genelinde ( son yıllarda erozyona uğratılsa da ) ciddi bir sempati alanı var. Özel bir takım, mesela geçen yıllar Sivasspor’un yaptığını biz de yapmıştık ama Sivasspor kendi hemşehrilerinden bile hak ettiği desteği alamazken Samsunspor 80’leri ikinci yarısında ülkeye mal olmaya başlamıştı. Trabzon, Bursa kıyaslamasına girmeden söylemek gerekirse kendine has bir tesir sahası olacağı muhakkak –ki geçmişte olduğu gibi.

Türkiye’nin ilk tribün gruplarından birisi olan Lazigolar

-Samsunspor'un kaç tane taraftar grubu var?
Çok… Tek maçlık macerası olanlar bile oluyor zaman zaman. Ama Şirinler, bağlı gruplarıyla birlikte Samsunspor Taraftar Derneği ve Forza Şimşekler şu an berdevam olanlar. Grup İstanbul55 gibi gurbetçi gruplar da var.

-Bunlar bir arada mıdır yoksa birbirlerinden bağımsızdırlar mı?

Deplasmanlarda bir arada, içeride ise ayrılar.

-Kendine has özellik barındırırlar mı taraftarları? Diğer kulüplerden ayırabilir miyiz?
Hepsi gibidir, çok farklılık arz edeni yok. Potansiyeli olan, sağlam gruplardır. Ama burada madem bir farklılık sordunuz, Samsunspor tribünlerinin kitapta da bahsettiğimiz bir farkından söz edelim. Türkiye’nin ilk tribün gruplarından birisi olan Lazigolar 1965-66 sezonunda Lazigo Yılmaz tarafından kurulmuştur. Amigosu, pankartı, tezahüratları olan ve deplasman yapan bir gruptur bu. İlktir, özeldir…

-Samsunspor taraftarı olarak, siz maç günleri neler hissedersiniz?
O günü tamamen boşaltırım. Sadece iki saatlik bir faaliyet değildir asla, öncesi ve sonrasıyla bir ritüeldir. Maçları maraton tribünden arkadaşlarımla birlikte takip ederim. Kesinlikle formam, atkım, polarım vs. olur üzerimde. Maçın ehemmiyetine göre hafta içi rüyama girdiği çok olur. Her zaman heyecanlanırım ve yalnızca galibiyete odaklanırım. Hani, “futbol bir eğlence, keyif” falan denir ya, bütün bunlar benim için Samsunspor maçları dışındaki maçlar için geçerlidir. Çünkü Samsunspor maçları bir eğlence değil bir tutkudur.

-Stat için neler söyleyebilirsiniz?
Stadımızın ülke genelindeki pek çok stattan çok daha iyi ve konforlu olduğu kanısındayım. Kullanışlı, güzel bir stat. Sadece kale arkalarının kesilip, sahaya 1-2 metre mesafeye çekilmesi ve tartan pistin kaldırılması lazım. O zaman çok daha iyi olacaktır.

-Stadın yanından geçerken ilk aklınıza gelen olay ya da maçlar hangileridir?
Stadın yanından geçerken bir maçı hatırlamaktan çok, daha 2 saat bile olsa karşılaşmaya ve stat etrafı boş bile olsa içeri giremeyeceğim, maça yetişemeyeceğim korkusudur içimi kaplayan. Bu korkuyu hiç atamam, heyecanlanırım. İçeri girip de o yeşil zemini görmek ise apayrı bir keyiftir. Unutulmaz şeyler çok fazladır da şimdi kombinemle en fazla 15 dakikada içeride olunca 1994-95 sezonunda 4 saat kuyrukta, 3 saat de tribünde beklediğimiz ve 3-1 kazandığımız Trabzonspor maçını çokça yad ederim.

-Bize hafızanızda, özlem duyduğunuz yıllardan bir maçı kısa da olsa anlatır mısınız?

Özlem duyduğum yıllar, yaş itibarıyla en net hatırladığım dönem olan İsmail Uyanık yıllarıdır. Maç hatıralarını kitapta bolca anlattığımız için biraz tekrara kaçacaktır ama kitapta olmayanlardan anlatayım bir tane. Dugbatey diye bir Afrikalı gelmişti. Sene 94. İlk siyahi oyuncumuzdu. Aslında oyuncumuzdu da diyemeyeceğim çünkü futbolcudan başka her şeye benziyordu. Yalnız, o zamanki hocamız Multescu bu çocuk için düşünün, Jimmy Floyd Hasselbanik’i beğenmemiş, bir haftalık idmandan sonra göndermiş; öyle bir durum da var! Neyse, Dugbatey ısınıyor bir maç öncesi. O ara Gençler’de Kona, Khuse, Mosheou falan var. Millet Dugbatey'i Pele gibi görüyor. 1965 Genç Samsunsporlular çağırdılar bunu, “Dugbatey buraya yumruk havaya”... Gitti, öğretmişler, “oley oley oley” yaptı. Biz maraton ters köşedeyiz. Birisi dedi ki, “ula biz de çağıralım zinciyi...” Adı ne onun falan, millet birbirine soruyor. Birisi dedi ki, “Dobate. Yok lan Dumate, Tomato...” derken oldu Domates… Başladık biz “buraya, Domates buraya, domates buraya…” Bazıları patates falan diyor. Dugbatey'e topçular işaret ettiler, “seni çağırıyorlar” diye. “Domates, domates” sesleri arasında Dugbatey geldi, “oley oley oley” yaptı. Maç dediniz ama benim aklıma şu an bu tribün hatırası geldi…

"Biz de önce Süper Lige çıkalım, sonra ne yapacağımıza karar veririz."

-şu sıralar, samsunspor'a dair ilk dileğiniz, ilk aklınızdan geçen?
Süper Lige dönmek…

-Size iki şık sunsak, hemen bu sene süper lig'e çıkmak mı? Yoksa sağlam adımlarla ilerlemek ve kurum olmak mı?

A şıkkı… Çok bunaldık çünkü; hani -sanırım- Bill Shankly’nin bir sözü var ya, “önce kaleye vur, sonra ne yapacağını düşünürsün!” diye. Biz de önce Süper Lige çıkalım, sonra ne yapacağımıza karar veririz. Atasözündeki gibi biraz da; kervan yolda dizilir!..

-Türkiye'deki oynanan futbola ve Bank Asya Ligi'nin ikinci yarısına dair yorumunuzu alabilir miyim?

Türk futbolunun kalite olarak 1990’ların gerisinde olduğunu düşünüyorum. Mevcut futbol düzeni birkaç takıma dayandırılıyor ve tıpkı bir atlıkarınca misali aslında hep aynı yerde dönüp duruyor ama bazen birisi yükselirken bazen diğeri yükseliyor. Bu çarkın bozulması lazım! Yerel takım taraftarlığının artırılması lazım. Bank Asya’nın da bu sezon geçen yıllara oranla daha düşük tempoda olduğu kanısındayım. Ligi forse edebilecek, şapka çıkarılacak bir takım yok. Elbette birileri şampiyon olacak ama sistem öyle gerektirdiği için. Ben Serkan, Celil, Timofte’li Samsunspor kadar A. Nail, Vedatlı Bursaspor’u, Saffet, Ergun, Mirkoviçli Kocaelispor’u, Tarık, Engin, Moshoeu’lu Gençler’i, Boliç, Kubilaylı Gaziantep’i de özlüyorum halen…

-Son sözler? (blog harici ve dahili)
Blogunuz, blog mantığına uygun, başarılı bir alan olmuş; tebrik ederim. Futbol bloglarının çoğunu başarılı buluyorum. Öyle ki, blog hazırlayan pek çok arkadaş spor medyasının beyni sulanmış, iki cümle kuramayan, okumayan, düşük kaliteli isimlerinden çok daha öndeler. Samsun’da misafirmişsiniz, Samsunspor tarihinin en kötü dönemlerine denk geldiğinizi bilmelisiniz; kötü gün dostları kaldı geriye ama futbol kültürü Samsunspor’u yeniden ayağa kaldıracaktır diye temenni ediyorum. Hatta buna iman da ediyorum. Samsunsporluluk bizim kaderimiz; terk edilemez, vaz geçilemez bir sevdadır!

Dilerim ben Samsunspor'a, Samsun ve Samsunspor da bana uğur getirir. Bu röportaj benim ilk blog röportajım oldu. Bu yüzden, size teşekkürü borç bilirim, teşekkürler...

.
Ayrıca samsunspor.biz ahalisine de teşekkür ederim. (ilgilenip cevap yazan
Yaşardoğu,kalptenşimşek,Dartagnan,ata55, iak5529, **kar6**, celebi, akyol55, 35ama55, vatan55 isimli üyelere)

Yerinde Duramayanların Puan Tablosu

2009-12-26T01:16:00.008+02:00

Kulüpler, ilk devre boyunca, toplamda kaç basamak düştü ve çıktılar?

1-Antalyaspor 35

2-Bursaspor 34

3-Büyükşehir 31
4- Trabzonspor,Diyarbakırspor 28

5-Manisaspor 26

6-Ankaragücü 24

7-Beşiktaş 23

8-Gençlerbirliği,Kayserispor 22

9-Eskişehirspor, Gaziantepspor 19

10-Galatasaray, Kasımpaşa 9

11-Denizlispor 6

12-Fenerbahçe 5

13-Sivasspor 4

6. haftadan itibaren;

1-Büyükşehir bld. 17

2-Manisaspor 15

3-Ankaragücü 14

4-Bursaspor,Trabzonspor,Beşiktaş 13

5-Antalyaspor, Diyarbakırspor,Kayserispor 11

6-Gençlerbirliği 10

7-Eskişehirspor 9

8-Gaziantepspor 8

9-Galatasaray,Kasımpaşa 7

10-Denizlispor,Fenerbahçe 3

11-Sivasspor 2

'Giderek' Tecrübe Kazanıyor, Volkan Babacanlar

2009-12-23T21:59:00.008+02:00

Kaleci Volkan Babacan, giderek tecrübe kazanıyor dedi spiker Kerem Öncel .

Boşluğu doldurmak için söylediği bu cümleden kastı tabii ki "gün geçtikçe tecrübe kazanıyor" idi.

Ama bana işin özeti gibi geldi.

"Giderek tecrübe kazanıyor."

Kalarak değil yani.

Tıpkı Beşiktaş kalecisi Korcan gibi. Yenilen goller, üstelik Manisa maçında yenilenler, kaleci sıralamasında onu 4. sıraya itecek büyük ihtimalle. Çünkü büyük takım sabredemez ve sürprize gelemez.

3. kalecinin kaleye geçme ihtimali de, şampiyonluk sayısında sapma yaratabilir. Takımında 1. kaleci standardında 2 kalecin olsa bile gün gelir iş 3. kaleciye düşer. O da kötü bir maç çıkarır. Yani büyük takım, henüz küçük bir adamın sürprizini kaldıramaz. Peki ya o küçük adam, kaç tane küçük adam bunları kaldırır? O da meraklarımdan bir tanesi.

Sonra onlar da giderler.

Tüm umut vaadedenler 'giderek' kalecilikte tecrübe kazanırlar.

Kalamazlar.

Varyasyon Mağduru

2009-12-19T22:11:00.006+02:00

O kadar varyasyona giriştilerki, orta sahadan top çıkarmaya çalışırken, ceza sahası önüne ve içine geldiklerinde, takatleri kalmamıştı . Gençlerbirliği, ve hocası aslında kendini bir kez daha kanıtlamıştır, futbol oynamaya çalışmışlardır.

Ancak, bu Gençlerbirliği arzulanan Gençlerbirliği değildi tam. Ceza sahası kenarlarında ve önünde biraz daha pratik ve hızlı olmalıydılar. Oyunlarında eksik olan buydu.

Tabii ki bir de Harry Kewell faktörü var. Bana Pierre van Hooijdonk'u hatırlatıyor.

Sormak İsterdim

Arda'nın gol sevincindeki ifadesiyle, dans eden Kewel ve Elano'nun ifadelerini, ifadeler arasındaki 7 farkı, vücut dili ve edebiyatı uzmanlarına sormak isterdim .

Bir de 83. dakikada Kewell'a faul yapan Kerem Şeras'a olay anında orda mıydın diye sormak isterdim. Ama en Reha Muhtar edasıyla, tavrıyla.

Yine Hevesle Doyurdular, İlk Kurbanda Kesecekler

2009-12-18T17:17:00.004+02:00

Elini açmış, dilenmese de dileyen, bir şık görüntünün, güzel bir anın, heyecanlı dakikalar yaşamanın fukarası olmuş Fenerbahçe taraftarının ciğerleri hevesle dolmuştur eminim, Uğur Boral'ın golüyle.
.
Kurbandan önce beslenen koyunlar gibi, biraz etimize dolgun olup, yaşayacağız hayal kırıklığını, haftasonu. Aslında kötü durumdayken, büyük bir maç öncesi alınan zoraki galibiyetler buna işarettir. Ankaragücü maçında alınan galibiyet, yaşanacak hayal kırıklığına doğru mutlu ve mesut bir şekilde adım atmamızı sağlamıştır.
.
Bizler, son maçta alınmış galibiyetle, Trabzon'a 'mecburen' iyimser çevireceğiz gözlerimizi.
.
Trabzon'un bizi tarumar edeceğine inanmıyorum, ama onların kendine duyduğu bir güven var . Üstelik, Daum'un deplasmanda neler yaptığı da tecrübeyle sabit.
.
Tabii bir ihtimal daha var...
.
.
.
(ve güle güle carlos)

Gölgedeki, Haftanın Maçı "Konyaspor-Altay"

2009-12-17T17:24:00.011+02:00

1.Lig'de 17. haftaya, 3 takım aynı puanla giriyor.

Bunlardan ikisi, Konyaspor ile Altay, bu hafta karşı karşıya geliyorlar. Altay 2, Konyaspor ise 3. sırada. Cumartesi günü oynanacak maçın ev sahibi Konyaspor.

Geçen hafta deplasmanda Giresun'a yenilen Konyaspor, son 5 haftada 3 galibiyet, 1 mağlubiyet ve 1 beraberlik aldı. En son Buca'ya yenilen Altay ise üç haftadır galip geliyor.

Altay, Fuat Yaman ile birlikte, geçmiş yıllara oranla daha iyi ilk 16 hafta geçiriyor. Son 5 sezonda ilk 16 haftada aldığı en yüksek puan 29, en iyi derece 4.lük. Şimdi ise 2. sırada ve puanı 34.

Altay, 1. Lig'in yüzüp,yüzüp kuyruğuna geldikten sonra, finalde evine dönen takımı. Sempatiyle baktığım takım olması sebebiyle, finalde kaybetme istikrarlarına üzülmekteyim. Dileğim o ki, ilk iki sıradan aşşağıya düşmesinler hiç. İlk ikiye giremeyip, yine baraj maçlarında mutlu sona ulaşamayabilirler. Ne olur ne olmaz.

Avunma

2009-12-15T14:27:00.008+02:00

Buraya bir şeyleri not almaktı benim için, bloga yazı doldurmak. Ya da resim eklemek.

Yazı, fotoğraf eklersin, sonra günler geçer unuttuğun şeyleri alınmış bu notlar sayesinde hatırlarsın. Belki o kadar gün geçer ki sadece yazdıklarını, o satırları bilebilirsin. Yazdıklarından başka hiçbir şey kalmaz aklında.

Bu bir futbol blogu. Ama ilerde, geriye dönüp baktığımda bu günlere dair yanlış yorum yapmamak için bazı notlar düşeceğim. O ileriki günlerde geçmişe baktığımda, her şey güllük ve gülistanlıktı, millet futbol eğlencesinden kendini kaybetmişti diye zannetmek istemiyorum. Böyle zannedip, garip bir nostalji içine girmek istemem. Eski bayramlar bir başkaydı demek gibi. Eski pop şarkılarını dinleyip herkesin barış içinde yaşadığını zannetmek gibi.

Her neyse notumu düşeyim.

Bu yazının yazıldığı tarihlerde hala terör saldırıları devam ediyor. Terör dediğimiz vak'aya gerçekçi çözümler bulunmuş değil. Şehit aile sayısı santim santim büyüyor ülkede.

Bu ülkede bir parti kapandı, terör ile bağlantısı gerekçesiyle.

Ve 19 maden işçisi, ihmaller sonucu hayatını kaybetti.

İş işten geçtikten sonra, yetkililer gereken önlemleri aldılar.

O maden ocağındaki ilk bulgulara göre, maden ocağında gaz birikimini fark edip uyaracak cihazlar yokmuş. Fiyatı da, bir maden ocağı için ufak bir rakammış.

Bu ülkede bu ve buna benzer haberleri duyuyorken ve bunlara alışmışken, futbol konusunda neden avrupadan gerideyiz diye tartışmak bana manasız geliyor.

Eğer bir ülkede insan canı hususunda ihmal varsa, futbol oyunun da bereketinin olamayacağını düşünüyorum. Bu değirmeni, taşıma su ile üfürmeyle döndürmeye çabalamak manasız.

Keşke bu ülkedeki futbol yazarları kadar cesur olsa diğer gazetecileri de. Çünkü onlar Fatih Terim'in maaşı söz konusu olduğunda avrupanın diğer büyük ülkelerindeki milli takım maaşlarını anlatmışlardı.

Biri çıkıp o ülkelerdeki işçi, öğretmen, doktor şartlarından da bahsedebilseydi. Seçim sistemi, okul imkanları vs.

Eğer bu ülkede öğretmen çok düşük maaşlarla çalışıyor ve zor şartlarda öğrenci yetiştirmeye çalışıyor ama başaramıyorsa, bu ülkenin gençliği başıboşluk içinde savruluyorsa; kimse futbola dışardan getirilmiş doping iğnesi niyetine futbolcu, hocalarla başarılar için hazırolda durmasın. Gelebilecek başarılarla da avunmasın.

(fotoğraf: Faika Berat Pehlivan)

Samsunspor- Kartalspor "bizzat"

2009-12-14T12:29:00.013+02:00

Denizi dalgalı, havası yağmurlu bir haftasonu geçiriyordu Samsun kenti. Samsun'a gelmişken, bir Samsunspor maçına denk gelmemi sağlamıştı kader. Kaderden arta kalan kısmını ben denkleştirdim, ve Samsunspor maçına gittim.

Bir Bank Asya maçıydı. Acaba gerekesiz heyecan mı yaptım diye içimden geçirdim. Bu sene Bank Asya'da izlediğim maçlar, Kocaelispor maçlarıydı. Acaba ordan mı güdülenmiştim?

Önceki günler, stadın kenarından, kıyısından geçerken 19 Mayıs stadını dışardan hatmetmiştim zaten. Yeni yapılmış maraton tribünü, dışardan da göründüğü için, daha da fazla tahrik olmuştum.

Maç günü stada yaklaştıkça, heyecanım da arttı. Maça girerken gerçekten daha önce planlamadığım bir şeyi gerçekleştiriyor olmanın neşesi içindeydim. Samsunspor, Samsun diye bir şehrin takımıydı. Logosunda Atatürk resmi vardı. Fenerbahçe şampiyonluğunu orda ilan etmişti 2001'de.

İddiasızlığın da etkisiyle sanırım, stad etrafında bir gerginlik yoktu. Sakindi samsunspor taraftarının adımları ve yüzleri.

Maç öncesi canlı yayın bağlantılarında gördüğümüz, stadın dışında duran kırmızı-beyaz topu da gördüm. Bu da çocukluğumuzdan belleğimizde kalmış bir görüntüydü. O topu da görünce daha bir emindim, " ben 19 Mayıs Stadı'ndaydım" dedim içeri girerken.

Turnikeler manueldi. Eski tip. Bu stada ilk defa girecek olmanın heyecanı ile bir stada giriş anının heyecanı birleşti, adımlarımı tetikleyen coşku oldular.

Stadyumda 3 farklı köşede bulunan taraftar grubu vardı. Birbirinden bağımsız tezahürat yapıyorlardı. O yeni maraton tribünü ise çekirdek çitlerken, meksika dalgasına benzer bir görüntü oluşturuyordu. Maç başlarken hep bir ağızdan terörü lanetlediler.

Maçın ilk dakikalarında Kartal bir iki atak gerçekleştirdi. Puan durumundaki konumlarından dolayı, acaba Kartalspor 3 puanı alacak, gidecek mi dedim kendimce. Ama sonra Samsunspor, oyuna yavaş, yavaş hakim oldu. Henüz rakip yarı sahada daha fazla bulunmaya başlamışlardı ki Samsunspor ilk denemelerinden birinde golü buldu. Golü atan oyuncu 7 numaralı Burhan'dı. Sonra maç orta sahada döndü genelde, top orta sahadan söküldüğünde de Kartalspor'un ceza sahası önünde tehlikeye dönüştü.

İkinci yarıda aynı şekilde başladı. Maçın son 30 dakikasına girildiğinde, Kartalspor'un da etkisinin azalmasıyla kale önüne kadar inilen atak denemerinde bulundu Samsunspor. Çoğu kaleciye antrenman yaptırır bittirişler oldu. Bu ataklar, kıvılcım etkisi yarattı tribünlerde ve Samsunspor'un tüm taraftarları birlikte Samsunspor'a itici güç olmaya başladı. Çekirdek yiyen maraton da ayağa kalkmaya başladı sık,sık. Tezahüratlara eşlik etti. O zaman stadyumda gerçekten bir atmosfer oluştu.

Ardından Samsunspor golü buldu. Belki tuttururum diye, atakları fotoğraf makinamla video olarak kaydetmeye başlamıştım ki, sanıyorum 2. ya da 3. denememde gol geldi.

İkinci golü ise 78. dakikada Hakan attı. Oyundan çıkan oyuncular, kale arkasının çağrısı üzerine kale arkası tribününe gittiler. Kayda alamadım. Sadece bunu değil, maçın sonunu da çekemedim. Çünkü pillerim şarj olamıyorlarmış.

Ayrıca, sadece maçın sonunu değil, ismi zihnimizde en çok kalan hocalardan, Samsunspor'un yeni teknik direktörü Hüseyin Kalpar'ı da, Kartalspor'un yedek kalecisi, Oğuz Dağlaroğlu'nu da çekemedim. 2001 yılında bu stadyumdan, şampiyon takımın yedek kalecisi olarak ayrılmıştı.

Ayrıca, burda traş olduğum berberle karşılaştım ve maçın ikinci devresini beraber seyretmiştik. "O dükkanda, bense stadyumda ona traş yaptım" desem biraz klasik ve modası geçmiş bir espriyi yaparak yazıyı bitirmiş olacağım. Artık yaptım, çok geç.

Son olarak, Samsun'un stadını beğendim. Bilindik, anadolu stadlarına benziyor olsa da güzel. Keşke stad tüm maçlarda dolsa.

O zaman rakip takımlar için oynaması daha zor olur. Samsunspor taraftarı için de maça gelmek daha zevkli olur.

spor - samsunspor kartalspor izlesene.com

çekirdek dalgası.

spor - samsunspor kartalspor 13 aralık 2009 izlesene.com

Bu Ligi İzlemeye Devam Edin

2009-12-12T01:58:00.007+02:00

Süper Lig tam heyecanlanmaya başladı derken sezonun orta yerine geldik. Lig haftaya tatile giriyor. Her ne kadar 3 büyükler iyi durumda olmadıkları için futbol dünyası kaotik bir atmosfere bürünse de, bence güzel şeyler de oluyor ligimizde.

Kayserispor dolu tribünleri arkasına alıp, şampiyonlukta yarıştığı rakibini alt etti mesela. Maçın özetine denk gelenler eğer uzak çekimde iken denk gelmişlerse, daha dikkatli bakınca buranın, -yani izlediklerinin- Türkiye toprakları olduğunu farketmiş olabilirler.

Üstelik Bursaspor cephesi de yenildikleri için feryat figan etmedi. Kendi oyunlarına duydukları güvenden ve uzun zamandır hasretini çektikleri başarılı günlere dönmüş olduklarından dolayı bunu sorun etmediler kanımca. Yüz hatları öfkeden gerilmedi. Ya da bize belli etmediler.

Kasımpaşa, çok da beklenmedik serisi bozulmuş olsa da Yılmaz Vural'ın gayretleriyle tutunuyor, iyi yolda.

Yani aslında lig o kadar da kötü değil. Anlayana tabii.

Keşke Diyarbakır-Kasımpaşa, Gençlerbirliği-Gaziantep, Sivas-Eskişehir maçlarını da izleyebilsek...

Teklifim size, arabada ya da evde; pazar 13.30-15.15 arası lig maçları aklınıza gelirse radyonuzun kulağını bükün (artık öyle teyp de kalmadı) ya da tuşlarına dokunun ve bir iki dakika da olsa, kulağınızı bu maçlara kabartın. Evet İspanya değil, evet İngiltere değil... Orda da kesin iyi futbol var mı ? Hiç mi yersizce bir maça sabredip, boşa geçen zamanınıza kahretmediniz.

En fazla zamanınızı boşa geçirdiniz diye kahrolacaksınız. Bir kere de bu lig için zamanınız doğada kabolsun, ne olur ki?

Geçmişten Deplasman Karikatürü

2009-12-11T22:51:00.003+02:00

Bir Şehirde Futbol Stadı Aramak

2009-12-08T14:28:00.012+02:00

Sunay Akın'ın "Güzel bir bahar günü Rüzgarlı havada Pencereleri açmış çalışıyoruz. Hani çalıştığımız kağıtlar uçuşmasın diye üstlerine bir ağırlık ya koyarız. Kent için heykel işte o ağırlıktır." diye bir sözü vardır.

.
Heykeller ve heykellerin konduğu meydanlar bir şehrin kalbidir. Bir şehirde, her insan alyuvarlar ve akyuvarlar gibi mutlaka o meydana çıkar ve sonra ara sokaklara dalar. Bir şehir tanıtıldı mı, meydanından çekilmiş bir görüntü, bir fotoğraf görürüz.

.
Çocukken, futbola dair duygular, tadlar kaçmışsa eğer genzimize, üstte söylenenlerin hepsini, futbol stadları hakkında düşünürüz biz .

.
Yüreğinin yelkeni futbol rüzgarıyla şişenler için stadyuma dair her işaret bir deniz feneri işlevi görür. Hele ki stadyumların ışıklandırmaları. Onlar şehrin dar sokaklarından bile görülebilir. Insana yolunu kaybettirmez. Yönünü yosunlardan, karıncalardan değil, stadyum ışıklarından bulur futbol takipçisi.
.

Bu takipçi, şehrin kuşbakışı çekilmiş fotoğraflarında gözü önce şehrin stadını arar ve bulur. Derin, derin inceler. Pikselin yetmediği yerde hislerini devreye sokar. Stadı görmeye çalışır, gözünde canlandırır.

.
Civarından geçerken stadın, görebileceği en son noktaya kadar stada bakar, futbol hastası. İnönü bunun için en güzel örnektir. ( Fenerbahçe Stadı'nın eski mimarisi, trenden görülmek için eşssizdi. )
.

Bulunulan mahalde, oraya ait stadyum, stad, futbol sahasının kenarına iliştirilmiş tribün, ya da doğal çayır tepeler mutlaka görülmelidir.

.
Bir stadyumu daha görme şerefine eriştim ve fotoğraflarını buradan paylaşıyorum. Günün birinde Kentsel Dönüşüm projeleriyle belki yıkılır, kendi blogumda da hatırası kalsın.
.

Ve karşınızda Samsun 19 Mayıs Stadı.

not: fotoğraf Hasköy tarafındaki tepeden çekilmiştir.

Kocaelispor Ahvali

2009-12-06T16:18:00.004+02:00

Uykudan uyandıracak beyaz atlı prensini beklerken Kocaelispor, taraftarıyla sevgililer gününe kadar ayrı kalacakmış. Verilen ceza onanmış.

.
Kocaelispor, Bank Asya Ligi'nin dibinde, yalnızlığa demir atmışken ilk yarının da son haftalarına girmiş bulunuyoruz. İlk yarıda kalan iki maçta puan ve puanlar alınırsa, ikinci yarı için ümitlerin tazeleneceğini düşünüyorum . Yani ligde kalabilmek için umutlanmayı ümit etmek istiyorum.

http://www.ozgurkocaeli.com.tr/news.php?id=33859&t=Tahkim_aynen_onadı,_İsmetpaşa_Stadı_sevgililer_gününe_kadar_taraftara_kapalı

Üst Üste İki Büyük Devirince

2009-12-05T17:41:00.003+02:00

Maçtan önce aklıma geldi, bu başlığı atmak. Pusuda bekledim, puan kaybetmesini. Ve Kasımpaşa puan kaybetti; Trabzonspor ve Fenerbahçe galibiyetlerinin ardından.

...

Kasımpaşa 2-2 Sivasspor

Şenol Güneş ile

2009-12-02T12:22:00.004+02:00

Çok güzel bir haberdi. Tarihte bir gün tekrar eski yazılara baktığımda bu konuyu da burda bulmak için not alıyorum.

Basın toplantısında Ferguson modelinden bahsedilmiş. Bence nasıl hedefe maç maç gidiyorsak, bu birliktelik için de sene sene söz verelim. Diyelimki, Trabzon ne olursa olsun bu sezon hocasını göndermeyecek. Başlar başlamaz omuzlarımızda yük olur bu cümleler. Nihayetinde, bahsettiğimiz yer Türkiye, bahsettiğimiz şehir Trabzon.

Umarım dedikleri gibi olur ve Şenol Güneş uzun yıllar takımın başında kalır ve Trabzonspor kendine has bir takım olur. Bünyesindeki, kendi karakteristiğine uygun topçularla oynar. Ve bu topçularla da şampiyon olur, dilerim.

Ama zor. Çünkü siyasetin ilk hedefi olduğu bilinir Trabzon'da, Trabzonspor'un. Siyaset, eğer başarı gelmezse, bir çırpıda gözünün yaşına bakmaz; karakterin, gelecek hedeflerin, hedef sahibi Şenol Güneş'in.

Siyasete devinim, değişim, hareket gerekir. İşler gözükmek, bir şeyler yapıyor gözükmek lazım.

Cüsseli Harikalar Kumpanyası

2009-11-24T14:16:00.012+02:00

Ummadık kültürlerden insanları, rüyasında dahi görmediği ülkeye transfer ediyoruz. Burada futbol oynatmaya çalışıyoruz.

Zaten saldım çayıra felsefesiyle ilerleyen futbol dünyamız içinde enteresan anlara şahit olduğumuzda şaşırmaya gerek var mı? Umduğunu bulamamış Emre ile Dos Santos'u aynı takıma transfer ederseniz, Baroni ile aşırı yükleme yapılmış Arda'yı aynı ligde oynatırsanız ne olur, bu olur.

Böyle bir panayır yaratırsanız, Gökhan Gönül'ün topsuz alanda, türkçe dayılanma sözcükleriyle Elano'nun üzerine yürüdüğü bir gösteriye şahit olursunuz. Komedi .

Komedi filmlerinde ve dizilerinde yapılır bu, birbirinden alakasız uç tipler aynı dizide çarpıştırılır ve komedi doğar. Damarları patladı patlayacak Emre Belözoğlu ile Cool Bilge Ernst'in yan yana gelmesi böyle bir şey değil mi? Kim yazıyor arkadaş bu dizinin senaryosunu?

Bu ülkeye Zico geliyor, bir beyefendi, ülkemizin en geniş mazisine sahip stadlarından birinde,uzun menzilli ağzıyla Zico'nun kafasına tükürük kondurmaya uğraşıyor. Rijkaard geliyor, ona da en kıdemli yazar "yetenekli, büyük futbolcuları öldürüyor" diyor. Ronaldinho'nun, hangi dönemlerde en iyi çıkışı yaptığını bile hatırlamıyor.

Sonra Mehmet Demirkol, artık bu Rijkaard, o Rijkaard değil diyor. Tabii üzülerek. Çünkü Rijkaard buna mecbur. Futbolun evrensel dili vardır diyoruz, ama pek de öyle değil duruyor. Rijkaard, ligi gördükçe, basını öğrendikçe bön bön bakmaya başlıyor. Sahada oynanan futbolu anlamaya çalışıyor. Çünkü Türkiye'de futbol, ülkemiz gençliğinin Bodrum'da kız tavlayacak kadar öğrendiği İngiliz dili gibi oynanıyor. Biraz yalap, biraz şap.

Hatta ilkokulda öğrenilen ingilizce gibi oynuyor. Merhaba ben bilmemkim, nerelisin ? Ben şuralıyım . Tanıştığıma memnun oldum hadi kendine iyi bak.

GDOsuz Fenerbahçelilik

2009-11-23T16:42:00.005+02:00

Daha çok derbi kaybedeceğiz, o dahasının çoğunu da kazanacağız.

Derbinin ardından söyleyeceklerim çok başka.

Asıl Fenerbahçe hangisidir, öz fenerlilik nasıldır bulmak çok zor. O kadar kozmopolitki 3 büyükler. Hatta diğer şehir takımları da. İnsan tuttuğu takımın diğer tutucularıyla bazen itilafa düşüyor, sorna düşünüyor, acaba hangimiz daha fenerli ?

Eğer kapital açıdan bakarsak benim daha az fenerli olduğum söylenebilir. Çünkü bu tamamen maddi verilere dayanıyor. Aldığımız forma sayısı, ürün sayısı belli. Gittiğim maç sayısı belli.

Diğer manevi konularda can çekişiyor kulüp sevgilerimiz. Kim, neden, niçin tutuyor feneri? Benimle aynı mı?

Şu dünyanın büyük köy olduğu, kimin elinin kimin cebinde, bilinmediği zaman diliminde meyvayı GDO'dan ayırmak kadar zor menfaatçiliğin kötülüklerini, ahlaktan ve etikten ayırmak. İşte bir büyük kulübü sevmek de bu kadar zor. Kim bilir hangi kısımları hormonlandı, hormonlandı ve ne gerçek kokusu kaldı ne tadı sarı-lacivertin,siyah-beyazın,yeşil-siyahın.

Bazen katılmasam da Beşiktaş'lı bazı yazarların ve taraftarların o kadar kirli işin içinde bir temiz su damlasını alıp baş tacı etmeleri belkide üstte yazdıklarımdandır. Evrenin ana maddesini aramış felsefeciler gibi belki onlar da Beşiktaş'ın ana maddesini arıyorlardır. Belki de çoktan bulmuş da kaybettirmemeye çalışıyorlardır.

Ben de Fenerbahçe'nin ana maddesini buldum sanki yine İnönü'de. Belki bir güzel denk gelmedir. Eski Fenerbahçe az maç oynamadı o gökyüzünün altında.

Fenerbahçe, yenildi. Verilmeyen penaltılar konuşulmadı. Ofsayt olan gol...

Sessiz sedasız çıktık o stadyumdan.

Öz fenerlilikle ilgili meşgul olmamız gereken husus bu olabilir . Fenerbahçe'nin üzerine yatırım yapması gereken sermayesi . Sermayesi efendiliği hey dost, serveti buna inanan taraftarı...

Başka bir kulüp olsaydı, gözlerinde şimşekler çakan topçular bitiş düdüğüyle hakeme koşarlar, soyunma odasına kadar onu bu hayattan yıldırırlardı. Ama fenerli futbolcular yapmadılar. Efendi, efendi terk ettiler sahayı. Beşiktaş'lı futbolcularla beraber hatta.

Daha önce 4-3 yenildikleri halde Beşiktaş'ı alkışla uğurlayan taraftar aklıma geldi. Son maçta şampiyonluk kaçtığı halde, ertesi sene, bir Zico edasıyla takımına destek veren taraftar aklıma geldi.

Bunlar ardı ardına aklıma gelince, İslam Çupi aklıma geldi. Yani o sözü bir de.

Kazansak da kaybetsek de , bütün stadlardan ağır başlı, şampiyon gibi çıkmak dileğiyle.

3-0 ve Mustafa Denizli

2009-11-22T00:09:00.004+02:00

Fenerbahçe, lig maçlarındaki derbilerde, 3 farklı yenilgiyi en son 2000 yılında görmüştü .
16 Eylül 2000'de 3-0 biten (hem sahada, hem de hükmen) maçın tarafları aynı takımlardı ve yer yine İnönü Stadı'ydı.
.

Daha da önemlisi iki maçın bir baş kahramanı aynı.

9 yıl önce alınan 3-0'lık mağlubiyet onunla yaşanmıştı. Seneler sonra aynı mağlubiyeti yaşatan isim yine o oldu. Daum'un katkılarını bir kenara koyarsak tabii.

Ercan Taner

2009-11-20T13:17:00.013+02:00

Beşiktaş maçına az kaldı . Galatasaray ile oynanan maçta anlamamıştım eksikliğini . Şimdi eski maçları izleyince anladım Türkiye Ligi'ndeki yokluğunu hepten .

Ah şimdi Ercan Taner olaydı, yayıncı kuruluşta . Maçın sessizliğini, bağırtısını , gerilimini ses telleriyle bize hissettirseydi . Bizi alıp maçın içine soksaydı . Bu ülkede büyük maçları Ercan Taner sunmuyorsa, hani o denilen marka değeri düşüyor bence.

Hissediyorum, Ercan Taner olmasa derbilerde ardı ardına goller olmayacak. Olsa da, gelen ardı ardına gollerin anlamını farkedemeyeceğiz . Eski maçları tekrar izliyorsak, en azından izliyorsam bunda Ercan Taner'in payı çoktur. " Galatasaray üçç, Fenerbahçe üçç; işte maçç." cümlesi, bir filmden sahneymiş gibi hatırlanıyor ve duruyor hala bir VHS kasetinde.

Ercan Taner, Ntv'ye geçince İspanya'dan maçlar sunacak diye sevinmiştim . Bırak İspanya'yı Ercan Taner, onu sırtında taşıyacak çok. Gel kaldır şu ayyaş ligi, koy küfene, götür ait olduğu yere.

Derbilerde, sen gırtlağını yırttıkça, derbilerin gol kısmeti açılırdı . Eskiden.

'Platonik' Futbol Sevgisi

2009-11-18T15:13:00.015+02:00

Bu yazı, tuttuğu takımı uzaktan seven, futbola platonik kalan bir çocuğun, içinde kalmış duygularının, blog meydanı denen hadiseyle kendine iniş izni bulmasının eseridir.

Tuttuğu takımın maçlarına gidenler, gidebilenler bu hasretin ne demek olduğunu bilemez . Futbolun çimlerine, tuttuğu takımın stadına uzak olanlar bilir, bir mahpus gibi odasının duvarlarını tuttuğu takımın baş harfleriyle çizittirir. Her kazınan harf bir hasretin doruk noktasını ifade eder.

Uzak kalınca, o çimlere dair her yazı satır satır hatim edilir. Maçlar tekrar tekrar izlenir. Uyumadan duvardaki postere uzun,uzun bakılır. Radyo geç kapatılır . Çakma forması yoksa tutulan takımın, annenin sobasız odada üşümesin diye sırtına taktığı yelek golden sonra sallanır. O yelek çıkarılır, sallanır, öpülür. Aykut'un, Metin'in, Tanju'nun yaptığı gibi.

Eski tip radyodan gelen gol sesiyle radyonun kolon kısımlarında darbuka çalınır keyiften.

Futbola platonik kalmak zordur. Bunu ancak, İnönü'nün,Kadıköy'ün, Ali Sami Yen'in yanından geçerken stada gözünü dikenler anlar. Tuttuğu takımın kale arkaları yıkılıp yüksek tribünler yapıldığında artık onun zeminini trenle geçerken göremeyenler anlar. Stadın içini artık göremeyecek olsa da bunun kulübe katkısını bilerek bağrına taş basanlar anlar.

Platonik sevmek zordur. Bunu görüntüsü şifreli, sesi açık maçları dibinden izleyen çocuklar anlar. Bir dedikodu üzerine evdeki spreyi televizyona veya aynaya sıkanlar anlar.

Dedim ya, çimlere uzak olunca çimler dışında o çimlere dair ne kadar ayrıntı varsa hepsini akılda tutuyor akıl.

Maç döneminde yazmadım sonra yazarım dedim ve biraz geç kaldım. Şimdi notunu tutuyorum. Kayda alıyorum .

Yaşım 23 oldu . Ben 9 yaşındayken Fenerbahçe'nin maçları şifreliye geçmişti. Tam futbol maçlarına ısındığım dönemdi. Maçlar şifreli yayına geçtiğinden bu yana ilk defa eve şifre çözücü aldık. Ve o yıldan beri ilk defa evde Fenerbahçe'nin lig maçlarını izliyorum.

Geçtiğimiz haftalarda Fenerbahçe-Galatasaray maçını izledim. Bir Fenerbahçe- Galatsaray derbisini evde izleyeli 14 sene geçmiş.

En son izlediğim G.Saray maçı, 95 yılındaki 3-0'lık maçtı.(19 Mart 1995) O zamandan aklımda kalan, Fenerbahçe'nin 2 penaltı golü, Galatasaray'ın direkten dönen toplarının yavaşlatılmış şekilde gösterilmesiydi.

Rıdvan sonradan oyuna girmişti. Ve Fenerbahçe G.Saray'ı yenip puanları eşitledikten sonra 3. sıraya yükselmişti. Sevinmiştim. Henüz o çocuk aklıma ya hep ya hiç düşüncesi girmemişti. Zirveye yakınız diye mutluydum. Muhtemelen 3.yüz daha ne olsun diye düşünüyordum .

O gün maçta oynayanlardan sadece Emre Aşık ve Okan Buruk futbolculuğa devam ediyorlar. Diğerleri ya yorumcu ya da futbolu idare ediyorlar . Kalanlar da devler ligi oyuncusu.

Televizyon futbolu öldürüyor diye yazılar okuyup onaylarken, evinde maç izlemenin romantizmini, bir bakışta anlamak zor geliyordur, olabilir. Sonuç olarak futbolun güzelliği diyelim. Nerde futbol varsa, duygular orda damla, damla büyüyüp bir sel olur diyelim .

Çocuktuk, sevdik imkanlar kısıtlıydı platonik kaldık kardeşim...

Futbol Programımızın 1/3 'ü ile

2009-11-13T14:33:00.009+02:00

Oturup akrabalarla, dostlarla futbol sohbeti yaparsak eğer, konuştuğumuz takımın bir tutanı, bir temsilcisi yoksa konuyu orda kapatıyoruz. Söz hakkı doğar diye. Ağır bir eleştiri olur diye. Hakkını koruyamaz diye.

Böyle diye diye bizi bu hale getirir belki tv sporculuğu. Bir tv programı yapılıyorsa mutlaka (en azından 3 büyükler) 4 büyüklerden birer temsilci olmak zorunda. Yorumcu kontenjanı böyle açılıyor nedense... Hadi Bizim Stadyum, Telegol ve türevi programlar için bu anlaşılır, çünkü programlarını en az üçe bölerek dizayn edyorlar. Mesele futbol değil, kulüplerin zaferleri ya da yenmiş hakları oluyor.

Peki çağdaş futbol programcılığını bize sunmaya çalışan ntvspor'a ne demeli. Cem Dizdar'ın, Kanat Atkaya'nın olduğu bir programda 3 takımı tutan yorumcuya ihtiyaç var mıdır? Yani sırf fenerli diye orda Mehmet Y. Yılmaz'ı görmek zorunda mıyım bilmiyorum. Kendisi futbol dışı konularda çok tecrübeli olabilir ama o programın beklentilerini karşılamıyor. Konu yalnızca bir kişi değil, anlayışa karşıyım. (ters köşe)

Bu anlayışın bir örneği Star kanalındaki futbolig programında da mevcut. Orda da Cem Dizdar, Bilgin Gökberk var. Dahasına gerek var mı? Geçen sene Uğur Meleke'nin yanında Osman Tamburacı vardı. Bu sene sanırım son anda Selçuk Yula'yı getirdiler. Sırf Fenerbahçeli taraftarlar alınmasın diye. Ya Cem Dizdar'ı, Bilgin Gökberk'i çağırma, ya da Selçuk Yula'yı çağırma. Programda İstanbul boğazında karadeniz ile marmara suyunun birbiriyle karşılaşması gibi bir durum var. Panayıra dönüyor porgram. Herkes kafasındakini söylüyor ama kimse kimseyi anlamıyor. Ama bazen güzel komediler çıkıyor. O da ayrı.

Bilgin Gökberk bir örnek veriyor. Örneğin fenerbahçeliyle ilgili teması varsa, Selçuk Yula buna yanıt veriyor ve Fenerbahçe'yi kolluyor. Sonra Cem Dizdar halkçı yanıyla bir cümle ortaya atıyor. Tam Ali İsmet Ural, hepsinden ortalama bir cümle çıkarmaya çalışırken, Ertem Şener lafı balla kesiyor. Sonra kısacık bir ara. Bu bitmeyen bir döngü. Bundan sonra izleyebilirsem, elime not defteri alacağım ve diyalogları not alacağım.

Yani söylemek istediğim, hiç değilse, daha ziyade futbolun konuşulmasını istediğmiz programlarda, yorumcular tuttukları takımlara göre değil, özgün kişiliklerine, özgün bakış açılarına göre seçilsin. Gerekirse 3 Fenerli , 3 Beşiktaşlı görelim.

Pardon gerekirse de 3 Galatasaray'lı . İnsan yazıda eleştirdiğini yapmak zorunda kalıyor. Bak yazının sonuna geldim, şimdi iyi anlıyorum, program yapımcılarını.

Saygılar...

Romantik-Komedi: Roberto Carlos

2009-11-12T01:29:00.005+02:00

Bu notu bu bloga, gidip-gitmemesi mevzusundan bağımsız olarak düşüyorum .

Dün bir spor kanalında Roberto Carlos ile ilgili haberi izliyordum . Onun antrenmandan çekilmiş görüntüleri de akıp gidiyordu . Şimdi karakterini övemem, yeremem de . Beraber oturup bir çay içmiş değilim . Görüntülerden birinde yalnız başına ayağında top sürüklüyordu ağır, ağır . Ve sık sık duraklıyordu . Belirli belirsiz hareketler içindeydi . Daha önce hiçbir topçu bana bunları hissettirmedi .

Bu zamana kadar gördüğümüz futbolcuların hayat hikayeleri, futbol için evrilme sebepleri çok başkaydı demek. Carlos'un futbola evrilmesinden çok başka.

Roberto Carlos'un topa yaklşaması bile başkyadı, bunu farkettim . Hani bir kıza sevdiğinizi söylersiniz o da gözlerinizin içine bakar, size inanır ya da inanmaz ya. Roberto Carlos, sanırım futbol topuna inandırmış, sevdiğini. Topa dokunuşunda bile fark var. Carlos'a futbol kazanovası diyebililiriz. Bu yorum ortalama üstü evlilik sayısından bağımsızdır .

Roberto Carlos, futbol topunu tavlamasını iyi biliyor . Onun oyunu, duruşu hep romantik-komedi film tadında.

Evet, evet; Roberto Carlos, bütün maçoluklardan sıyrılıp, futbol topunu mutlu etmesini biliyor.

Rio'nun Kumlarıyla Futbol Teyemmümü

2009-11-08T18:44:00.010+02:00

Karadeniz sahil yolu yenilendi, Karadeniz civarında sahil bırakılmadı . O da çok acıydı . Samsun'dan sonrası adı gibi gerçekten şerit haline gelmişti. Dümdüz . Geçti gitti .

Büyük kentlerimizin irili ufaklı bütün oyun sahaları müteahhitlerin projeleriyle elimizden çıktı, bir bir . Şimdi bir bir biri birimize baka baka dururuz, koltukaltında futbol toupumuz . Sokağa çıkmaya üşeniyorsak vebkem açarız.

Şimdi sizleri, kaybettiğimiz küçük-büyük futbol arsalarımız için bir dakikalık saygı duruşuna davet ediyorum . Tiiii niiiim .

Tabii, yukarda yazılanlar 'merkezi çok uzak' bir deprem kadar sarsmıyorsa , sizi sığ futbol aşkınızla Rio sahilleri manzarasıyla baş başa bırakıyorum . Yakamoz düşerken . Rio sahillerinde yasaklanan futbol için üzülebilirsiniz .

Rio sahillerine üzülen tüm futbol aşıklarına gelsin o zaman ...

" Beni Rio'nun kumlarında teyemmüm etsinler , etsinler..." *

HABER: http://www.hurriyet.com.tr/spor/futbol/12888327.asp?gid=211

ŞARKI*:

(BENİ KÖYÜMÜN YAĞMURLARINDA YIKASINLAR)

Eğer ölürsem buralarda.

Eğer benim için ağlayan biri varsa başucumda.

Eğer ölürsem buralarda.

Vasiyetimdir beni götürsünler doğduğum topraklara.

Beni köyümün yağmurlarında yıkasınlar.

Başucumda biten yediverenler, aşıklar ağlasınlar.

Değişimin Dayanağı

2009-11-04T14:44:00.005+02:00

Bence bu olaylar son bulmayacak . Yani başkanlar da değişse bakış açılarımız aynı kalacak .

Beşiktaş özelinde bakarsak, zaten durum daha vahim . Eğer Yıldırım Demirören de başkanlık koltuğundan kalkarsa, bu işleyiş bir gelenek haline gelmiş olacak . Taraftar başkanı rencide eder ve başkan değişir . Bu inanılmaz bir güç.

Aynısını Kocaelispor'un evinde oynadığı Giresunspor maçında görmüştüm . Şehrin belediye başkanına küfür edilmişti maç sonunda . Maçı 1-0 öndeyken kaybetmişti takım . Eğer maç kaybedilmeseydi muhtemelen belediye başkanının şerefi ve haysiyeti yerinde kalacaktı . Yıldırım Demirören'in yaşadığı gibi . Eğer bugün Beşiktaş galip gelse, Beşiktaş'ın bugüne kadar yanlış yönetilmiş olması umursanmayacaktı .

Keşke zamanında tepki verseydi Beşiktaş taraftarı . Belki inandırıcı olurdu . Hele ki diğer başkan adayı ve misyonuyla ilgili söylenenleri düşününce bu tribün faaliyetine insan saf ve temiz duygularla bakamıyor .

Bu mesele sadece Beşiktaş için geçerli değil . Aynısı Fenerbahçe için de geçerli . Eğer bir gün aynı şeyleri yaşarsa Fenerbahçe kim bilir ne konular su yüzüne çıkar . Şu an deniz dalgasız olduğu için denizin kiri, kumu dibe çökmüş durumda .

Beşiktaş'ta bu tepkiler mağlubiyetler ardından geldiği için değişimin sebebi, dayanağı ve değişimle gelenin amacı da ne olursa olsun galibiyet olacak . Yani hiçbir şey değişmeyecek .

Muhsin Ertuğral

2009-11-03T00:12:00.005+02:00

Birçok arkadaşımız onunla ilgili ayrıntılı bilgi vermiştir. Ve zaten herkes takdir eder sözlerle ondan bahsetmiştir. Ben sadece not düşmek için yazıyorum bu cümleleri . Benden daha iyi yorumlayan ve benden daha fazla bilgi sahibi vardır bu hoca hakkında .

Onun maç sonrası röportajını dinlerken nasıl bir hissiyat içindeydim tam bilemiyorum ama tahminimce çölde su bulmuş gibi bir surat ifadem vardı . Evet çok klasik bir benzetme oldu . Fakat biz (ya da ben) böyle bir ana ve insana az rastladığımız için, tek tük yaşadığımız bu durumda aynı benzetmeyi kullansak bile tekrara düşmüş olmayız.

Evinize elektrikçi çağırırsınız, adamı görürsünüz ve başında durmaya bile lüzum görmezsiniz işini yaparken . Ya da tesisatçı . Ya da bir üniversite hocanız vardır, öyle bir durur ve konuşurki her türlü biat edersiniz . Hissedersinizki bu adamın yürürken ardında bıraktığı gölgesinde ne bilgiler, tecrübeler saklıdır . İşte Muhsin Ertuğral bana bunu hissettirdi . Hiç böyle bir canlı türü görmemiştim futbol alemimizde . Onun duruşuna yakın diğer isim belki Mustafa Denizli'dir . Ama onun da arada yaptığı çıkışlar ve son yıllardaki futbolu malum .

Her ne kadar Sivasspor, lig içinde hoca değiştirse de, yaptığı bu isabetli karar için tebrik ediyorum . Şampiyon olamayan Sivasspor, geçtiğimiz sezon sıkça telaffuz edilen devrimi(!) yapamasa da belki bu yeni hocasıyla bir zihin devrimi gerçekleştirir, önümüzdeki anlarda ve zamanlarda .

Umarım yanılmıyorumdur .

Sevincimizi Kursağımızda Bırakmasın Bir Pet Bardak

2009-10-29T16:41:00.005+02:00

Yazıya girmeden önce söyleyeyim . Şu çocukluğumda duyup kulağımın belirsiz yerlerinde saklı kalmış bir şarkının bu maçta tekrar karşıma çıkacağını ummazdım . Maçın en güzel mevuzlarındandı . Yaşasın kimin aklından çıkmışsa mor menekşe...

Atılmaması gerekirdi, 'yabancı madde' adı üstünde bunun . Ama derbiden aynı zamanda o kadar kare vardı ki, söylenecek, bahsedilecek kare . Emniyetin yapması gerekeni gazeteciler yaptı ve maçın skorunun kuyruğuna bağladılar maçın başındaki olayları . Rahat rahat sevinemediğim için üzgünüm . Kursağımızda bir lokma her zaman kalıyor böyle .

Cemaat düsturundan kurtulup atanları adalet makamına atmak gerekir . Neticede Fenerbahçe'nin menfaatlerini konuşuyoruz ve koruyoruz , fenerbahçeli olduğu gerekçesiyle yabancı madde atanın değil . Menfaatten kastım, saha kapattırmama değil sadece. Ondan da önemlisi kulübün manevi değerleri . Büyük kulübe yakışır şekilde misafirperverlik göstermek ve maç izlemek . En büyük rakibini 10. kez pet bardak ile değil tezahüratlar eşliğinde yenmek .

Tüm bunların yanında gazetelerin sonuçtan bağımsız konuşmamaları atılan yabancı maddeleri, insanı işkillendiriyor . Var olan gerçekliği sümen altı etmek ya da onu pet bardağın içine kapatmak . Yenen takımı galibiyet mutluğundan soğutuyor .

Bu konuda kafam net değil, ama durum da böyle değil mi? Bir tarafta maçı sadece pet bardağın arkasından gören medya yazarları var. Kimisi gerçekten samimi . Bir de pet bardak ile yere düşen Keita'nın yalancı olduğunu söyleyen FBtv . İkisini de istemiyorum ben . Hele Keita'nın numara yaptığını söyleyen FBtv'yi hiç . Popülist bir yaklaşım . Ama unutmayalım ki orada bardak atan her biri bir tane atmış olsa en fazla 25 kişi . Yanlış bir popülizm . En azından o tribünde buna yeltenmeyen, bunu istemeyen 50 bin kişi var.

Bu bakış açısı uluslararası maçlarımızda da var . Rakip zamandan çalınca "oyuna adilik yapan " oluyor. Bizim elemanlardan yapan olursa da "akıllı davranarak oyunu soğuttu" övgüsü atılıyor yayın odasından yeşil zemine .

Ağız tadıyla bir eğlenemiyorum arkadaş ! Kursağımda bir pet bardak takılıveriyor ...

90-60-90 Futbol

2009-10-27T16:26:00.006+02:00

Bir terazi lazım bazen . Ölçüp biçmek lazım ve nerde olduğunu bilmen lazım hayatta . Ama durmadan terazinin bir tarafına bizimkileri bir tarafına büyük medeniyetleri koymanın ne anlamı var ?

Özellikle şu kanallarda büyük liglerin maçları yayınlanmaya başladığından beri söylenir oldu "abi o maçları görünce bizimkide futbol mu diyorum kendime " gibi sözler . Ve türevi cümleler kuruldu . Daha da kurulacak .

İzleme . Eğer o kadar uzaksa sana maneviyatı bu maçların izleme . Senin futboldan beklentin en gelişmiş(!) futbolu izlemek ve en değerli ayakları izlemekse . Hiç yorulma . Bu ülkede hiç kimseye açık çek verilmedi, dünyanın en iyi topu bu ligde oynanacak sen de bekle diye . Hangimiz ya da kaç kişi çocukken sadece kopmamış bloklar ve hızlı futbol için gönül verdi bu oyuna . Evet bunlar bir neden sevmek için . Ama bir neden . Dahası var . Olmalı .

Bir kaplumbağa gibi ışıklara aldanıp denizin aksi istikametine gitmesi gibi nedir bu kusursuzluğa kapılma işi . Biz futbol maçı kusurlu olunca, onu sevmiyor muyuz?

Tıpkı bütün kadınların 90-60-90 olduğunda sadece güzel olacağını düşünmek gibi. Aynı hayat görüşünden çıkıp ülkeleri evrensel değerlere prangalayan husus .

Bu ülke düzeninde Süper Lig'in ve 1.Lig'in oyun kalitesi televizyondan izlediğimiz İspanya, İngiltere futbolunun aynısı olamayacak . Ama bari arada iki tane de insanları yöresindeki stadlara kalkıp götürecek sözler söylensin . Oralarda da illa ki heyecanlı maçlar oynanıyor . Ama tribünlerin çoğu boş . Futbolcular top oynarken onları in-cin seyrediyor. Böyle devam ederse, sahaya inecekler .

Bizler ise ne rüzgarını, ne güneşini hissetmediğimiz avrupa ligi maçlarını izleyerek tatmin olacağız . Şimdi olduğu gibi . Bir masturbasyon gibi yani . Hani bilim-kurgu filmlerinde kapsüllerle besleniyordu ya insanlar. Kapsüllerle besleyeceğiz futbol aşkımızı .

Allah rızası için insanları tribünlere gitmeye teşvik edecek iki söz söyleyin . Televizyonda söyledikleriniz, ancak o sözü söylediniz tv kanalının maç yayınında, reytinglerine yarıyor.

Dolu Yağdırdı (Kocaelispor)

2009-10-20T13:50:00.007+03:00

Dün apartmandan çıktığımda takır tukur sesler duydum ve bunun yukardan düşen bir şey olduğunu zannettim. Evet yukardan düşüyordu fakat bu bir dolu yağışıydı. Üstelik o sırada güneşi de görebiliyordum.

Kocaeli'nin dünkü hava durumuyla Kocaelispor'un hava durumu arasında bir benzerlik var gibiydi sanki.
Ayrıca sırf bu yazı için rüyada dolu yağışının anlamına baktım, ilginç yorumlar vardı.

Yorumlardan biri "eger o kimsenin ticaret icin denizde mal ve sermayesi varsa o mal ve sermayeden korkulur. rüya sahibi fakir ise muhtac oldugu, giydigi ve istifade ettigi seyler o kimsenin yaninda kalmaz ve gelecegi icin de bir sey biriktiremez." idi.

Diğeri ise "zamansiz dolu veya Kar yagdigini gören kimse, kisa süreli bir hastaliga yakalanir ve bunu cabuk atlatir." idi.

İlk yorumu ben Kocaelispor'a maç öncesi gelen hacize yordum. Avukatların krampon ve spor malzemelerini almak istemelerine. İkincisini ise Kocaelispor'un maçın başında gol yedikten sonra hemen bunu çıkarmasına.

Kocaelispor-Erciyes maçını da bir kafede izledik kuzenimle. Kuzenim bana bazı kafelerde Kocaelispor taraftarlarının toplandığını söylese de, Kocaelispor'un öne geçtikten sonra bir kişinin ağzından sakince "gol" sesi çıkması, 1-2 kişinin dönüp sadece bakması beni yadırgattı. Orda İsveç-Danimarka maçı oynansa belki bundan daha fazla kafa çeviren olurdu diye düşünmekteyim.

Tutmasa da insan biraz merak eder insan. Kayıtsız kalınır mı bu kadar? Bu kulüp kayıtsız şartsız Kocaeli'nindir.

Erciyesspor 2-2 Kocaelispor

Akşam Pazarı

2009-10-18T02:20:00.003+03:00

"Öyle pazar değil, böyle pazar."

Bugün ligin ilk iki sırasındaki iki büyük takımı ardı ardına maçlar yapacaklar. Önümüzdeki hafta birbirleriyle oynamaları sebebiyle de heyecanlı bir pazar günü yaşayacağız. Özellikle milli takımın elenmesiyle birlikte yürekler yeni heyecanlar aradığı için daha 9. haftada şampiyonluk meselesi beynimizde üremeye başladı.

Yarın ya da sonuçlara göre büyük ihtimalle atılacak başlıklardan bazıları "pazar" gününe atıfta bulunabilir. Mesele çok klasik olabilir ama pazartesi sabahı bir gazetemiz "can pazarı" başlığını atabilir. Kanlı pazar tamlaması aklıma geliyor ama bunun vahşi olaylar hatırlatıyor olduğunu biliyoruz, kimse cesaret edemez.

Eğer iki kulüp birden puan kaybeder ya da ikisi birden zoraki kazanırsa, özellikle Fener gündüz kaybedip Galatasaray akşam maçında zoraki kazanırsa aklıma gelen başlık "akşam pazarı" .

Mutlaka görecekmişim gibi geliyor. Biraz önce iddaa.com'un sayfasında da gördüm.

Zevkli bir pazar olacağı kesin. Şimdiden oynayanlara da yazanlara da kolay gelsin.

KOCAELİSPOR (3 GOL VE 3 PUAN)

2009-10-11T19:23:00.005+03:00

Bugün maça gitmedim ve Kocaeli kazandı. Şimdi içimde ufak bir korku var. İçten içten düşünüyordum "ben gitmedim belki kazanırlar" diye, ki kazandılar. Şimdi korkarım maça giderken, ya yeniliriz diye. Eğer giderim de kazanamazlarsa cenabetlik var diye de korkarım.

Sözün özü, Kocaelispor kazandı. Bu hafta hem 3 golle hem 3 puanla tanıştı. Bu vatandaşları arada sırada ziyaret eder diye düşünüyorum artık Kocaelispor. Çünkü topçuları kazanmayı başardı ve kazanmayı öğrendi.

Hayırlı olsun...

_____

Kocaelispor: 3 Gaziantep Büyükşehir Belediyespor: 1

GOLLER: Serdar Topraktepe (dk 13, dk 40), Hamza (dk 47) (Kocaelispor), Ertan (dk 74) (Gaziantep BŞB)

.

Açılır Şimdi Kilitli Sandıklar

2009-10-10T21:29:00.005+03:00

Bugüne kadar yapılmış tüm hatalar, silinecekti bir anda, Bosna golleri atamasa.

Fatih Tekke, haklı olacaktı feveranında .

Sandıklarda gizli bütün gerçekler açılacak belki yarın, o 2 gol vuruşu sayesinde.

Fatih Terim'in hatalı ya da hatasız oluşu bütün turnuvada değil o iki maçta belli oldu işte.

Köşelerinde 'spor' yazan tüm yazarlara hayırlı olsun...

Daraltma Alanı

Neden Bağdat Caddesi Yok?

İletişim

Aykut Kocaman ve Başucundaki Dergi

İvan Ergiç "gelse ya"

Yok Artık Fenerbahçe Yönetimi !

Aut Çizgisinin Berisi - PTT İşçileri -

Kullanılmışlık Hissi

Aykut 'biraz daha' Kocaman

Göz Ardında Kalanlar *Fabiano Lima Rodrigues*

"Stoch"

Kocaman Güneş Lazım

Hanginize İnanalım

Burada 'Alex'

Rahatlıkla Kazandık

Güneş ve Futbol

'Geçen' Sezon, Hatıralar Geçmez

Son Maça Dair

Pusudaki Dedektör Bakışlar

Dia'ng

Futbolla Yatıp Futbolsuz Uyanmak

Cansın; geçmiş olsun

Seni Tutmadım; Sana Tutundum...

Fener'e Can Geldi

Yerli Futbolcu Kontenjanı

Eski Fotoğraf -Kocaelispor

"Teşekkürler Başbakanım" koreografisi

"Uğur Vardan" Yazısı

Kime Uyum Sağlayamadılar

Halkın gurbeti-sılası Ayakta Kalacak!

Şimdi 'Rıdvan' mı Oldu?

Aykut Kocaman

Olmaz

Kutlu Olsun

Futbola Susadım

Kocaelispor'un Havası

Kiminle Kaybetmek İstiyorsun?

10 Sene Sonra, 12. Hafta, Gaziantep Deplasmanı

Bir Dizi, 'Maç İçinden Cümle'

Hakan Tecimer -Unutmadan Söyleyeyim-

Yanlış Yönde Islık

Nasip - Kısmet (6-0)

Kola Makinası Düzeninde

Acaba, Yoksa, Belki

Bu Lige Bir Dil Devrimi Lazım

Galibiyet Fenerbahçe'ye Lazım

Başarı Geldikçe Hatırlanan Evlatlar

Durunca Olmuyor

aşşa mahallede faulumuz verilmedi koşun

Kılıçlar Kınında Şimdilik

Ufuk Değil, Durduğumuz Yer Sisli

Hep Yan Pasarsa

Seyircisiz Maç Talebi

Altay-Konyaspor

ÖNYargısal Bağımlılık

Aziz Yıldırım'ın Konuşması

İstanbul İçin 'sorgulama' Vakti

Baharı Karşılama

Bayram

Sis

Merkezin Kaldırma Kuvveti

ve Daum Açıklar

Kutlu Olsun

Futbol Bir Dengesizlik İşi

Bir Kırılma

Bir Işık Yak Yeter

Facebook | Halk Otobüsü

Alpay Erdem/ Uykusuz'dan bir bölüm

Özer Hurmacı'nın Golüyle

Batıda da Var

Komplolar Dönüyor Beynimde

Nedir?

Mehmet Yılmaz Röportajı

Yerinde Duramayanların Puan Tablosu

'Giderek' Tecrübe Kazanıyor, Volkan Babacanlar

Varyasyon Mağduru

Yine Hevesle Doyurdular, İlk Kurbanda Kesecekler

Gölgedeki, Haftanın Maçı "Konyaspor-Altay"

Avunma

Samsunspor- Kartalspor "bizzat"

Göz Ardında Kalanlar Fabiano Lima Rodrigues